Alsof ze weer in hun schuurtje stonden te spelen. U2 tekende zaterdagavond aan voor een van de meest briljante concertopeningen in de Amsterdam ArenA ooit. Op de ‘middenstip’ van een kolkend Amsterdam Arena overrompelden de Ieren in het pikkedonker met vier monsterhits achter elkaar, om vervolgens op grootse en spectaculaire wijze uit te pakken met het monumentale album The Joshua Tree, dat vanwege het dertigjarig jubileum van voor tot achter gespeeld werd. Het meest magische concert van het jaar? Wat ons betreft wel.

tekst: Sebastiaan Quekel

foto's: Ross Andrew Stewart & Danny North

Vanaf het moment dat Bono vanachter het stadion over de catwalk naar het podium in het midden loopt en de drums van Sunday Bloody Sunday klinken, is het duidelijk: dit wordt een avond om nooit te vergeten. Als een vuurpijl schiet het Ierse viertal de Arena binnen: zonder visuele ondersteuning of een flitsende lichtshow, maar enkel met de vlijmscherpe gitaarpartijen van The Edge, de diep ronkende bas van Clayton en de snijdende vocalen van Bono.

U2 2 andrew stewart

Nooit eerder begon U2 een concert zo sober, maar het is een aanpak die uitstekend werkt. Slim, om eerst in een huiskamersetting een paar oude hits te spelen, zoals het dromerige New Year’s Day en stadionrocksong Pride (In The Name of Love), om vervolgens alle registers open te trekken met The Joshua Tree en alles wat daarbij komt kijken. Dertig jaar na zijn creatie is dit album nog steeds het belangrijkste werk uit het oeuvre van U2. De plaat uit 1987 bracht een schokgolf teweeg en veranderde U2 van alternatief postpunkbandje tot een van de grootste groepen ter wereld, met liedjes die complete stadions kunnen inpakken.  

U2 1 andrew stewart

Die transformatie - van klein naar groot - komt tijdens het concert op een mooie manier tot leven. De vier Ieren stappen na de intro uit hun schaduw (letterlijk en figuurlijk), lopen terug over de catwalk en blijven vervolgens een moment stilstaan op het hoofdpodium, waar boven hen een enorme boom - de stekelige joshua tree – uittorent. Precies ja, net zoals op de albumhoes. Een alleszeggend moment. 

u2 5 andrew stewart

Nog indrukwekkender is het zestig meter brede videoscherm, waarop haarscherpe beelden en projecties worden getoond. Sinds jaar en dag staat U2 erom bekend om hypermoderne technieken te gebruiken bij hun concerten, maar tijdens deze tournee weten de Ieren zich zowaar te overtreffen.

De terugreis naar het legendarische vijfde album begint al magisch. Terwijl de eerste bloedmooie gitaarlijnen van ‘Where The Streets Have No Name’ door het stadion galmen, komen er op het doek prachtige zwartwitbeelden voorbij van een auto die door een verlaten woestijnlandschap rijdt. Hier neemt U2 ons mee terug naar 1986, toen ze met fotograaf Anton Corbijn in een krakkemikkig busje door het westen van Amerika trokken. ,,Deze Nederlandse meester blijven wij voor altijd dankbaar”, zegt Bono, die overigens de hele avond bedankjes blijft uitdelen aan familieleden, vrienden en artiesten.

U2 5 Danny Clinch

Maar vooral, wat is en blijft The Joshua Tree toch een fenomenale plaat, van voor tot achter. Iedere keer weer raakt I Still Haven’t Found What I’m Looking For je diep in je ziel, en evergreen With or Without You, met op de achtergrond prachtige beelden van een pastelkleurig duinlandschap, gooit opnieuw tienduizenden kelen wagenwijd open. Ook met de wat ‘minder bekende nummers’ van The Joshua Tree laat U2 een onuitwisbare indruk achter. De uitvoering van Bullet the Blue Sky bijvoorbeeld, ongelofelijk strak en beklemmend, met een werkelijk vernietigend en grommend gitaargeluid van The Edge.

Van voor tot eind is Joshua Tree een aaneenschakeling van hoogtepunten. One Tree Hill wordt klein maar fijn gebracht en op prachtige wijze opgedragen aan wijlen prins Friso, die jarenlang goed bevriend was met de band. Het refrein van het nog nooit eerder gespeelde Red Hill Mining Town gaat ook live door merg en been, net als het moment waarop Bono stopt met zingen en zijn mondharmonica erbij pakt. Wat vooral uitstekend werkt is de thematiek van The Joshua Tree, die dankzij Donald Trump, Brexit en de vluchtelingencrisis weer net zo actueel is als in de jaren tachtig.

De politieke statements door U2 zijn vanavond legio, en wie denkt dat het na The Joshua Tree klaar is, heeft het mis. De band, en in het bijzonder Bono, blijft in de tweede helft van de show maatschappelijke problemen aankaarten. Vrouwenongelijkheid (Ultraviolet), de burgeroorlog in Syrië (Miss Sarajevo, met een doek van een moslima die de Arena overgaat), homorechten (Mysterious Ways) en tot slot de vluchtelingencrisis in One: alle wereldproblemen passeren min of meer de revue, en hoezeer het ook een beetje bij U2 past, begint het op den duur wel te irriteren.

Natuurlijk: Bono staat erom bekend dat hij aan iedereen wil laten weten hoe verrot de wereld soms is en dat we daar samen verandering in kunnen brengen, maar vooral tegen het einde van het optreden lijkt de U2-zanger daarin wat door te slaan, en verliest hij daarmee ook de aandacht van het publiek. Maar gelukkig, ondanks een paar zwaarmoedige momenten sluit U2 het twee uur durende concert alsnog hoopvol af met knallers als Beautiful Day (inclusief ballonnen), Vertigo, Elevation en een massaal meegezongen One.

Zo brengt U2 een zinderende finale die zijn weerga niet kent, waarmee de Ieren eens temeer bewijzen dat ze met afstand een van de beste (live)bands zijn die deze planeet ooit gekend heeft.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen