Gedroomde Lowlands-headliner Arctic Monkeys zakt halverwege als een plumpudding in elkaar

Zelden werd er op hetzelfde moment zo uitgekeken én gevreesd als voor de set van Arctic Monkeys op Lowlands. De Britse indierocksensatie is na een radiostilte van drie jaar (!) pas weer een weekje aan de gang, en van een nieuw album ontbreekt nog steeds elk spoor. Komt die headlineshow niet een beetje te vroeg, of snoeren Alex Turner en zijn mannen als vanouds iedereen de mond?

Tekst: Sebastiaan Quekel en foto’s: Kim Balster

Arctic Monkeys is in de loop der jaren uitgegroeid tot een volbloed festival headliner. Waar frontman Alex Turner (36) in de beginjaren op z’n zachtst gezegd een frontman van niets was, staat er op Lowlands een volwassen knaap die met grootse charme en bravoure de hele Alpha met het grootse gemak om zijn vinger kan winden. Strak in pak, soms met zonnebril en met een attitude waar menig dertiger jaloers van wordt kronkelt hij over het podium en perst hij de ene dampende riff na de ander uit zijn gitaar.

In grofweg anderhalf uur rammen Turner en co er 21 nummers doorheen, waar in het bijzonder de fans van magnum opus AM (2013) op hun wenken worden bediend. Natuurlijk blijven de klassiekers van de eerste twee platen goud waard, maar de échte festivalkrakers blijven toch echt ‘Knee Socks’, ‘Snap out of it’ en ‘Do I wanna know’.

Arctic Monkeys stijgt bij deze tracks boven zichzelf uit, maar de band laat het na om dit niveau vast te houden. De show, die door de enorme lichtgevende cirkel en de doorschijnende gordijnen een soort huiskamersetting krijgt, zakt halverwege als een plumpudding in elkaar. De band trapt na een ijzersterk ‘Arabella’ uit het niets op de rem en kiest met tracks als Potion Approaching, Cornerstone, That’s Where You’re Wrong, Do Me a Favour en One Point Perspective voor een trager tempo. Ronduit saai, zou je het zelfs kunnen noemen.

Wat een concert van Arctic Monkeys normaal gesproken zo onweerstaanbaar maakt, is hun karakteristieke mix van ronkende, coole ballads en stoere rock, opgevoerd met die aanstekelijke Britse power. Maar op Lowlands is daar op enkele uitzonderingen na amper iets van te merken. Naarmate de show vordert verliest Turner steeds meer het plezier en het contact met het publiek. Met desastreuze gevolgen: de Alpha stroomt nog voor de toegift in moordend tempo leeg.

Met een imposante carrière van zo’n zestien jaar hadden Turner en co keuze uit genoeg tracks om een gedroomde greatest hits set samen te stellen, maar Lowlands moet men het doen met vele verrassende keuzes die totaal niet aanslaan.

De toegift met de klassieker ‘I Bet You Look Good on the Dancefloor’ en de ultieme track ‘R U Mine?’ is ouderwets genieten, maar voelt slechts als een pleister op de wond die het hele weekend nog lang zal doorbloeden.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws