john fogerty live 2

Iedereen heeft het altijd over Bruce Springsteen en Mick Jagger en hoe zij het kunstje op hoge leeftijd nog altijd flikken. Maar wat zijn kunnen dat kan het enigma John Fogerty ook. Gisteravond liet de Amerikaan in de Ziggo Dome aan de hand van zijn indrukwekkende oeuvre zien en horen.

door: Jean-Paul Heck

Fogerty, de singer/songwriter die origineel uit de Bay Area nabij Oakland komt, is niet de man van grote woorden. 10 jaar terug interviewde ik hem uitgebreid in New York en hierbij benadrukte hij de zaken graag simpel te houden. ,,Ik koester mijn liedjes en mijn gezin. Voor de rest is het allemaal bullshit.” Het grappige is dat Fogerty in 2005 in de Heineken Music Hall zijn comeback vierde met een nu nog altijd legendarisch concert. Daarna groeide zijn populariteit aan de hand van een aantal prima platen. Het leidde gisteren tot een bijna uitverkochte Ziggo Dome waar de trouwe fans werden weggeblazen door een show waarbij ze zowaar confetti en een vlammenzee voorgeschoteld kregen. Hoe ouder hoe gekker maar dan wel op een leuke manier. Het meest interessant is de ongebreidelde passie en gedrevenheid die Fogerty op het podium etaleert. Met zijn werkelijk fenomenaal spelende vaste drummer Kenny Aronoff  achter hem, lijkt er geen maat op de legende die in een tijdsbestek van amper 4 jaar een 20-tal klassiekers componeerde en geschiedenis schreef met zijn Creedence Clearwater Revival. Aronoff, de kale spierbundel die als slagwerker in de jaren ’80 bij John Cougar Mellencamp doorbrak, is overigens wel de dynamo van de band. Dat werd meteen duidelijk toen het introfilmpje naadloos overging in de openingssong Born On The Bayou.

john fogerty live 1

Het was de aftrap voor een sublieme greatest hits show. Dat het Fogerty niet zoveel interesseert waar hij optreed, werd wel duidelijk toen hij vertelde blij te zijn om hier in Amsterdam-Rotterdam zijn dingetje te mogen doen. In sneltreinvaart kwamen classics zoals Green River, Travelin Band en Suzie Q voorbij. Snoeihard, met uitermate inspirerende gitaarexplosies van Fogerty zelf. Die vertelde er ooit van te balen dat zijn capaciteiten als gitarist door de buitenwereld werden onderschat. Terwijl hij continu wisselde van gitaar en net zo gemakkelijk een Gibson, Ibanez of Telecaster ter hand nam, maakte hij zijn punt. Na een paar songs gutste het zweet van zijn lijf en pakte Fogerty zelf de dweil op om het zaakje droog te maken. Het was de opmaat voor een indrukwekkende uitvoering van Looking’ Out My Back Door dat uit volle borst werd meegezongen. Net zoals de cover van de Leadbelly-song Midnight Special. Maar er werd meer gecoverd. Natuurlijk deed Fogerty de Creedence Clearwater Revival-versie van Marvin Gaye’s Heard It To The Grapevine en kreeg ook New Orleans van Gary US Bond een bevredigende bewerking. Maar het absolute prijsnummer was toch een werkelijk ziedende versie van zijn eigen Ramble Tamble waarin hij een gitaarduel aanging met zijn zoon Shane Fogerty. Terwijl ook zijn andere zoon Tyler Fogerty vocaal even mocht bijspringen. Het kon allemaal, zonder dat het echt storend was.

Een publieksmenner zoals zijn goede vriend Springsteen zal Fogerty nooit worden. Daarvoor is hij simpelweg te flegmatiek. Dat de man dit gisteravond probeerde te  compenseren met een Eddie van Halen-achtige solo in Keep On Chooglin’ is hem echter vergeven. Met meezingers zoals As Long As I Can See The Light dat hij vanachter de piano vertolkte en de meezingers Have You Ever Seen The Rain en Lead Belly’s Cotton Fields, kreeg hij snel het zaakje weer aan de gang. Met classics zoals Fortunate Son, Bad Moon Rising en natuurlijk Proud Mary sloot Fogerty in stijl af en zette hij zijn handtekening onder één van de beste rock & roll-concerten die de afgelopen tijd in Nederland voorbijkwamen.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen