Foo Fighters: Medicine at Midnight | Recensie

Raar is dat. Veel rockbands uit de jaren ’90 worden gezien als mastodonten. Entiteiten uit een andere tijd. Maar de Foo Fighters hebben daar geen last van. Hoe dat komt is duidelijk. Dave Grohl is een allemansvriend die ook de jonge generatie aanspreekt. Hij is ook slim want hij flirt met oud en jongen.

De mannen van Queen zijn de beste vrienden van hem maar hij deelt net zo gemakkelijk het podium met Justin Timberlake, System Of A Down’s Serj Tankian of de jaren ’80 ster Rick Astley. Grohl is aanraakbaar en transparant. Het nieuwe album Medicine At Midnight is er eentje die er in het toch al stevige oeuvre van de band uitspringt. Hoe mooi het concept van een plaat als Sonic Highways ook was, ik hoor de Foo Fighters het liefst zoals ze hier klinken. Opgewerkt, scherp en songs met kop en staart. Het is ook één van de meest optimistische platen van de band die net voor het uitbreken van de coronacrisis werd opgenomen.

De plaat staat vol catchy songs met banden naar rock, disco en zelfs country. De openingssong Making a Fire zet meteen de vrolijke toon. Soms hoor je een vleugje Bowie en dan weer Queen. In de song Holding Poison zet de band in het middenstuk gewoon het koorwerk in van The Prophet Song, de uitgesponnen Queen-song van het album A Night At The Opera. Chasing Birds is daarentegen ingetogen en prachtvol. Het maakt Medicine At Midnight met slechts iets meer dan 36 minuten speeltijd tot een overtuigende exercitie.

Jean-Paul Heck

Interview Foo Fighters

In Soundz 1 die op 5 maart verschijnt, kun je een interview met de Foo Fighters lezen.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Meer nieuws