Dankbaar Kensington trekt alle registers open voor afscheidsshow Ziggo Dome

Het onwaarschijnlijke succesverhaal van Kensington blijft een van de grootste onopgeloste mysteries uit de Nederlandse popgeschiedenis. Zelfs voor de allergrootste fans is het een raadsel dat deze doodgewone Utrechtse band is uitgegroeid tot de grootste commerciële Nederlandse rockmachine van deze generatie. In een stijf uitverkocht Ziggo Dome speelde Kensington gisteren een van zijn laatste concerten in de huidige samenstelling. Een emotioneel ‘afscheid’ van een van de grootste bands die ons land ooit gekend heeft.

Tekst: Sebastiaan Quekel en foto’s: Kim Balster

Het in 2007 opgerichte Kensington neemt met zes stijf uitverkochte concerten in de Ziggo Dome afstand van Eloi Youssef. De 35-jarige zanger stopt omdat het voor zijn gevoel ‘creatief rond’ is. Het boek Kensington is voor hem gesloten, en het is tijd om nieuwe muzikale paden te bewandelen. ,,Voor nu is het klaar en is dit een vaarwel. Ik hou van jullie”, vertelde de zanger halverwege de show met tranen in de ogen. Het was een van de vele momenten waarop Kensington even gas terug nam om het publiek te bedanken voor de afgelopen vijftien jaar.

Als trouwe huisband van de Ziggo Dome (vanavond is alweer de 17e keer!) weten de fans inmiddels wel wat ze van een Kensington-show kunnen verwachten. Een voor Nederlandse begrippen geweldige productie, metershoge vlammen, overal kraakheldere schermen, gekleurde confetti, vette lasers en zo’n beetje alles wat je als megaband nodig hebt om er een feest van te maken. Voor de afscheidsshows trekt Kensington echter álle registers open met een haast on-Nederlandse productie.

Het decor oogt alsof iemand een waanzinnig slecht potje Tetris heeft gespeeld, met talloze grote blokken die boven het podium kriskras over elkaar heen hangen en op de maat van de muziek lichtgeven. Het spektakel krijgt extra glans dankzij de twee uitschuifbare podia aan de zijkanten, die in nummers als War en St. Helena in lichterlaaie komen te staan. Bij het emotionele tweeluik Chronos dwarrelen heel langzaam witte confettisnippers naar beneden waardoor het lijkt alsof de winter weer is aangebroken in de Ziggo Dome.

Kensington laat er geen misverstand over bestaan: kom je naar ons, dan krijg je een spektakel met alles op en eraan. ,,We weten dat dit een van onze laatste avonden wordt, maar we zijn vastberaden om er een groot feest van te maken”, geeft zanger Eloi de 19.000 aanwezige fans mee. Een feest werd het zonder meer. In bijna twee uur ramde Kensington er 23 nummers doorheen en gaf daarmee een indrukwekkende bloemlezing uit diens carriére, waarin krachtige ballads als Uncharted en Sorry werden afgewisseld met vreugdevolle tracks als Streets en Riddles. De Ziggo Dome, jong en oud, brult alles uit volle borst mee.

Het succes van Kensington blijft zoals eerder gezegd ook extreem onverklaarbaar. Geen van de vier jongens zijn namelijk échte podiumbeesten. Zanger Eloi is natuurlijk one of a kind met die karakteristieke nasale stem, maar hij is toch ook wel een beetje een nietszeggende frontman. De andere drie bandleden idem dito. Die zou je normaal gesproken straal voorbijlopen in de bus of op het station. Toch is het die eenheid die als een huis blijft staan: de band is amper op een fout te betrappen en blijft van begin tot eind boeien.

Met nog vier laatste shows te gaan zit het er voor zanger Eloi bijna op. Het is de vraag of zijn vertrek gepaard gaat met een mogelijke afbraak van Kensington, maar dat is koffiedik kijken. Tot die tijd blijft deze doodgewone Utrechtse band nog altijd heer en meester van het Nederlandse popcircuit, en daar mogen ze echt trots op zijn.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws