Florence + the Machine floreert tot flawless performer in Ahoy

Concertverslag

Het Ahoypodium is omhuld door een houten stellage, dennenhout lijkt het. Acht verhoogde eilandjes zijn gebouwd met elk een instrument en plek voor een bandlid van The Machine. Een trap met aan het vooraanzicht golvende treden loopt naar beneden, alsof er een vijver op de grond is. De scène lijkt uit een openluchttheater gepakt.

In een witte avondjurk van zwierende, doorschijnende stof loopt Florence Welch blootvoets het podium op. In een rechte streep stapt ze naar de lichtgevende cirkel vooraan. Ze pakt haar microfoon vast, een beigekleurige, gemonteerd op een standaard die omhuld is met ruw touw. Ze zet het kalme ‘June’ in. Tegen het einde van het nummer maakt Welch de eerste passen van de moderne dans die meermaals terugkomt. “Ik moet huilen”, roept een jonge vrouw vanaf de tribune.

Hoe doet ze het nog? De kleine ogen met opgezwollen onderkant van de Britse zangeres verraden dat de Europese High as Hope-tour, vernoemd naar haar vierde plaat die eind 2018 is uitgekomen, sinds midden januari gaande is. Het is de laatste show van de tour en dat lijkt Welch te ontroeren. Florences ogen sprankelen, zijn licht samengeknepen. Haar mondhoeken klimmen omhoog.

Florence stelt zich poëtisch voor. Tussen verschillende woordgroepen een pauze, alsof ze een gedicht voordraagt. Bij andere tussenstukken vraagt ze met lieflijke stem de hand van degene naast je te pakken, je liefde te uiten naar de persoon voor je. Ze draagt de delen van ‘Patricia’ die niet over toxic masculinity gaan op aan vriendin Patti Smith. Tijdens preken friemelt Welch met haar handen, giechelt ze tussendoor. “Dankjewel”, zegt ze met hoge fluisterstem. Het zweverige en natuurlijke brengt een feeëriek karakter met zich mee, een fier feeënkarakter weliswaar.

Zodra haar band het volgende nummer inzet paradeert Florence heupwiegend van links naar rechts, blik op oneindig, met haar haar en jurk wapperend door de wind. Pirouettes, dramatische armbewegingen. Bij ‘What Kind of Man’ zwaait ze zo intens met haar lange, rossige lokken dat het headbangen genoemd kan worden. Ze doet het tegen de barrière aan, waar een groot deel van de fans hun wangen heeft volgeplakt met glitterstenen. Een van hen strijkt haar vingers door Welch haar haardos.

Florence zegt dat haar shows al tien jaar hetzelfde zijn. Deze energie, productie en professie al sinds het debuut ‘Lungs’, dat is ondenkbaar. Het grootste verschil: “Toen waren we dronken”, lacht ze. “We zouden hier niet zijn zonder jullie. Bedankt voor het steunen van deze vrouwelijke muzikanten”, zegt Welch over haarzelf en de band. De barokpop van Florence + the Machine kan dan ook alleen zo kolossaal tot z’n recht komen zoals deze band met ijzersterke frontvrouw het brengt. Een andere, betere manier is er niet, en daar heeft vrouwelijkheid alles mee te maken.

Concertverslag door: Manoek Lambregts

SOUNDZ florence
SOUNDZ Florence