jami1

Een trainingspak, een dikke pens, een bolle, absoluut niet afgetrainde toet. Het zijn nou niet echt signalen die veel goeds beloven, woensdagavond in de volle Ziggo Dome. Bezoekers in de zaal die niet op voorbereid op de huidige staat van Jay Kay waren schrikken zich een hoedje. De space cowboy blijkt vadsig geworden...

tekst: Tinus de Korver

Kan dat eigenlijk wel? Op tournee gaan langs arena's, grif geld voor tickets vragen en dan zo aan komen zetten? Je zou zeggen van niet, en als halverwege Kay aan het einde van zijn latijn lijkt weet je dat zeker. Maar Kay, 48 jaar oud nu en vorig jaar nog slachtoffer van loodzware rugproblemen, krabbelt weer op. De finale is weer geweldig, net als het begin dat ook was.

Dikke pens of niet, de show slaagt omdat Jamiroquai geen haast heeft, hier en daar een nummer flink oprekt en het zo heerlijk onderdompelen is in een funk- en soulbad vol bekende liedjes. Het optreden is warm, loom en dansbaar. De space cowboy mag dan wel vadsig zijn geworden, een zaal naar zijn hand zetten kan hij nog steeds. ''Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat ik begon. Zelfs ik ben verbaasd dat ik nog steeds overeind sta,'' bekent hij aan het publiek in een van zijn talloze niet al te diepgaande praatjes. En dan, veelbetekenend: ,,A lot of wasted days in this town, i might add.'' Dat geloven we graag.

jami 2

Een krappe handvol nummers van de zestien vanavond komen van nieuwste plaat Automaton, een dappere poging om Jamiroquai eigentijdser te laten klinken. De flirt met electronica op die plaat (denk Daft Punk) slaagt op het album en vanavond ook op het podium. Stevige dreunen vullen de Ziggo Dome en verbloemen niet dat er een paar sterke songs op staan. Niet dat de Ziggo Dome al te extatisch reageert op dit deel van zijn oeuvre. Hier gaat het meer om de popklassiekers. Ze staan lang niet allemaal op het menu, maar Cosmic Girl, Alright en Return of the Space Cowboy: de klassiekers die hij wél speelt klinken relevant en gaan er in als mierzoete, ambachtelijke koek. Daar zorgt de uitstekende, negen koppen tellende band voor. Steekjes laat die band niet vallen. Lasers en rook op een duur podium met schermen maken de boel af.

Toegegeven, het ziet er allemaal desondanks een stuk onbeholpener uit dan eerst. Sinds de loodzware rugproblemen danst Jay Kay – tegenwoordig vader-  een jeel stuk minder. Al kan hij het naarmate de show vordert toch niet helemaal laten – heel even vangen we zelfs een blik op van de oude Kay. Dansend, lonkend, uitdagend. De Kay die grotendeels verdwenen is.

Maar welke artiest kan juist op momenten van twijfel met een klassieker als Virtual Insanity op de proppen komen? Zo'n nummer dat nog steeds relevant is, dat een hele zaal -17000 bezoekers!- inéén indrukwekkende beweging doet opveren? Kay kan het, als icoon van de jaren negentig, met die prachtige hese stem en dat geweldige talent voor een goede melodie. En dat is toch indrukwekkend.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen