Tekst: Sebastiaan Quekel

Beeld: Daniël de Borger Photography

Harde explosies, knetterende lichten, onheilspellend geknal in het rond en jawel: een enorme kolencentrale die de Ziggo Dome bijna letterlijk in tweeën splijt. Roger Waters (74) zorgde gisteren, tijdens de eerste van de vier avonden in de Amsterdamse concerthal, voor een weergaloos audiovisueel spektakel dat zijn weerga niet kent.

Roger Waters, voormalig bassist van het legendarische Pink Floyd, lijkt er in eerste instantie niet op uit om de miljoenenproductie van zijn vorige concertreeks The Wall te evenaren. In de Ziggo Dome zien we geen (instortend) megascherm van honderdvijftig meter, geen ludieke verkleedpartijen of vliegtuigen die boven onze hoofden razen. Waters begint het concert, voor zijn doen, opvallend rustig en legt de focus volledig op de muziek.

Wat dat betreft laat de inmiddels 74-jarige bassist er geen gras over groeien. Maar liefst zes Pink Floyd-klassiekers speelt hij op rij. Het begint al fraai met het prachtige Breathe, die op een knappe manier naadloos overgaat in One of These Days. Hier voortreffelijk gespeeld: Waters verwent zijn fans met dat uit duizenden herkenbare gitaarspel: subtiel op het ene moment, rauw en verpletterend als de nummers wat robuuster terrein opzoeken.

Een paar minuten later, bij aanvang van het hypnotiserende Time, doopt Waters de Ziggo Dome om tot een oorlogsgebied: overal knipperen lichten en door een quadrafonisch geluidssysteem komen de muziek en de geluidseffecten niet alleen vanuit de speakers op het podium, maar werkelijk vanuit alle kanten in de zaal.

Een spectaculaire techniek die de lat voor stadionconcerten een stuk hoger legt. Vooral tijdens het grimmige Welcome to the Machine pakt dat goed uit. Minutenlang voelt het alsof die dreigende synthesizers je van achteren besluipen. Alhier zoekt Waters voor het eerst persoonlijk contact met de fans: hij kijkt ze indringend aan, moedigt hen aan het refrein mee te zingen en steekt vervolgens als een bokskampioen zijn vuisten gebald de lucht in.

Roger Waters website

 

Dan neemt Waters - zichtbaar vermoeid - wat gas terug en speelt een minuut of twintig nieuwe sololiedjes. Die komen niet echt aan: Waters heeft zoals bekend niet de mooiste stem ter wereld, maar hij heeft ook niet het vermogen om alleen met een akoestische gitaar een compleet publiek in te pakken. Hoe prachtig de nieuwe songs als Deja Vu en The Refugee ook zijn, ze landen niet echt in de Ziggo Dome.

Des te groter is de ontlading als Jonathan Wilson, behalve singer-songwriter ook gitarist op deze tournee, opeens Wish You Were Here inluidt. Echt waanzinnig hoeveel impact dat nummer veertig jaar later nog heeft. Precies hetzelfde geldt voor die andere wereldberoemde Floyd-classic: Another Brick in the Wall. Bijgestaan door twaalf Amsterdamse kinderen geeft Waters zijn publiek hier één belangrijke boodschap mee: kijk niet weg, maar sta op en kom in actie tegen al het onrecht in de wereld.

Die activistische kant van Waters komt in de tweede set volledig tot leven en gaat gepaard met een fantastisch visueel spektakel. De voormalige kolencentrale Battersea Power Station, wereldberoemd geworden door de hoes van Animals, rijst uit het niets uit de grond en wordt over zo’n beetje de complete lengte van de Ziggo Dome omhoog getrokken. Heel indrukwekkend en zonder twijfel niet eerder vertoond in Nederland.

Vanaf dit moment trekt Waters alle registers open: de kolencentrale neemt gaandeweg andere vormen aan en laat tussen de nummers door prachtige projecties zien. Als Jonathan Wilson de eerste noten van Dogs op zijn gitaar tokkelt komt er zelfs rook uit de torens. Even later, tijdens een weergaloze uitvoering van Pigs, vliegt er een groot opblaasbaar varken door de zaal en laat Waters werkelijk geen spaan heel van Donald Trump, toch wel zijn grootste aartsvijand van dit moment.

roger waters foto 3

 

Zeker twintig minuten lang moet de Amerikaanse president het ontgelden. “You‘re nearly a laugh. But you‘re really a cry”, bezingt Waters, terwijl hij - met zijn middelvingers in de lucht - een reeks controversiële tweets op een rij zet en het hoofd van Trump op het lijf van een varken plakt. Aan het einde van de song laat de bassist hem ook nog even doodleuk een Hitlergroet doen. 

Maar de echte uitsmijter bewaart hij voor het laatst, als op alle schermen in koeienletters ‘Trump is een varken’ te lezen valt. Later blijkt dat de president lang niet het enige doelwit is; ook Geert Wilders moet het in het nummer Money ontgelden, wat Waters een staande ovatie oplevert.

Toegegeven, soms ontspoort het spektakel in kitscherige propaganda. Maar Waters overtuigt vooral door na bijna vier decennia niets in te boeten aan maatschappelijke relevantie. Zijn nummers zijn actueler en urgenter dan ooit en komen om die reden extra hard binnen. Us and Them ontpopt zich daarom tot een van de hoogtepunten van de avond, met een geweldige hoofdrol voor de saxofonist. Brain Damage en Eclipse ontroeren door hun schoonheid, maar vooral door de lichtstralen die samen het welbekende prisma van Dark Side of the Moon vormen. Ongetwijfeld een onvergetelijk moment voor de fans van dat album.

Na weer enkele sololiedjes sluit Waters het concert op grootse wijze af met – hoe kan het ook anders – een lekker lang opgerekt Comfortably Numb, waarbij de bassist van Pink Floyd er nog eventjes fijntjes op wijst dat er een levende legende op het podium heeft gestaan. 

Nog drie Ziggo-concerten te gaan, en voor de geluksvogels die bij een van deze avonden aanwezig zijn: jullie gaan een spectaculaire concertervaring tegemoet.

 

roger waters 4

Zoeken

Laatste concertverslagen