Nick Cave: geniale gekte in Ziggo Dome

 

Nick Cave heeft, op zijn zachtst gezegd, een roerige tijd achter de rug: zijn tienerzoon Arthur, liet het leven doordat hij tijdens een wandeling langs de kliffen van Brighton, naar beneden stortte. Naast een fraaie documentaire (One More Time With Feeling, met exclusieve beelden van de zanger en zijn band The Bad Seeds) leverde het rouwproces het album Skeleton Tree op, waarop je Cave’s pijn bij vlagen ontegenzeggelijk stevig binnen voelt komen.

door: Julien L 'Ortye

Fotografie: Ans van Heck

In een stijf uitverkochte Ziggo Dome komt die pijn alleen nog maar meer binnen – zoveel intensiteit zie je zelden in een optreden. Dat begint al bij opener ‘Anthrocene’, maar komt pas echt naar voren bij ‘Jesus Alone’, de onheilspellende openingsplaat van het meest recente album. Terwijl de lampen als bliksemschichten over het podium schieten, hoor je Cave prediken: ‘with my voice / I am calling you’. De toon is gezet, het kippenvel komt op waar het op kan zetten en de zeventienduizend aanwezigen zijn omgetoverd tot Cave’s apostelen – en dat na twee nummers.

nick cave 3

De kracht van de Australiër zit hem – naast de geweldige opbouw in zijn tracks – in zijn onvoorspelbaarheid. Je denkt te weten wat je kunt verwachten, maar vijf minuten later blijkt niets van dat alles waar. ‘Magneto’ bijvoorbeeld, op plaat een vrij ingetogen, uitgekleed nummer, terwijl Cave vanavond vocaal compleet ontploft, om je als luisteraar uit het niets weg te blazen. Zijn show zit vol met dat soort onverwachtse momenten, waarbij je voortdurend weer van de ene verbazing in de andere valt. Sterker nog: bij vlagen heb je geen flauw idee wat je overkomt, zó overdonderend is het.

nick cave 4

Ondertussen blijken oudjes als ‘From Her To Eternity’, waarbij Cave en zijn sublieme band alle registers opentrekken, 33 jaar na dato muzikaal gezien nog steeds zo relevant als maar zijn kan. Als je een leek had verteld dat dit een nummer uit 2017 was, had-ie het zonder blikken of blozen geloofd. Hij tekent, mede dankzij een waanzinnig venijnige outro, ermee voor een van de hoogtepunten van de avond. Ja, ook dát had je niet aan zien komen, met die geweldige, vorige plaat Push The Sky Away op zak (en waarvan de meesten vanavond stiekem nog steeds het warmst worden).

nick cave 2

Of nee, waar iedereen toch het meest door geraakt wordt en waar bovendien menig koppel elkaar bij in de armen – ja, sorry – valt, is natuurlijk ‘Into My Arms’, met gemak Cave’s meest gedraaide nummer op Spotify. Op plaat is het zeker niet zijn beste werk, maar in de Ziggo Dome weet hij het zo gedoseerd te brengen, dat zelfs de grootste scepticus af en toe zijn ogen moet deppen. Het is simpelweg verbluffend hoe makkelijk de beste man schakelt van complete manie in bijvoorbeeld ‘Red Right Hand’, naar ballades als deze. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat Cave aan schizofrenie lijdt – over intensiteit gesproken.

nick cave 1

Dan het slotstuk, waarvoor hij tijdens de ietwat vreemde ballade ‘Stagger Lee’ – die vanavond eigenlijk helemaal geen ballade meer is – de voorste rij(en) op het podium haalt, om hen vervolgens als een stel volgelingen te manen te gaan zitten. Ze geven daar (vanzelfsprekend) geruisloos gehoor aan, om zo de rest van de toegift vanaf de grond mee te maken, zo lijkt het. Dat is echter van korte duur, want wanneer Cave en zijn band halverwege de fenomenale en bezwerende afsluiter ‘Push The Sky Away’ zijn beland, staan ze uiteindelijk toch allemaal. Uit pure euforie en oprechte extase. Dat is wat Nick Cave & The Bad Seeds vanavond doet; ze proppen iedereen in de Ziggo Dome in een achtbaan, laten die achtbaan ontelbare malen over kop gaan, om vervolgens alle inzittenden compleet perplex en verbijsterd eruit te laten stappen. Krankzinnig en geniaal tegelijkertijd.

 

Rolling Stones in de ArenA: met speels gemak

‘You can’t always get what you want’, zo klinkt het ergens halverwege The Rolling Stones’ optreden in de Johan Cruijff ArenA. Het is nog waar ook, want het wensenlijstje van vanavond valt – hoe graag we ook willen – helaas niet volledig af te strepen. Dat heeft voornamelijk te maken met het geluid in het Amsterdamse voetbalstadion, dat de eerste drie, vier, vijf nummers te wensen over laat. En dan drukken we ons nog voorzichtig uit.

Lees meer...

AYREON LIVE: GROOTS!

Het was een prachtig moment in het staartje van het eerste uitverkochte concert in een serie van 3. Enigszins schuchter schuifelde progrock-meester Arjen Lucassen het podium op en liet zijn gitaar knallen. Daarna nam hij de microfoon en zei: ‘Live optredens vind ik eigenlijk vreselijk maar praten is nog veel erger.’ Een kleine tien minuten later beëindigde hij de speech echter wel met de profetische woorden: ‘dit gaan we vaker doen!’

Lees meer...

NEIL DIAMOND: 76 MAAR NOG ALTIJD EEN TOPZANGER

Neil Diamond mag dan al decennia lang geen hit meer hebben gescoord, zijn concerten zijn de laatste jaren onvervalste publiekstrekker. Gisteravond stond hij in een strak uitverkocht Ziggo Dome. En ja, het werd veel meer dan een simpele nostalgietrip van de nu alweer 76-jarige superster uit Brooklyn, New York.

Lees meer...

Queens of the Stone Age in topvorm in het Belgische Wommelgem

,,Als jullie willen gaan, prima. Maar ik blijf hier voorlopig nog wel even. Ik heb het te goed naar mijn zin.” Licht beschonken en enigszins zwalkend sprak Queens of the Stone Age-voorman Josh Homme gisteravond in het Belgische Wommelgem zijn fans toe. Ja, u leest het goed, Wommelgem. Een plaatsje onder de rook van Antwerpen en ruim 50 kilometer ten zuiden van Breda. Deze locatie kwam uit de hoge hoed van organisator Studio Brussel die de eer had om een heuse showcase te houden. Reden? Het nieuwe album Villains dat de Amerikaanse groep afgelopen weekeinde uitbracht.

Lees meer...

Zoeken

Laatste concertverslagen