Na het overlijden van Glenn Frey liet Don Henley weten dat de Eagles er definitief mee kappen. Maar de fans hoeven niet te wanhopen. Als solist bewijst de zanger al ruim 35 jaar zijn grote klasse. Opvallend was dat hij gisteravond voor de eerste keer onder zijn eigen naam in Nederland optrad.

 

DonHenley16HMH 03

In het najaar van 2015 sprak ik Henley in New York. Op dat moment twijfelde hij nog hoeveel tijd hij voor zijn solotournee zou reserveren. ‘We hebben plannen om nog een tour met de Eagles te doen’, zei hij toen. Die zal er dus nooit meer komen. Met het country getinte Cass County leverde de Texaan vorig jaar een puik album af. Zijn voorliefde voor die muziekstijl was binnen de Eagles vooral in de begintijd een belangrijke kracht. ‘Cass County heeft het in Nederland de vijfde plek in de hitlijst gehaald. Dat is veel beter dan in mijn eigen land’, merkte hij in het begin van het optreden sarcastisch op. De liefde van de 68-jarige muzikant voor Nederland is oprecht. Hij vertelde over de Edisons die de Eagles in 1973 mochten ophalen voor hun album Desperado. Het was de aanzet tot een gedenkwaardig optreden. Henley heeft voor deze tour een vijfsterrenband om zich heen verzameld waar plaats is voor drie jonge zangeressen, drie gitaristen, twee toetsenmannen, een drummer en een bassist. Die muzikale rijkdom werd door hem vakkundig vanaf de aftrap ingezet. In Eagles-stijl opende hij a capella met de Steve Young-song Seven Bridges Road. Heel mooi, al ontbeerde het de magie van de Eagles-versie. Maar in het verdere traject werden de pure countrysongs van Cass County op een onvolprezen en pure manier gepresenteerd.

DonHenley16HMH 09

In tegenstelling tot de eerdere Cass County-tour in Amerika, vertolkte Henley in de Heineken Music Hall wel een aantal Eagles-classics. Het is knap om te zien en te horen hoe het hem lukt om live de sfeer van zijn soloplaten te registeren. Zo is de sound van zijn eerste twee soloalbums I Can’t Stand Still en Building The Perfect Beast absoluut eighties. Dat betekent veel synthesizergeweld, gelaagde gitaarpartijen en venijnige koortjes. Het leverde ragfijne liveversies op van songs zoals de opener Dirty Laundry, Sunset Grill, All She Wants To Do Is Dance en natuurlijk de hit The Boys Of Summer. Maar het zwaartepunt lag toch vooral op zijn laatste werk en meesterwerk End Of The Innocence. The Heart Of The Matter, de slotsong van dat album, is in Amerika immer het hoogtepunt van zijn set. Maar Henley heeft goed begrepen dat hij daar in Europa niet mee wegkomt. Juist een Eagles-nummer leverde het meest magische moment van de avond op. Al tijdens het piano-intro van The Last Resort viel er een plechtige stilte. Henley zette zich schrap en flikte het, al kwamen die laatste hoge noten uit zijn tenen. Zelfs met puike versies van Hotel California, Desperado, Life In The Fast Lane en een jubelende vertolking van de Tears For Fears-hit Everybody Wants To Rule The World kwam hij daar niet meer overheen. Het schijnt overigens dat Henley alweer druk bezig is met een nieuw album. Wellicht krijgen de Nederlandse fans dan alsnog de kans om hun excuses aan te bieden. Want net als een paar jaar terug bij Tom Petty & The Heartbreakers is het haast onverteerbaar dat een klasbak zoals Henley niet het bordje ‘uitverkocht’ bij de kassa kan hangen.

Don Henley, 22 juni 2016, Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Jean-Paul Heck / Fotografie: Ans van Heck

Zoeken

Laatste concertverslagen