Genesis: De klasse van Phil Collins en zoon

De berichten waren al gunstig maar wat Genesis gisteravond in de Ziggo Dome liet zien en horen was van ongekende klasse. De Engelse grootmacht kwam, zag en overwon.

Door: Jean-Paul Heck

Foto’s: Ans van Heck

De avond van Genesis werd vooral de avond van Phil Collins en zijn zoon Nicholas. Het is altijd bedenkelijk als een superster een telg naar voren schuift om in de vaak veel te grote schoenen van zijn pa te stappen.  Maar niets was minder waar. Pa en zoon Collins stalen in Amsterdam volledig de show. Nicholas heeft duidelijk het drumtalent van zijn vader. Net zoals hij bespeelt hij een drumkit met grote ketels en zonder ondervel. Dat klinkt wat technisch maar bij Genesis doet dat er toe.

De sound van de band wordt al decennia bepaald door de overweldigde drumsound en de stem van Phil. Dat laatste was vooraf het grootste vraagteken. Zeker toen Collins met stok tijdens het intro van Behind The Lines/Duke’s End naar de microfoon schuifelde. Maar het werd al meteen duidelijk dat de zittende zanger vocaal weinig aan slagkracht heeft ingeboet.

Blijkbaar zit de liefde voor Genesis erg diep bij hem. Een liefde die weleens leek weg te glijden. Zeker toen hij in de jaren ’80 een stevige periode de best verkopende artiest ter wereld was. Maar telkens was daar toch weer die toenadering. De laatste reünie met Tony Banks en Mike Rutherford die onder de naam Turn It On Again in 2006 startte, was een enorm succes. Het drietal bleek met speels gemak het oude werk te kunnen vertolken. Daarbij viel op hoe sterk de stem van Collins nog klonk.

In de jaren daarna werd er vaak gesproken over een comeback met ook Peter Gabriel en gitarist Steve Hackett erbij. Zover kwam het nooit. De heren klommen in 2014 nog wel even het podium in Londen op om de documentaire Genesis: Together and Apart te presenteren. Toen Collins een jaar later zijn pensioen aankondigde, leek de kogel door de kerk. Genesis was voorbij. Totdat hij opeens weer wat solo-optredens ging doen. Begin vorig jaar werden Collins, Banks en Rutherford samen gezien bij een basketbalwedstrijd in Madison Square Garden.

Het was het begin van datgene dat zou leiden tot The Last Domino? Tour. In september, 14 jaar nadat de heren voor het laatst samen op het podium stonden, was het weer zover. Genesis op pakjesavond in Madison Square Garden waar de eerste plannen voor deze tournee werden gesmeed. Tussen de Turn It On Again en de nieuwe tour is er veel gebeurd. Vooral Collins deed fysiek een jasje uit en dat was op het machtig mooie podium in Amsterdam goed zichtbaar. Gitarist/bassist Daryl Stuermer is er nog altijd bij.

e vaste tourdrummer Chester Thompson werd dus ingeruild voor Nicholas Collins. Dat Collins zoals gezegd,  tijdens de hele show zit zal weinig mensen verrassen. Toen Soundz hem vier jaar terug in Londen interviewde, gaf hij al aan dat het voor hem onmogelijk was om langer dan een half uur op de been te blijven. De ruim twee en een half uur durende show in Ziggo Dome was er eentje om je vingers bij af te likken. Na de opener werden meteen een aantal kanjers uit het tijdperk Collins/Banks/Rutherford gespeeld. Turn It On Again, Mama, Land of Confusion en Home By The Sea.

Allemaal retestrak en virtuoos gespeeld, al konden we toetsenman Tony Banks een paar keer betrappen op een foutje. Er is duidelijk veel geinvesteerd in visuals die aansluiten bij het nieuws van nu. Ze kwamen er tijdens Land of Confusion Engelse heertjes voorbij met een mondmasker op hun snoet. De heren schuwen de zwarte realiteit van nu absoluut niet. Waar Banks en Mike Rutherford zich weghouden van virtuoze strapatsen, daar toonde Nicholas zich de perfecte vervanger voor zijn eigen pa.

Hij bleek in staat om met bijna akelige perfectie in de huid van zijn vader te kruipen. Tijdens de show zag je ook vaak een brede grijns op het gezicht bij Collins senior als zijn zoon weer eens een fantastische fill speelde. Wat mooi is dat Genesis tijdens deze tournee niet de progrock uit de jaren ’70 vergeet. The Lamb Lies Down on Broadway kreeg in het akoestische middenstuk een prima uitvoering en zo ook Firth of Fifth, Duchess, en I Know What I Like. Echt kippenvel werd het toen Collins op werkelijk sublieme wijze het hemels mooi Afterglow zong.

Tussendoor beledigde hij nog Poetin door hem ‘ a fuck’ te noemen en verwarmde hij ieders hart met zijn gortdroge Engelse humor.  Natuurlijk kwamen ook radiohitjes zoals Tonight, Tonight, Tonight, Invisible Touch en I Can’t Dance voorbij. Toch sloot Genesis af met Dancing With the Moonlit Knight en een rake uitvoering van The Carpet Crawlers. Het was een krachtig eindschot van een show die niemand had verwacht.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws