"Ik zou graag willen afronden met de zevende symfonie van Beethoven... maar helaas: dat kan ik niet." Wie moeite heeft met sarcasme, geloofde Tommy Emmanuel zomaar even op zijn blauwe ogen. Zijn optreden in de statige Stadsschouwburg in Nijmegen onderstreept namelijk opnieuw dat deze absolute grootmeester in fingerpicking tot bijna alles in staat is. Slechts gewapend met zijn akoestische gitaar speelt de 60-jarige fingerstyle-goeroe de sterren van de hemel alsof het allemaal niets voorstelt.

 

 

Onder de liefhebbers van akoestische gitaren is Tommy Emmanuel een fenomeen, een levende legende. Zijn supersnelle gitaarloopjes zijn van een andere orde, net als de manier waarop hij op zijn gitaar tokkelt. Dan heb je nog zijn lessen op YouTube, die zelfs voor doorgewinterde muziekdocenten bijna niet bij te houden zijn. Zijn onmiskenbare talent zorgde voor bijzondere samenwerkingen met grootheden als Eric Clapton en Stevie Wonder en leverde hem zelfs twee Grammy-nominaties op. Het gezaghebbende tijdschrift 'Guitar Player Magazine' noemde hem zelfs de beste akoestische gitarist allertijden.

Al deze prijzen en onderscheidingen hebben ertoe geleid dat de Australische gitaarheld tegenwoordig nauwelijks meer in kleine zalen te zien is. De naam 'Tommy Emmanuel' is een graag geziene gast in grote theaterzalen over de hele wereld. De Stadsschouwburg ontvangt hem dan ook met open armen. Zodra Emmanuel rustig het enorme, leegstaande podium op komt gelopen, staan de fans vooraan op om te klappen voor hun held.

Het gezellige gekeuvel in de zaal verstomt snel als Emmanuel z'n plectrum in een verbazingwekkend tempo over de ijzeren snaren jast. Nieuwsgierigheid neemt plaats voor verstomming, monden vallen in een onbewaakt ogenblik open en van verbazing schudt men de gezichten. Het is zonneklaar: hier speelt iemand van een andere orde, een klasse apart. Buitenaards is de enige juiste kwalificatie.

large 5

Emmanuel geniet van de beduusde blikken in de zaal, maar woekert pas echt met zijn talenten als iedereen geconcentreerd luistert. Soms is het zelfs zo stil dat je Emmanuel met zijn vingers over zijn snaren hoort glijden. Zijn gitaarspel is even subtiel als verwoestend: hij begint vaak met lieflijke klanken, maar eindigt groots. Opvallend is dat zijn gitaar er nogal gehavend uitziet, alsof het met schuurpapier is bewerkt. Maar Emmanuel speelt er zonder moeite bas, drum en melodielijnen op. Het liefst tegelijkertijd.

Zijn gitaar klinkt vanavond als een concertinstrument: hij heeft een vol geluid en klinkt in alle tonen heel zuiver. Zijn versie van 'House of the Rising Sun' van The Animals is er dan ook één om in te lijsten. Het is tevens een van de weinige nummers waarop Emmanuel zijn vocale kunsten laat horen. Die zijn niet fantastisch, en dus houdt de Australiër het verstandig bij zijn ware kwaliteiten. In Nijmegen haalt hij zijn oude trucs weer van stal. Zo speelt hij percussie op zijn gitaar, gebruikt hij de microfoon als extra bas en vertelt hij geestige anekdotes.

large 26

Met zijn korte grijze coupe, zwarte leren schoenen, donkere spijkerbroek en rood houdhakkersoverhemd oogt de Australiër allesbehalve stijlvol. Zijn ongebreidelde energie en onverbloemde charisma verraden echter pure vakmanschap. De manier waarop hij zich over de planken beweegt, soms vermeend dronken, later als een supervriendelijke peetvader, zorgt voor een gemoedelijke huissfeer.

Na enkele klappers als het technisch vaardige 'Guitar Boogie' en het progressieve 'Blood Brother' volgt aan het einde van de set het hoogtepunt. Emmanuel roept zijn goede vriend Andy Mckee op het podium, die andere gitaarheld die het voorprogramma mocht verzorgen. Zij aan zij voeren ze een akoestische versie van het legendarische 'Africa' van Toto op. Een voortreffelijk einde van een bijzondere avond. Een avond waarop Emmanuel verbaast, ontroert maar vooral anderhalf uur lang vermaakt.

Een niet meer dan terechte staande ovatie.

Tommy Emmanuel, 27 september 2016, Stadsschouwburg, Nijmegen.

Zoeken

Laatste concertverslagen