In Amsterdam gaf de 75-jarige Paul Simon een ruim twee uur durende masterclass in virtuositeit, geschiedenis én emotie. Gewapend met zijn karakteristieke, onnavolgbare ritmes en dito songstructuren wist hij de Ziggo Dome ruim twee uur lang te betoveren op een manier zoals alleen hij dat kan: sober, ontspannen en immer ingetogen.

 

 

De directe aanleiding van zijn bezoek aan ons land is zijn sublieme laatste album Stranger to Stranger. Al vieren we natuurlijk voor een groot deel zijn gehele leven en werken – een imposante carrière die al meer dan een halve eeuw beslaat. Voor alweer de derde keer staat de beroemde wederhelft van Art Garfunkel in de Ziggo Dome: vorig jaar deed hij hier nog een dubbel, samen met boezemvriend Sting. Maar het is duidelijk dat Simon het best tot zijn recht komt met zijn eigen band en repertoirekeuze. Zo ontwapenend en energiek als hij bij het duo-concert met Sting was, zo ingetogen was hij gisteravond. Geen langslepende anekdotes over vriendschap of wulpse dansjes met zijn bandleden. Subtiliteit is het sleutelwoord. Kalmpjes opent Simon de avond met een lang stuwende en dreigende versie van The Boy In The Bubble. Zonder een woord te wisselen schakelt Simon over naar een andere klassieker: 50 Ways to Leave Your Lover, nog altijd gekenmerkt door dat sublieme (en unieke) ritme van Steve Gadd dat subliem werd gespeeld door Simon’s tourdrummer Jim Osborn.

Tijdens de uitvoering beweegt de eigenzinnige zanger kwiek over de planken en nodigt zijn fans uit om eens lekker achteruit te leunen. Vervolgens laat Simon zijn stem - breekbaar als porselein – rustig waaien door Dazzling Blue, om vervolgens voor het eerst écht vocaal uit te halen in Slip Slidin’. Het is duidelijk: Simon neemt eerst zijn oude repertoire grondig onder de loep en wacht zorgvuldig met het inzetten van nieuw spul. Hoewel je het niet direct aan hem af ziet, geniet Simon met volle teugen van deze misschien wel laatste tour in zijn loopbaan. Met glunderende ogen fluit hij rustig mee op het akoestische Rewrite. Even later danst hij de salsa en geeft hij in Mother and Child Reunion een flinke zwaai aan de klankbellen die midden op het podium staan.

Aan voormalig partner (en huidig aartsvijand) Art Garfunkel haalt Simon een fraaie herinnering op door het onsterfelijke Homeward Bound in te zetten. Ooit speelden ze die song gebroederlijk naast elkaar, nu maakt Simon geen woord vuil aan de man die hem vorig jaar in de pers voor monster en egoïst uitmaakte. Sowieso beperkt Simon zich tot een of twee anekdotes en dat is logisch, met bijna dertig nummers die op de setlist prijken. Toegegeven: Simons stem is de laatste jaren een stuk fragieler geworden. Dunner ook, en soms niet helemaal zuiver. Maar die breekbaarheid werkt nu juist in zijn voordeel tijdens het wondermooie Spirit Voices of het immer overtuigende Me and Julio Down by the Schoolyard. Die laatste krijgt een heerlijk jazzy uitvoering dankzij de negen man sterke begeleidingsband die Simon om zich heen heeft verzameld. Net zo goed verrast de Amerikaan met Stranger to Stranger, één van de beste albums die hij in de afgelopen halve eeuw maakte. Songs als Werewolf, vanwege het wolvengehuil perfect passend op deze Halloweenavond, Wristband en de titeltrack dragen onmiskenbaar het stempel van Paul Simon dragen en hadden zomaar op Graceland kunnen staan.

Toch is het concert vooral een feest der herkenning. Een nostalgiefeest, waarbij Simon in een onvergetelijke finale met echt alleen maar klassiekers op de proppen komt. Halverwege het tropische Diamonds on the Soles of Her Shoes begint de hele zaal zelfs te staan en is de Ziggo Dome getransformeerd in een volwaardige concertzaal. Het dak gaat er vervolgens helemaal af met klassieke uitvoeringen van You Can Call Me Al, Graceland, Still Crazy After All These Years en Late in the Evening. Maar Simon weet tijdens deze tournee niet van ophouden en komt eerst terug voor een betoverende versie van The Boxer, met daarin het bekende lai-lai-lai koortje. En als de band dan helemaal is vertrokken, komt Simon nog moederziel alleen terug voor The Sound of Silence. Het levert een moment van pure betovering en bewondering op en het is het slotakkoord van een nu al legendarisch concert.

Paul Simon, 31 oktober 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Tekst: Sebastiaan Quekel

Zoeken

Laatste concertverslagen