De pijn van Vicky Cornell

18 mei 2017 verging de wereld voor Vicky Cornell. Haar man Chris werd levenloos gevonden in zijn hotelsuite in Detroit. Doodsoorzaak: zelfmoord. Het was het begin van talloze speculaties die uiteindelijk uitmondden in een serie onsmakelijke rechtszaken. Gelukkig is er ook nog enige muzikale nalatenschap in de vorm van een postuum uitgebracht soloalbum. Soundz sprak met de weduwe van de grunge-koning.

Tekst: Jean-Paul Heck

Met het postuum uitgebrachte album No One Sings Like You Anymore. Vol 1 eert Vicky haar wederhelft en tevens vader van haar twee kinderen op unieke wijze. Op de plaat staan tien covers die de zanger een jaar voor zijn dood opnam. De songkeuze geeft blijk van zijn eclectische muzieksmaak; Van Watching the Wheels van John Lennon en Sad Sad City van Ghostland Observatory tot Electric Light Orchestra’s Showdown. Cornell nam ze op in Los Angeles. Een paar weken nadat hij in het voorjaar van 2016 zijn Europese tournee vanwege ziekte cancelde. “Hij was indertijd ziek, maar in de zomer van dat jaar was hij er helemaal weer. Wij zaten met ons gezin in een hotel in Hollywood, terwijl Chris met producer Brendan O’Brien de songs voor deze plaat opnam.

Het was een gelukkige tijd voor het hele gezin”, zegt Vicky Cornell nu. Alles werd anders na een aantal telefoontjes die ze met haar man voerde en later met zijn bodyguard. Het eerste statement dat na zijn overlijden naar buitenkwam, was dat de zanger na een concert met zijn band Soundgarden, zelfmoord had gepleegd. Een lezing die Vicky tot op de dag van vandaag bestrijdt en in interviews nuanceert. In de jaren erna neemt ze een aantal gerechtelijke stappen. De weduwe daagt in december 2019 de leden van Soundgarden vanwege niet betaalde royalty’s.

Daarna is het de beurt aan de band die in mei 2020 Vicky voor het gerecht sleept, omdat de opbrengst van een benefietconcert dat op 16 januari 2019 plaatsvond niet geheel naar een goed doel zou zijn gegaan. Kortom: het werd een wedstrijdje moddergooien waar de honden geen brood van lusten. Het goede nieuws is dat No One Sings Like You Anymore de nalatenschap van Chris Cornell recht aan doet.

Het uitbrengen van No One Sings Like You Anymore is voor velen een verrassing. Zeker omdat Chris de songs nog geen jaar voor zijn dood opnam.
“Eigenlijk heeft hij alles opgenomen nadat hij promotie had gedaan voor zijn laatste album Higher Truth. Hij zat op dat moment erg goed in zijn vel en wilde iets doen wat al jaren in zijn hoofd zat: een album maken met covers. Er stond geen tournee op stapel dus hij had alle tijd om dit te doen met Brendan, zijn favoriete producer. Chris was net teruggekomen uit Europa en het mooie was dat onze kinderen van dichtbij konden meemaken hoe hun vader werkte. Normaliter ging hij in de ochtend naar een opnamestudio en zagen we hem niet. Maar we waren een nieuw huis aan het bouwen. Dat was nog niet klaar, om die reden verbleven we in een hotel.”

Ik begreep dat jullie als gezin heel close waren. Chris was er altijd, zeker ook tijdens het maken van dit album.
”De kinderen kregen les op afstand en Chris speelde daarbij een belangrijke rol. Tussen de opnames door was hij continu bezig met hen. Anderzijds vonden zij het geweldig om hun pa zo te zien. Natuurlijk had Chris dat rocksterrencliché om zich heen hangen, dat besefte hij maar al te goed. Maar hij was niet het type muzikant dat midden in de nacht in studio’s hing. Dat was bij Chris absoluut niet het geval. Hij stond vroeg op en ging eerst alleen of met ons een rondje fietsen om pas daarna naar de studio te gaan. En dan hebben we het over 9:00 uur in de ochtend. Brendan was precies hetzelfde. Chris was vreselijk productief in 2016 en tijdens die Higher Truth akoestische tournee speelde hij al heel veel liedjes die op dit album terecht zijn gekomen.”

Chris werd vaak gezien als de rockgod van de grunge. Een geweldige stem, een imposante persoonlijkheid en verschijning. Maar zijn muzieksmaak was veel meer gecultiveerd.
”Absoluut! Chris was totaal anders dan veel van zijn generatiegenoten. Kijk, hij had een geweldige stem en hij was een enorme fan van Johnny Cash. Ik weet nog dat hij voor het eerst zijn bewerking van de Nine Inch Nails-song Hurt hoorde. Hij vond dat geweldig! Cash benaderde dat op een compleet andere manier. Moet je nagaan hoe verrast Chris was toen Johnny zijn song Rusty Cage coverde. Dat was het grootste compliment dat hij ooit in zijn leven heeft gekregen. Chris was ook grenzeloos in zijn keuzes. Ik weet nog dat hij Billy Jean van Michael Jackson deed voor zijn plaat Carry On (2007). Als je dat zo zegt, klinkt dat belachelijk. Ik reageerde ook smalend. Totdat ik de uiteindelijke versie hoorde.”

Net als zijn goede vriend Eddie Vedder liet hij zich niet voor één gat vangen. Hij wilde niet continu vastgepind worden op die kortstondige grunge-periode.
”Chris geloofde totaal niet in genres. Heel dat grunge-gedoe, dat zei hem niets. Kijk maar eens wat hij allemaal heeft opgenomen. Dat schiet echt alle kanten op. Naast rock ook heel veel gospel, blues en soul. Hij had die geweldige stem waar hij ook altijd alle waardering voor kreeg. Maar daardoor werd soms vergeten wat voor een vreselijk goede songschrijver Chris was. Ik ben daar al heel vaak heel kwaad over geworden. Zijn contributie aan de geschiedenis van de popmuziek als componist is zeker zo belangrijk als zijn vocale talenten. Als je goed in zijn teksten duikt, kom je er achter dat hij een pure poëet was. Songs zoals: Black Hole Sun, Hunger Strike [Temple of the Dog], Spoonman, Cochise [Audioslave] of Fell On Black Days zijn pure meesterwerkjes.”

In een periode van 20 jaar sprak ik Chris regelmatig. Het viel mij altijd op hoe verlegen, soms haast nederig hij was.
”Hij was altijd erg nederig, maar aan de andere kant wilde hij maar al te graag dat zijn muziek werd gehoord. Chris was zeer kritisch over alles wat hij uitbracht. Hij kon daar heel ver in gaan. Zelfs met het album Scream [soloalbum uit 2009] waar hij zoveel kritiek op kreeg. Chris vond het zijn beste plaat, maar hij had vreselijk veel moeite met de kritiek. Ik denk echt dat het een beetje te progressief was voor de fans van Soundgarden en Audioslave. Het was ook een heel ambitieus project. Het was niet de intentie van Chris om ze op stang te jagen. Maar opeens gingen er ook andere liefhebbers naar hem luisteren. Bijvoorbeeld zwaargewicht boksen Wladimir Klitschko. Die had nog nooit van Soundgarden gehoord, maar vond Chris vanwege Scream geweldig.”

Hij sprak altijd heel openhartig over jou en zijn gezin. Jullie waren voor hem het centrum van zijn leven.
”Chris was de beste echtgenoot en de beste vader voor zijn kinderen. Familie stond op de eerste plaats. We waren altijd samen. Waar Chris ook naartoe reisde, wij reisden mee. En als we thuis waren, ging hij naar elke ouderavond of informatieavond van school die er was. Hij nam ze mee op kampeertrips en op school vertelde hij de medeleerlingen van Toni [dochter] en Christopher [zoon] over zijn carrière. Chris vond dat prachtig om te doen. De kinderen zaten altijd aan de zijkant van het podium en vaak nam hij zijn baby’s op zijn arm en liet hij ze als trotste vader zien aan zijn fans.”

De foto’s in de videoclip van zijn cover van de Guns N’ Roses-ballad Patience zocht jij bij elkaar. Dat moet zwaar voor je zijn geweest.
”Je hebt geen idee. Moeilijk is een understatement. Ik moest door talloze fotoboeken en het bleek een erg pijnlijke exercitie te zijn. Mijn kinderen hielpen ook mee en zij zijn veel minder emotioneel dan ik, dus dat hielp wel. Ik vind dat hij hier moet zijn. Mijn pijn over zijn dood is nog altijd hetzelfde. Tijd moet wonden helen, maar dat is niet zo. Maar persoonlijk is het erg mooi om hem deze songs te horen zingen. Hij had zoveel trouwe fans en ik hoop dat ze zijn stem en persoonlijkheid nooit vergeten.”

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

Het concept BΔSTILLE

Bastille werkte zich met hun debuutplaat Bad Blood en de monsterhit Pompeii tot de eredivisie van de popmuziek. Acht jaar later presenteren de Engelsen het eerste conceptalbum. Met Give Me The Future gaan zanger Dan Smith en zijn mannen pas echt de uitdaging aan. Tijd voor een stevig onderhoud met deze charismatische meneer. Tekst: Jean-Paul…

Om deze content te kunnen zien heb je een Soundz Digitaal abonnement nodig.

Lees meer