Soundz sprak Foals over nieuwe album: ‘Everything Will Not Be Saved Part 1’

Nieuws

8 maart 2019 – Foals: Everything Will Not Be Saved Part 1

Het is altijd gevaarlijk om je platen zelf te produceren. Zeker als je voorgaande platen deels konden worden bijgeschreven op het conto van huurlingen. Het door David Sitek geproduceerde debuut Antidotes bevatte zijn DNA. En op Holy Fire uit 2013 lieten de ervaren rotten Flood en Alan Moulder zich gelden. Dat is nu anders. Eigenlijk is alles anders aan dit behoorlijk pretentieuze project. Eerst zijn daar de thema’s: zwaarmoedig, sociale, maatschappelijke en ecologische problematieken. Het is allemaal een beetje veel. Door de verandering van structuur en sound is Foals als band bij momenten nagenoeg onherkenbaar. Daarmee schieten de Engelse indierockers zich niet in de voet, maar stellen ze de luisteraar wel danig op de proef. Van P-funk, tot stadionrock en van fluister-elektro tot Doors-achtige orgelpop. Zanger Yannis Philippakis deelt hier de ene na de andere mokerslag uit en stijgt als zanger regelmatige naar grote hoogte.

Dat was even schrikken toen jullie na een pauze van driekwart jaar opeens verder moesten zonder jullie bassist Walter Gervers.

“Het werd opeens heel anders zonder Walter. Normaliter gingen we een repetitieruimte of studio in en creëerden we daar onze nummers. Maar zonder hem was dat onmogelijk. Uiteindelijk is uit dat gebrek deze plaat ontstaan. Ik ben meer gaan bassen, maar bemoeide me ook veel intenser met de productie. We kwamen tot de conclusie dat we helemaal geen producer nodig hadden. De songs produceerden zichzelf.”

En toen moest je gaan kiezen.

“Uiteindelijk hadden we twintig nummers waar aan we een jaar lang in de studio hadden gewerkt. En dat was heerlijk, na een periode van acht maanden waarin ik letterlijk mijn gitaar niet heb aangeraakt. Voor het eerst in jaren kon ik weer genieten van het sociale leven dat mensen van mijn leeftijd gewoonlijk hebben. We wonen overigens allemaal in Zuid-Londen, dus ook in die periode bleven we elkaar wel gewoon zien. Tijdens die bijeenkomsten beloofden we elkaar al dat we de meest wilde en bombastische plaat uit onze carrière zouden maken.”

En nu kom je met twee albums binnen het jaar.

“Tja. Dat was echt niet de bedoeling, maar toen we eenmaal op het juiste spoor zaten, ging het razendsnel. Voordat we het wisten hadden we genoeg songmateriaal om drie platen te vullen. En probeer dan nog maar eens een goede scherprechter voor jezelf te zijn. Uiteindelijk is het onze meest elektronische en tegelijkertijd meest heavy plaat geworden.”

Je teksten zijn onheilspellend. De wereld is een donkere plek.

“Het klinkt allemaal zo cliché, maar ik maak mij zorgen om mijn land. Over de Brexit wil ik niet eens meer beginnen, want ook daarvoor was het al een zootje. De vrijheid van mensen is in het geding en de wereld glijdt in een sneltreinvaart af. Althans, zo voel ik het. Daarom schurkt de muziek op de eerste plaat zo tegen de new wave uit de jaren ’80 aan. Ook toen voelde een hele generatie zich ontheemd. Op deel twee is de sfeer veel steviger, meer heavy rock.”