Down The Rabbit Hole: drie dagen lang energie en blijdschap

Concertverslag

De aankondiging van Down The Rabbit Hole zorgde jaren geleden voor gefronste wenkbrauwen bij zowel criticasters als muziekliefhebbers. Een popfestival voor alternatieve muziek, toch niet nóg één? Maar Down The Rabbit Hole is niet bij de konijnen af en groeide in mum van tijd uit tot een voorbeeldig en volwaardig muziekfestival waarin ruim 35.000 Nederlanders, Belgen en Duisters zich drie dagen laten onderdompelen in een schitterende wereld die nog het meeste weg heeft van een idyllisch vissersdorpje.

Van herfstachtige onweersbuien, extreme windstoten tot (sub)tropische temperaturen: de konijnen van Down The Rabbit Hole hebben de afgelopen jaren zo’n beetje alle weersomstandigheden al getrotseerd. Op een hevige regenbui bij Balthazar na (waarbij bezoekers zelfs onder eettafels gingen schuilen) waren de weergoden het festivalterrein in recreatiegebied De Groene Heuvels uitstekend gezind. De zon staat bijna het hele weekend onafgebroken hoog aan de hemel en de tenten en kunstobjecten reflecteren prachtig in het water. De energie en blijdschap is drie dagen lang voelbaar op Down The Rabbit Hole: de bezoekers, veelal jongeren waarvan een deel uiterst schaars gekleed, dansen zich suf op het ‘strand’, bouwen vlotten en gaan er mee het water op, volgen inspannende yogalessen, nemen deel aan hula hoop-wedstrijden, maken van klei abstracte kunst of bezoeken een boeiende workshop ‘verhalen vertellen’. Het kan allemaal en ze doen het ook allemaal.

Natuurlijk is er ook muziek. Als de zon vrijdagmiddag op zijn allerfelst is, zoeken veel mensen hun toevlucht in de Fozzy Lop, de kleinste tent van het festival die traditiegetrouw naar een konijnensoort is vernoemd. Van afkoelen is echter geen sprake, want de meedogenloze hardcorepunk van Frank Carter en zijn Rattlesnakes laat de temperatuur in de propvolle tent flink oplopen. Allemaal met dank aan Frank Carter zelf, met afstand de meest gestoorde en onvermoeibare frontman van het festival. Al vanaf de eerste seconde grijpt hij iedereen bij de strot door meteen het publiek in te duiken en al balancerend op de handen van zijn fans ‘Tyrant Lizard King’ te zingen. Even later start hij een eigen circlepit en hobbelen de bezoekers als konijnen om hem heen. Een concert van Frank Carter is intens en een vermoeiend uurtje voor de vroege vogels die nog niet zo’n zin hebben om te springen. Maar Down the Rabbit Hole eet ondanks het vroege tijdstip uit de hand van Carter, en start op zijn verzoek een circlepit die rondom de tent gaat. Verbluffend om te zien en nog nooit eerder vertoond op Down The Rabbit Hole.

Soundz Magazine

Een minstens zo groot feest is het bij Ronnie Flex en zijn band Deuxperience, die onder een blakende zon precies dat doen wat een festival als deze nodig heeft: humor, plezier en zomerse liedjes, gebracht met bravoure en aanstekelijk enthousiasme. Halverwege de set besluiten veel bezoekers nog even een kijkje te nemen bij Teddy Widder, waar ze op de subtiele muziek van Jordan Rakei even zorgeloos kunnen wegdromen.

Jordan Rakei, 27 lentes jong, is een multi-instrumentalist uit Nieuw Zeeland die gemakkelijk in het gehoor liggende jazzpop maakt. Prima muziek, mooie stem, maar door een compleet gebrek aan interactie of een boeiende lichtshow verzandt het optreden in die grote tent al snel in een langdradige rit. Alsof Rakei zelf in de file staat.

Uit hetzelfde continent, maar op het gebied van streams vele malen populairder, is Matt Corby. De in Sydney geboren Australiër (28) staat voor liefde en verbroedering en bezingt dat hier in tien (veelal verdrietige) herfstliedjes. Met zijn snerpende, diep gerafelde stem houdt Corby zich prima staande op het grote podium. Het is lang niet allemaal even spannend, maar zijn stem en warme persoonlijkheid maken hem tot een van de meest bewonderenswaardige artiesten op Down The Rabbit Hole.

Soundz Magazine

In een tijd waarin de ene na de andere band besluit om een compleet album live op te voeren, kon dEUS niet achterblijven. Met ‘The Ideal Crash’, het album dat hen in één klap tot de populairste band van België maakte, was de keuze snel gemaakt. ‘The Ideal Crash bestaat twintig jaar! Bedankt voor het komen”, roept frontman Tom Barman aan de start van de show. Het enthousiasme in het veld maakt echter al snel plaats voor teleurstelling. dEUS komt te laat op en geeft toe dat ze het album niet compleet kunnen spelen. One Advice, Space, Magdalena en afsluiter Dream Sequence #1 worden prompt overgeslagen, terwijl de band nog wel tijd heeft voor ‘Quatre Mains’ en ‘Roses’. Bijzonder slappe uitvoeringen ook nog eens, en dat maakt de keuze des te vreemder. Ons advies aan dEUS: doe het album goed en compleet, of helemaal niet.

Soundz Magazine

We blijven plakken bij de Hotot, want als er één act is waar je afgelopen jaren niet omheen kon, dan is het De Staat wel. Je weet wel, die band van ‘Witch Doctor’, waarbij frontman Torre Florim als sinistere duiveluitdrijver het publiek helemaal wild maakt. Uitgerust met grommende riffs, krankzinnige synthesizerpartijen en een tot op het bot gemotiveerde frontman brengt De Staat heel Down The Rabbit Hole voor tot achter aan het dansen. En omdat het een thuiswedstrijd is, wijken ze ook nog eens af van hun reguliere festivalset, met bijvoorbeeld een psychedelisch jarentachtig liedje over Down The Rabbit Hole. ‘Go left, go right, go where the mind is blown, go down the rabbit hole’. Een duet met singer-songwriter Luwten, het nieuwe liefje van Torre Florim. Ze komt later nog een keer terug voor ‘Tie Me Down’. Zo gaf De Staat hun thuisstad nog iets extra’s mee, al ging Down The Rabbit Hole al vanaf de eerste minuut volledig op in die waanzinnige stacatorock die deze band zo kenmerkt.

Soundz Magazine

Dat Editors een headliner van formaat is, is geen publiek geheim, maar op Down the Rabbit Hole laten de Britten zich van een hele andere kant zien. Zanger Tom Smith, in veel te lange kleren gekleed, graaft tot diep in zijn ziel en gaat al meteen bij de opener helemaal op in de muziek. Violence komt met de donkere elektronica en een moddervette Muse-riff als een sloopkogel binnen, waarin Smith met zijn zweverige armbewegingen de lasers zelf een kant op lijkt te sturen. Het blijft een genot Smith bezig te zien. Nee, een troetelbeer als Guy Garvey, die voor het persoonlijke oogcontact gaat, zal hij nooit worden, maar zelfs de grootste criticaster kan niet ontkennen dat hier een frontman van formaat op het podium staat. Dat komt vooral door zijn stem, die in de lage, donkere nummers aan Nick Cave doet denken. Het melodramatische Sugar ontpopt zich met zijn sombere refrein en dreigende electro dan ook tot een hoogtepunt in de show. Echoënd als een spook brengt Smith middenin een vuurzee het festival compleet in vervoering. Halverwege het concert sluit de Editors tijdelijk de hellepoort om zich te storten op het wat meer positievere geluid uit hun repertoire. Oude publieksfavorieten van de eerste twee albums volgen elkaar opeens in rap tempo op. In de finale flikt Editors het om het publiek tot achterin de barretjes helemaal mee te krijgen. Het aanstekelijke ‘Racing Rats’ gaat gepaard met een confettibom, en A Ton of gooit alle festivalkeeltjes wagenwijd open. Overdonderend, meeslepend en opnieuw vol vuurwerk en confetti. Laat dat nieuwe album maar komen!

Soundz Magazine

Een dag later geen zomerse temperaturen, maar een wolkendeken die over het complete festivalterrein hangt. Past uitstekend bij de zwaarmoedige herfstmuziek van Jonathan Wilson, zou je zeggen, maar zijn show (waar we reikhalzend naar uitkeken) valt compleet in het water. Wat blijkt: Wilson verdient te weinig geld met tournees en staat daarom nu moederziel alleen op het podium. Geen band, maar een drumcomputer die zijn Pink Floyd-achtige nummers dan maar overeind moet zien te houden. Tevergeefs: Jonathan Wilson is boring as hell.

Soundz Magazine

Op zoek naar betere oorden verkassen we naar het hoofdpodium voor Lewis Capaldi, de Schotse singer-songwriter die over bijzonder veel humor en zelfspot blijkt te beschikken. ,,Houden jullie van rock ’n roll? Ja? Dan zijn jullie naar de verkeerde show gekomen. haha” Slechts gewapend met zijn krachtige en ietwat nasale soulstem probeert hij de zure nasmaak die Jonathan Wilson achterliet weg te poetsen. Daarin slaagt de sympathieke Capaldi wonderwel. ‘Someone You Loved’ en ‘Bruises’, twee Spotify-kanonnen van jewelste, galmen als een warme hymne over het festivalterrein en worden woord voor woord meegezongen.

Soundz Magazine

De tweede verrassing van vandaag is de allergrootste van het weekend: een tekort aan superlatieven ontstaat bij het zien van de show die Kamasi Washington met zijn krankzinnige goede band neerzet. Stuiterende jazz en gloedvolle soul is het geheime wapen, en Down the Rabbit Hole voelde kennelijk de onweerstaanbare drang om daar eens lekker hard op te gaan. Hoogtepunt van het feestelijke optreden is de Miles Mosley-klassieker ‘Abraham’, die Washington met een imponerende dosis soul en jazz opluistert. Genieten!

Soundz Magazine

Ze lopen niet dik bezaaid, bands die in zeer korte tijd vier ronduit fantastische studioalbums afleveren en zowel in muzikaliteit als creativiteit onverminderd doorgroeien. Het Belgische Balthazar, een van de meest eigenzinnige en talentvolle indiebands van het moment, is zo’n band. Hoe vaak Balthazar ook is te zien op de festivalweides, vervelen doen ze dankzij die voortreffelijke uitgebalanceerde sound geen moment. Op Down the Rabbit Hole  worden de prijswinnende zuiderburen dan ook met open armen ontvangen. In de stromende regen. “Raise your glass!” Nog altijd blijft het bijzonder te zien hoeveel bezoekers synchroon de handjes en biertjes in de lucht gooien tijdens het finalestuk van doorbraaksingle Blood Like Wine. De ultieme indierocksong sluit al sinds de introductie in 2010 de concerten van Balthazar in stijl af. Speciaal voor de huidige Europese tour durven de Belgen zowaar van het gebaande pad af te wijken. Nu heffen we ergens halverwege de set gebroederlijk het glas op de band. Ook prima. Al vlak voor dat legendarische moment had Balthazar het hoofdzakelijk jonge publiek al lang en breed voor zich gewonnen. De nasale en lome vocals van Maarten Devoldere grijpen de bezoekers onmiddellijk bij de lurven en doen de adem in op de festivalweide stokken. Bij vlagen doet Balthazar denken aan de overzeese vrienden van Arctic Monkeys, zowel in muzikaliteit als in ‘coolheid’. Op vakkundige wijze bouwt Balthazar rustig de spanning op met redelijk kalme tracks, om vervolgens met ‘The Boatman’ alle registers open te trekken. Het zal de Balthazar-kenners zijn opgevallen dat Deprez en zijn collega’s zich niet meer houden aan het vaste stramien in de nummers, maar dat ze het lef hebben gevonden om in lang uitgesponnen jams het gevecht met elkaar aan te gaan. Van het enerverende ‘Bunker’, het swingende ‘Grapefruit’ tot het bedachtzame ‘Changes’: het is duidelijk dat Balthazar zowel de liedjes als de kwaliteit heeft en op weg is een hele grote band (in het indiegenre) te worden. Daar draagt deze sterke festivalset alleen maar aan bij, al is het jammer dat door de regen niet iedereen is blijven plakken.

Soundz Magazine

Gelukkig is het bij Underworld, de headliner van de tweede dag, weer droog in Beuningen. Het boeken van Underworld was voor Down the Rabbit Hole een gewaagde keuze; dit Britse drietal maakte met hun progressieve trance in de jaren negentig furore, maar verdween daarna eigenlijk van de radar. Zodra de eerste beats van ‘Listen to Their No’ over het terrein beuken, bewijst Underworld iedereen het tegendeel. De mooie en lang uitgesponnen tracks komen ook live uitstekend tot hun recht. De vervormde vocalen van Karl Hyde geeft de muziek een nieuwe dimensie en brengen de bezoekers in een soort van trance. Niet iedereen op Down the Rabbit Hole raakt daarvan onder de indruk en dus wordt er vooral achterin met de rug naar het podium met elkaar gekletst, hetgeen ten koste gaat van de sfeer. Wellicht komt dat voor een groot deel door de verouderde lichtshow en visuele effecten. Deze zijn zo miniem en nietszeggend dat ze eigenlijk weinig betekenis hebben. Nee, Underworld moet het duidelijk hebben van de prachtige en dromerige ambient en indrukwekkende soundscapes. Wereldhit Born Slippy als toegift is de spreekwoordelijke kers op de taart en sluit de tweede dag van Down the Rabbit op indrukwekkende wijze af.

Soundz Magazine ;

SOUNDZ MAGAZINE