David Crosby: 1941 – 2023

Foto: Sundance Film Festival

David Crosby is niet meer. Eén van de meest indringende stemmen uit de geschiedenis van de popmuziek, zwijgt voorgoed. De man uit Californië bleef tot in zijn laatste jaren actief en kwaliteit leveren. Hij was de oprichter van The Byrds. Hij was geëngageerd, belezen, scherp en soms ook vreselijk bot. Daarnaast leefde hij jarenlang geen gezond leven. Crosby hield van het leven en alle excessen die daar bij hoorde.

Zijn karakter bracht hem vaak in de problemen. Hij zat 9 maanden vast vanwege drugsbezit, dreef The Byrds uit elkaar en maakte in zijn CSN&Y (Crosby, Stills, Nash & Young) jaren continu ruzie met Neil Young. Hij viel in bij Buffalo Springfield en richtte daarna met Stephen Stills CSN&Y op. De doorbraak kwam op Woodstock maar het zou voor Crosby ook het begin zijn van een zwarte periode. Zijn vriendin Christine Gail Hinton verongelukte en dat trok een zware wissel op hem. Dat verlies is te horen op de klassieker Déjȧ Vu die in 1970 verscheen. Met songs zoals het titelnummer en Almost Cut My Hair zette Crosby zijn standaard weg.

Daarna ging het snel bergafwaarts met hem en keek hij de dood vaak in de ogen. Maar Crosby toonde veerkracht. Eerst met de terugkeer van CSN&Y waar bleek dat hij zijn fantastische stem weer terug had. Zowel live als op de albums van de groep, toonde Crosby zich de sterkste vocalist. Maar ook solo beet hij fier van zich af. Hij maakte een aantal fantastische soloplaten en zocht zelfs de samenwerking met moderne artiesten zoals de jazzgroep Snarky Puppy.

Wat veel mensen niet weten is dat Crosby van Nederlandse afkomst was. De volledige naam van hem was David van Cortlandt Crosby. Zijn vader was een afstammeling van de prominente familie Van Rensselaer. Een familie die aan de wieg stonden van het huidige New York.

Soundz-hoofdredacteur Jean-Paul Heck zocht Crosby in 2016 op in Los Angeles waar hij hem in het huis van zijn zoon James Raymond.  Het interview kunt u hier lezen!

 DE LEVENSLESSEN VAN DAVID CROSBY

 David Crosby is wellicht de meest beschimpte popster in de laatste decennia. Maar ja, de man uit Los Angeles heeft nu eenmaal het hart op de tong. Gelukkig gebruikt hij zijn stembanden ook nog om nieuwe muziek op te nemen. Met het album Lighthouse kruipt hij zelfs dicht tegen de klassieke sound van Crosby, Stills, Nash & Young aan. ,,Neil Young en ik zijn de enige die nog ons oude niveau halen.”

TEKST: JEAN-PAUL HECK

Lighthouse nam de nu alweer 74-jarige Crosby op met het jazzfenomeen Michael League. De man die de laatste jaren furore maakt met zijn gezelschap Snarky Puppy. Een jonge, vitale vent die Crosby weer de kracht gaf om nieuwe songs te schrijven. ,,Het zijn de jonge mannen die mij uitdagen. Naast Michael is er mijn zoon James.” Crosby spreekt de woorden uit in de homestudio van James Raymond. Zijn verloren zoon die hij pas op latere leeftijd leerde kennen. Raymond woont in een gezellig maar bescheiden vrijstaand huis aan de rand van het Californische Altadena. Een oersaaie plek met het uitzicht op de bergen en de woestijn.

Op zijn benen ligt een akoestische gitaar. Crosby speelt een nieuw deuntje en zingt er zacht bij. Zijn huid is vlekkerig en bleek. Maar de ogen staan vrolijk. Ondanks de moordende hitte heeft Crosby zich gehuld in een overhemd met lange mouwen en corduroybroek met daarin een paar instappers. Mode is aan hem niet besteed. ,,Ik zie soms generatiegenoten als modepoppen voor de camera poseren. Botox en belachelijk hippe kleding moeten dan modernisme veinzen. Ik vind het lachwekkend.” Zo, het eerste statement is daar. Dan vervolgt Crosby zijn monoloog. ,,Ik zit een goede flow. Ik voel mij relatief fit en ben productiever dan ooit tevoren. Ik heb twee albums gemaakt die beiden klaar zijn. Vroeger kreeg ik altijd op mijn donder van Stephen Stills en Graham Nash dat ik te weinig liedjes schreef. Blijkbaar moest ik 74 jaar worden om dat te begrijpen.”

Crosby groeide op in een welgestelde familie met Nederlandse roots. De Cortlandt-dynastie. ,,Ik ben een nazaat van kapitein Olof van Cortlandt. Een Nederlandse legerofficier die in 17e eeuw naar New York vertrok. Hij trouwde weer met een Van Rensselaer, een hele belangrijke familie in Amerika. Voor de rest weet ik er niet zoveel van maar mijn ouders waren trots op hun Nederlandse afkomst.” Crosby groeide samen met zijn broer Ethan. ,,Mijn broer heeft mij alles van jazz geleerd. Bassisten hebben hun eigen wereld en die heet ‘geen troon.’ Het zijn de meest bescheiden mensen in de muziekwereld. Zij hebben meestal geen ego en vormen vaak het rustpunt in een chaos. Maar ze hebben ook een soort website community waar ze met elkaar over elkaar praten.

Opvallend vaak kwam de naam van Michael League voorbij. En dan ging het niet alleen over zijn kwaliteiten als bassist maar ook over zijn producers- en arrangeur-schap. Zo kwam ik bij Snarky Puppy uit. En dat was goed. Zo vreselijk goed! Eindelijk een jazzgroep die zowel toegankelijk was en tegelijkertijd plezier uitstraalde. Iets wat je tegenwoordig nog nauwelijks ziet.” Crosby die een fanatiek Twitteraar is en op social media zijn linkse mening nooit onder stoelen of banken steekt, heeft aan een Tweet de samenwerking met League te danken. ,,Ik ben over Snarky Puppy gaan tweeten en uiteindelijk kwam dat bij Michael uit.

Hij woont hier in LA in Long Beach dus dat was een meevaller. Eerst heb ik meegedaan op hun benefietplaat Family diner Volume 2. Een paar weken later ben ik afgereisd naar New Orleans waar ik een paar dagen lang een aantal dingen met ze heb gedaan. Muziek is hun leven. Net als ik houden die jongens van hun familie en we maken onze muziek. Dat klinkt vreselijk klef maar zo is het wel. Zo was het al in de jaren ’60 en dat herken ik. Niet voor niets is iemand zoals Joni (Joni Mitchell: red) en ik zo close. Zijn snapt het volledig. Zo ook Miles Davis die ik erg goed kende. Het was een rare snuiter maar hij snapte het wel.”

Het is mooi dat de naam van Miles Davis valt. Niemand anders dan deze jazzlegende zorgde ervoor dat The Byrds een kans kregen. Crosby: ,,De platenbazen indertijd hadden simpelweg geen verstand van muziek. Uiteindelijk heeft Miles aangegeven ons te tekenen. Hij hoorde goede liedjes en bespeurde talent. ‘sign these guys’ was zijn simpele opdracht. Het was een goede keuze. Haha… The Byrds waren leuk tot zolang het duurde. Drie jaar lang was het totale chaos maar wat heb ik genoten. Totdat ik problemen kreeg. Ik werd uit de band gegooid en dat was jammer want er had meer in gezeten. Maar we werden ook onder druk gezet door ons management en producer Terry Melcher. Die huurde uiteindelijk een groep sessiemuzikanten (The Wrecking Crew: red) in om alle instrumenten op te nemen.

Daarnaast bleven we maar in de weer met de covers van andere artiesten terwijl ik juist eigen werk wilde opnemen. Veel van mijn songs die door The Byrds werden geweigerd heb ik later met Crosby, Stills & Nash opgenomen.” Crosby staat op en loopt naar een foto van de band die aan de muur hangt. Hij staat zelf breed grijnzend naast Stephen Stills. ,,Dat was een magische tijd in Los Angeles. We leefden niet een commune maar zo voelde het wel. We waren heel close met elkaar. Joni, Mama Cass Elliot, Jerry Garcia (Grateful Death). Stephen en ik zijn altijd heel close geweest.

Hij is verlegen, ik nogal extravert. Dat werkte. Maar Stephen had als jonge muzikant al zoveel talent. Toen hij er Neil Young bij haalde ging het bergafwaarts. Neil en ik zijn altijd heel close geweest maar het is altijd lastig met hem. Neil laat zich niets zeggen en hij is ook nog altijd in topvorm. Zijn stem is van dezelfde klasse als vroeger. Net als mijn stem. Maar de stem van Stephen Stills is versleten.” Naast de foto hangt er nog eentje met Crosby achter het enorme stuur van zijn zeilboot. Althans, de boot met de mooie naam Mayan die ooit van hem was. Als ik het onderwerp aansnij, draait Crosby even zijn gezicht weg.

,,Sorry, het grijpt mij nog steeds aan. Ik had die boot 50 jaar in mijn bezit. Ik hield ervan en heb er grote delen van mijn op gespendeerd. Die boot was alles voor mij. Zeilen was mijn hele leven een soort van therapie. Ik ben overal geweest. Van Mexico tot Hawaï. Soms om de meest lullige redenen. Zo hadden ze op Hawaï een bepaalde cannabisplant die geweldig moest zijn. Dat wilde ik dus uitchecken en ben op mijn boot gestapt en daar naartoe gezeild. Dat was gekkenwerk natuurlijk. Opeens besef je dat je midden op de Grote Oceaan zit en dus volledig afhankelijk bent van de grillen van de zee.

Ik heb in mijn leven veel ondoordachte dingen gedaan maar dat was wellicht wel de grootste.” Zeilen is nog een steeds een belangrijke levensader voor Crosby. Een probleemoplosser ook. ,,Toen ik bij The Byrds werd ontslagen vond ik dat niet erg. Ik dacht, ik koop een boot en ik ga zeilen. Zo heb ik het ook gedaan en het maakte mij hoofd vrij. Maar ik wist ook dat dit niet het einde van mijn leven was. Ik had veel songs geschreven die The Byrds niet wilden opnemen. Het was duidelijk dat Roger (Roger McGuinn) en Chris (Chris Hillman) hun posities niet wilden opgeven wat ook begrijpelijk was.

We hadden immers genoeg succes. Daarnaast had ik op dat moment al contact met Stephen Stills. Maar ik moet ook eerlijk zijn. Ik was indertijd geen gemakkelijk mens. Onberekenbaar, onvoorspelbaar…” Ondanks zijn moeilijke karakter was Crosby voor velen groten uit de jaren ’60 een baken van goede smaakt. Bob Dylan hing aan zijn lippen en voor George Harrison ging er een hele nieuwe wereld open als hij bij de Amerikaan op bezoek kwam. ,,Bob en ik heb heel lang een erg goed contact gehad. Vanaf het eerste moment dat hij een repetitie van The Byrds bezocht. Het is zo dat hij een paar weken erna zijn nieuwe band oprichtte.

Maar vroeg of laat had hij dat toch wel gedaan. Bob was erg verguld met onze versie van Mr. Tambourine Man. Nou ja ons, het was vooral Roger McGuinn die hier een hand in had. Hij durfde het aan om een song van Dylan volledig een eigen draai te geven. Alles klopt aan dat nummer. De geweldige poëtische tekst, de drive, de samenzang…Ik heb Dylan de eerste tape met muziek van Ravi Shankar gegeven. Later heb ik dat tijdens een etentje ook bij George Harrison gedaan. Iedereen was bezig met popmuziek en ik luisterde thuis naar Shankar en John Coltrane. George heeft op zijn beurt weer de andere Beatles aangestoken.”

Crosby is niet met iedereen bevriend gebleven. Maar dat Graham Nash het afgelopen jaar hem keihard diste is toch wel hard aangekomen. ,,Graham en ik waren jarenlang echt partners in crime. Tegengestelde karakters maar dat werkte wel. Ik ben altijd sterk politiek geëngageerd geweest. Graham veel minder. Maar hij was eind jaren ’60 een grotere ster dan Stills en ik. Hij had tientallen hits gescoord met The Hollies en dat was wereldwijd een hele grote band. Graham was punctueel en erg doelgericht. Een karaktertrek die je in het Los Angeles van de jaren ’60 nauwelijks tegenkwam. Daarnaast was hij een echte ‘womanizer’.

Elke vrouw viel als een blok voor die slungel uit Engeland. Ja, ook Joni Mitchell. Zij fleurde helemaal op in zijn bijzijn. Zonder Graham was Crosby, Stills & Nash nooit zo populair geworden.” Dan blijft het toch vervelend dat het nu opeens zo scheef zit ,,Weet je wat het is?”, vervolgt Crosby. ,,We zijn al bijna 50 jaar openhartig naar elkaar toe. Alleen wordt nu alles opgepikt door social media en volledig uit zijn context getrokken. Kijk, ik ben al bijna 40 jaar gelukkig getrouwd. Dat is een feit. Ik zou het niet willen om op mijn leeftijd nog een andere relatie aan te gaan. Ik heb in de jaren ’60 genoeg fouten gemaakt.

Ik heb een kind ter adoptie aangeboden en veel mensen om mij heen ongelukkig gemaakt. Maar ik was jong en volledig geabsorbeerd door het succes. Eerst met The Byrds en daarna met Crosby, Stills, Nash & Young. Ik hoop niet dat Neil op zijn leeftijd nog dezelfde fout maakt als ik. En wat betreft Graham. Tja, dat is heel jammer maar wat kan ik er aan doen.” Crosby pakte de LA Times erbij en wijst op een foto van Donald Trump. ,,Amerika ligt al jarenlang in puin maar deze man neemt het beetje waardigheid wat we nog hebben volledig weg.  De infrastructuur is rampzalig en financieel staan we er nog altijd beroerd voor.

Mijn land geeft nog altijd triljoenen dollars uit aan oorlogen. Dat is een schande. Amerika piept en kraakt maar toch kunnen we niet voorkomen dat een idioot als Donald Trump verkiesbaar is voor het presidentschap. Elke Amerikaan met een beetje fatsoen krijgt het schaamrood op de kaken. Als ik tegenwoordig naar Europa ga, heb ik om mijn jack de vlag van Canada genaaid. En dat is geen geintje. In de jaren ’60 en ’70 schaamde ik mij al voor mijn land maar nu is het nog veel erger.”

Zijn zoon James komt binnen en gaat erbij zitten. James werd in 1962 ter adoptie aangeboden omdat Crosby en zijn toenmalige vriendin nog te jong waren om een kind op te voeden. Hij slaat een arm liefdevol om James. ,,Tot op de dag van vandaag ben ik zielsgelukkig dat hij mij heeft gezocht. Je kunt jouw kind nooit meer opsporen maar andersom kan dat dus wel. James wilde zijn biologische vader leren kennen en zo zijn we uiteindelijk weer met elkaar in contact gekomen. Het was een Godsgeschenk.

James lijkt in veel dingen op mij. Hij heeft een prachtige stem maar is veel pragmatischer. Mede door hem heb ik mijn leven kunnen veranderen. Ik ben jarenlang een egoïstische klootzak geweest. Hij zit als pianist vast in mijn band en werkt eigenlijk bijna mee op elk nieuw project.” Weer pauzeert Crosby even pakt zijn gitaar nog maar eens op. ,,Ik weet dat ik geluk heb gehad. Een man met mijn levensstijl had al zes keer morsdood moeten zijn. Echt! Ik heb dingen gedaan die een mens onmogelijk zou moeten kunnen overleven. Ik heb 2 hartaanvallen en een levertransplantatie gehad en loop met vijf stents in mijn hart.

Daarnaast ben ik jarenlang geteisterd door zware aanvallen van Hepatitis C, een ziekte die nooit zal verdwijnen. Maar ik heb het meest last van mijn suikerziekte. Dat is een sloper. Maar ondanks dat is mijn stem nog altijd in vorm. Ik durf zelfs te stellen dat ik beter zing dan 18 jaar geleden.” Dat is overigens niet zo moeilijk. De jaren ’80 gingen aan Crosby grotendeels in een blur voorbij. Pas toen hij in 1986 werd opgepakt vanwege wapen- en drugsbezit en ruim 5 maanden in een Texaanse gevangenis moest brommen, won realiteitszin het van zijn verslaving. ,,Die gevangenisstraf was een tragedie en Ik kijk daar niet met enige trots op terug.

Het heeft echter wel gewerkt. Kijk, ik was ruim 20 jaar een totale junk en deed alles wat een normaal mens de dood injaagt. Ik was gek, haast psychotisch. Ik had overigens nog geluk want ik was eigenlijk veroordeeld tot vijf jaar gevangenisstraf. Maar ik kwam er uiteindelijk wel als een beter mens uit. Wellicht werkt de gevangenis niet voor iedereen maar voor mij zeker wel. Zonder die gevangenisstraf had ik nu waarschijnlijk niet meer geleefd, al waren de eerste weken zonder drugs een hel. Ik ben nu al jarenlang clean maar nogmaals, het is verbazingwekkend dat ik nog leef terwijl goede vrienden zoals Glenn Frey en David Bowie het leven lieten.

Ik mag de jaren die ik heb dan ook niet verkwanselen.”

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws

Remember Phil & Gary

Volgende week is de 11e editie van ‘REMEMBER PHIL & GARY’ op 3 februari in Culemborg en 4 februari  2023 in Weert; twee evenementen die

Lees meer

Bunker | The Underground

BUNKER is een moderne rockband die draait om gepassioneerde en pure muziek maken! Met invloeden van verschillende 90’s en 00’s bands zoals Oasis, Nirvana en

Lees meer