Geen popfestival in Nederland dat het deze zomer zó zwaar te verduren kreeg als Down The Rabbit Hole. Ondergelopen parkeerplaatsen en kampeerterreinen zorgden voor aanvang al voor kopzorgen, en ook tijdens het weekend was het dobberen in stinkende, bruine smurrie. Maar de 'konijnen' lieten zich niet zomaar van het blubberige veld slaan: gewapend met poncho's en regenjassen trotseerden de 20.000 bezoekers de regen en maakten er een geslaagde derde editie van.

 

Je zou het zo niet zeggen, maar van een afstand ziet het festivalterrein, gelegen in recreatiegebied De Groene Heuvels bij Beuningen, er best prima uit. De zon staat hoog aan de hemel en de tenten en kunstobjecten reflecteren prachtig in het water. Wie doorloopt ziet dat het goed fout zit: het gras is drassig, de wandelroutes zijn onbegaanbaar en zelfs de houten planken zitten onder de modder. Wonderwel zorgt het ondergelopen (en vaak ook smerige) terrein nauwelijks voor norse gezichten. De energie en blijdschap is het hele weekend voelbaar op Down The Rabbit Hole: de bezoekers, sommigen van top tot teen bedekt met modder, dansen zich suf op het 'strand', bouwen vlotten (en gaan er mee het water op), volgen inspannende yogalessen, nemen deel aan hoelahoopwedstrijden, maken abstracte kunst met klei of bezoeken de workshop 'verhalen vertellen'. Het kan allemaal en ze doen het allemaal.

03 CharlesBradley Soundz01

Natuurlijk is er ook muziek. Als het zaterdagmiddag met bakken naar beneden komt, zoeken veel mensen hun toevlucht in een van de drie tenten. Zoals bij Charles Bradley, de huidige koning van de soul, die na een leven vol armoede en hindernissen eindelijk is doorgebroken. De voormalig zwerver en James Brown-imitator staat voor liefde en verbroedering en bezingt dat hier in zeven warme soulliedjes. Bradley, gehuld in fout glitterjasje, blijft een genot om naar te kijken. Het ene moment oogt hij breekbaar en kan hij op ieder punt in huilen uitbarsten, het andere moment vliegen zijn heupen alle kanten op en streelt hij met een nat gemaakte vinger zijn bovenlijf. Met zijn begeleidingsband de Extraordinaires, bestaande uit twee vette blazers en een Hammondorgel, laat hij de echo van de seventiessoul weer herleven. Hoogtepunt is als Bradley zichtbaar ontroerd het verlies van zijn moeder bezingt in Changes. Met zijn snerpende, diep gerafelde stem weet hij deze Black Sabbath-cover volledig naar zijn hand te zetten. Het is lang niet allemaal even spannend, maar zijn stem en warme persoonlijkheid maken hem tot een van de meest bewonderenswaardige artiesten op Down The Rabbit Hole.

09 DeStaat Soundz02

We blijven plakken bij de Hotot, want als er één act is waar je afgelopen jaren niet omheen kon, dan is het De Staat wel. Je weet wel, die band van Witch Doctor, waarbij frontman Torre Florim als sinistere duivelsuitdrijver het publiek helemaal wild maakt. Uitgerust met grommende riffs, krankzinnige synthesizerpartijen en een tot op het bot gemotiveerde frontman brengt De Staat de tent van voor tot achter aan het dansen. En omdat het een thuiswedstrijd is, wijken ze ook nog eens af van hun reguliere festivalset, met bijvoorbeeld een enerverende uitvoering van Rooster Man en een verrassende Flamman & Abraxas-cover. En dan is het tijd: na een goed gelukte sitdown klautert Torre Florim de barrière over, worstelt zich door de mensenmassa en gaat midden in het publiek staan. We hebben De Staat nu al zo'n vijf keer op de festivals gezien dit jaar, maar geen van de draaikolken was zo indrukwekkend als deze. In een perfecte cirkel staat Florim als een soort opperbevelhebber om zijn troepen, die speciaal voor hem knielen tot de verwoestende drums de boel omtoveren tot een kolkende vleesmassa. Legendarisch.

04 GlennHansard

De tweede verrassing van vandaag is de allergrootste van het weekend: een tekort aan superlatieven ontstaat bij het zien van de show die Glen Hansard met zijn krankzinnige goede band neerzet. Het begint al met The Swell Season-klassieker When Your Mind's Made Up, die Hansard met een imponerende dosis folk en akoestische rock opluistert. Later brengt hij prachtige odes aan grote voorbeelden Van Morrison en Marvin Gaye. In de toegift worden ook nog eens het krachtige en tot tranen toe roerende Her Mercy en Daniel Johnston-cover My Devil Town gespeeld. Na ruim anderhalf uur heeft de frontman van The Frames nog steeds alle energie in zich. Lachend vraagt hij om een bierdouche, waarna hij met een grote grijns de naar hem gegooide plastic bekers probeert te ontwijken. Een headliner-waardige show waar werkelijk alles klopt en waarvan alle aanwezigen jaren later nog zeggen: hier was ik bij.

06 National Soundz

Hoe weergaloos de gig van Hansard ook is: veel bezoekers wachten niet tot het einde, maar trekken naar de Hotot om een mooi plekje voor The National te bemachtigen. De verwachtingen zijn hooggespannen, maar worden helaas niet ingelost. The National geeft hier zelfs een van zijn minste shows op Nederlandse bodem. Na dertig seconden gaat het al mis: wild gebarend legt gitarist Bryce Dessner de intro van het spiksplinternieuwe Find A Way stil. Ze proberen het nog een keer, maar ook de tweede poging valt compleet in het water. Ze wagen zich niet aan een derde poging en proberen de boel weer op te pakken met publieksfavoriet Don't Swallow The Cap. Een rommelig begin en The National blijft maar fouten maken. Frontman Matt Berninger zit er vaak naast, vergeet dikwijls zijn tekst en zwalkt wel erg nonchalant over het podium. Tussendoor beklaagt hij zich al vloekend over het slechte geluid, wat natuurlijk de sfeer van de show teniet doet. Nieuwe nummers The Lights en The Day I Die moeten bovendien nog landen bij de bezoekers, die meer en meer de aandacht kwijtraken. Zo nu en dan grijpt The National terug naar diens oorspronkelijke niveau. Squalor Victoria is met een tierende Berninger nog net zo intens als jaren terug en bij de zwaarmoedige indie van Pink Rabbits is het weer heerlijk wegdromen geblazen. De band zet dus nog steeds een aardige show neer: een gig met onder andere Fake Empire en het aan Brexit opgedragen England is nog steeds de moeite waard, al hebben we The National echt veel beter gezien.

07 Kovacs Soundz02

Na een regenachtige tweede dag dreigt ook de laatste festivaldag in het water te vallen. Hevige onweersbuien trekken over Gelderland en het KNMI heeft zelfs code geel afgekondigd. Maar na enkele buitjes maken de wolkenvelden plaats voor de zon, die vrijwel de hele dag hoog aan de hemel blijft hangen. Beter kan Kovacs de dag niet beginnen. De Eindhovense mag de spits in een tjokvolle Teddy Wilder-tent afbijten. In de loop der jaren heeft Sharon Kovacs (haar volledige naam) zich ontpopt tot een van Nederlands bekendste soulzangeressen. Zonder blikken of blozen speelt de Eindhovense met gemillimeterd haar en bontmuts de tent plat. Tenminste, dat denkt ze zelf. Aan inzet geen gebrek: Kovacs haalt dikwijls uit met haar frivole, rauwe stem en slentert in trans over het podium. Kovacs varieert op Down The Rabbit Hole van meeslepende ballads (Night of the Nights, The Devil You Know) tot swingende uptempo pop (50 Shades Of Black), maar de vonk wil niet overslaan.

Op zoek naar betere oorden blijven we in Teddy Wilder plakken voor Alex Vargas, de Deense singer-songwriter die met zijn akoestische gitaar in de hand flirt met pompende beats en kekke samples. Slechts gewapend met een krachtige zwarte soulstem en een heleboel elektronische snufjes probeert hij de zure nasmaak die Kovacs achterliet weg te poetsen. Daarin slaagt de sympathieke Vargas wonderwel. De Deen klinkt als de liefdesbaby die James Bay en James Blake nooit zullen hebben, met Paolo Nutini als peetoom. Indrukwekkend zijn de momenten waarop Vargas zijn krachtige uithalen in de mix gooit en die vervolgens het hele nummer blijft nasampelen. Gedurfd is de Beyoncé-cover Baby Boy die dankzij enkele stevige gitaarlijnen behoorlijk lekker in de oren klinkt. Zonder meer een van de grootste verrassingen van het festival.

Van de rustgevende elektronica stappen we over naar pompeuze indierock. Het Britse Nothing But Thieves staat klaar om een van de grootste shows in hun prille loopbaan te geven. Frontman Conor Mason merkt op hoe hard het de laatste jaren is gegaan. ‘Een jaar geleden stonden we in Nederland voor slechts honderd man, en nu staan we hier. In fuckin' de grootste tent!’ En het publiek krijgt precies wat het verwacht: louter energieke rocksongs die keurig in het verlengde liggen van Muse. De grootse refreinen van Trip Switch en Wake Up Call worden luidkeels meegezongen en een verrassende cover van Pixies’ Where Is My Mind wordt met groot enthousiasme ontvangen. Heel bijzonder voor zo’n piepjonge band.

Weer helemaal van een andere orde is Daughter. Hier geen schreeuwende gitaarriffs of stuwende drums, maar sfeervolle en dromerige escapades en persoonlijke teksten waar de luisteraar zich in moet verliezen. Wat dat betreft is Daughter op Down The Rabbit Hole een vreemde eend in de bijt, maar gek genoeg zijn er nauwelijks praters te vinden in de Teddy Widder-tent. Sterker nog: naarmate het optreden vordert, lijkt men zich steeds meer over te geven aan Daughters' zwaarmoedige composities. Zangeres Elena Tonra lijkt tijdens het sprookjesachtige New Ways bijna in haar schulp te willen kruipen, zo kwetsbaar en fragiel staat ze op de planken. Later maakt ze zichzelf onsterfelijk met het door velen meegezongen Youth, de grootste hit van Daughter. Een emotioneel en breekbaar optreden, zoals we van deze Londense band gewend zijn. Muzikaal gezien schiet deze laatste dag alle kanten op.

10 Mo Soundz02

De muziek van Daughter galmt nog na in de Teddy Wilder als de popprinses met de grootste Spotify-hit allertijden de bühne bestijgt: . Sinds haar samenwerking met Major Lazer is ze niet meer weg te denken uit het huidige poplandschap. Gesteund door een driekoppige band en een oogverblindende lichtshow probeert ze in de voetsporen te treden van de grote popkoninginnen van nu. Ze wil niets liever dan doorbreken, maar ook haar gig op Down The Rabbit Hole laat zien dat het daar nog echt te vroeg voor is. De Deense powerchick geeft alles en zet schaamteloos de meest vulgaire danspasjes in. Er is alleen één probleem: haar songs gaan het ene oor in, het andere weer uit. Slechts een handjevol blijft hangen. Waste of Time, waarbij Mø zingend op de barrière zit, krijgt de menigte nog aardig aan het dansen. Ook Elliphant-cover One More doet het goed, waarbij de Deense met haar hoofd tussen de benen ligt. Zodoende zet Mø toch nog een best vermakelijke popshow neer. En als ze al crowdsurfend het onweerstaanbare refrein van monsterhit Lean On bezingt, slaagt ze er zelfs in om het hele publiek op de kop te zetten. Desondanks is het voor haar nog wachten op een paar goede popsongs om het publiek een uur lang te kunnen vermaken.

Een act die in een totaal andere genre opereert, maar ook garant staat voor een feestje, is Fun Lovin' Criminals. De driekoppige groep doorkruist momenteel Europa om het twintigjarig jubileum van hun debuutalbum Come Find Yourself te vieren. In de tussentijd strijken de eigenzinnige 'criminelen' neer in Gelderland. Na ruim een half uur vertraging beklimt het drietal onder de klanken van Star Wars de planken van Teddy Wilder. De Amerikanen grijpen met een sigaret in de mond meteen terug naar het doorbraakalbum met Fun Lovin’ Criminal. De schetterende trompetten zetten meteen de funky sfeer neer en brengen de Teddy Wilder volop in beweging.

Nog altijd zo typerend is die lompe groove die grote hits als Southside, King of New York en afsluiter Big Night Out van de nodige brandstof voorzien. Maar het echte hoogtepunt blijft toch wel Scooby Snacks, dat van begin tot eind volop wordt meegezongen.

Down The Rabbit Hole, 24 – 26 juni 2016, Beuningen

Door Sebastiaan Quekel / Fotografie: Daniël de Borger

Zoeken

Laatste concertverslagen