Wordt het Best Kept Secret of Down The Rabbit Hole? Voor de liefhebber van de betere indie is het ook dit jaar weer lastig kiezen. Eerstgenoemde heeft met acts als Editors, Beck en Jamie xx nét wat meer grote publiekstrekkers op de affiche staan terwijl Down The Rabbit Hole (dat exact een weekend later georganiseerd wordt) met o.a. The National, PJ Harvey en Anohni iets meer de diepte opzoekt, maar veel scheelt het allemaal niet. Team Soundz is wel benieuwd wie dit jaar als ‘winnaar’ uit de bus komt en zag op een regenachtig Best Kept Secret een reeks indrukwekkende optredens.

 

sfeer4

The Slow Show is misschien niet heel bekend, maar toch weet het publiek in Hilvarenbeek de weg richting stage TWO prima te vinden en wordt er her en der zelfs meegezongen met de Britten. Bij vlagen dan, want afgezien van het prachtige, ruim vijf minuten durende Bloodline, dat live qua opbouw minstens net zo mooi is als op plaat, is het niet zo heel interessant. Het voelt (en klinkt) een beetje als een soort lightversie van The National, inclusief de geweldige stem, maar exclusief een rits echt goede liedjes. De aandacht ebt daardoor zo nu en dan nogal weg, terwijl men afdwaalt naar gesprekken over hoe ze op het festival beland zijn, pre-parties en zo voort. Er zijn blijkbaar zat interessantere zaken gaande dan het optreden The Slow Show, zoveel is duidelijk. En daar heeft het publiek gelijk in.

beachslang1

Op zoek naar betere oorden vertrekken we naar Beach Slang, dat met hun venijnige surfrock wellicht toch een aantrekkelijkere manier is om het festival af te trappen. Helaas valt dat live ook tegen, simpelweg omdat de (normaal vrij aardige) liedjes live voor geen meter overkomen. Het is lekker los gaan, met een beetje hupsen hier en daar, maar om nou te zeggen dat we hier getuige zijn van een overtuigende live-act, nee. Daar is het qua spel niet goed genoeg voor. En dan kun je nog zulke goede songs hebben, zoals het welbekende Bad Art & Good Ideas en Dirty Cigarettes, maar omdat het gros van het publiek in stage THREE hier vooral staat om aan de regen te ontsnappen, komt het geen moment echt van de grond.

minorvictories1

Driemaal blijkt dit weekend echter ook scheepsrecht als we op stage TWO supergroep Minor Victories zien, met Rachel Goswell (Slowdive), Justin Lockey (Editors), diens broer James en Stuart Braithwaite (Mogwai) in de gelederen. Met zoveel ervaring in huis kan het natuurlijk ook niet anders dan dat deze groep live als een trein klinkt. Qua niveau doet het zeker niet onder voor de kwaliteit van voorgenoemde acts. Steengoed, voornamelijk omdat Goswell met haar betoverende stem geweldig klinkt en de begeleiding van een uitzonderlijk niveau is. Het was ooit de bedoeling van Lockey, de initiatiefnemer van dit project, om een intense noiseact te starten, maar in praktijk is Minor Victories een poeslief project geworden. Daar is overigens niets mis me, want met liedjes als A Hundred Ropes en Cogs laat het viertal zien dat dit een topshow is. Major Victories was dan ook toepasselijker geweest.

diiv2

We vervolgen onze weg richting het hoofdpodium, ook wel stage ONE genoemd, waar DIIV zowaar op de planken staat. Dat mag een klein wonder heten: de jonge band rond frontman Zachary Cole annuleerde complete tournees wegens uitputtingsverschijnselen en gezondheidsproblemen. Het was het wachten waard: DIIV laat zien dat het een van de beste surfbands van het moment is en krijgt het moeiteloos voor elkaar om van begin tot eind te boeien. Sterker nog, we staan af en toe ademloos te kijken naar wat de New Yorkse band hier opdient. Steengoede vertolkingen van nummers als Under The Sun en Dopamine, afgewisseld met leuke praatjes tussendoor. Er komt sowieso veel werk voorbij van het dit jaar verschenen Is The Is Are, een stuk of acht maar liefst. Helemaal niets mis mee, want het blijken (ook live) stuk voor stuk goede liedjes te zijn. Wat heet, goede liedjes, de band speelt zelfs in de regen de boel behoorlijk plat. DIIV heeft er na vanavond heel wat nieuwe fans bij.

christineandthequeens1

We blijven bij stage ONE, want als er één act is waar je afgelopen jaar niet omheen kon, dan was het Chistine & The Queens wel, die met haar singles als Christine en Saint Claude ook ver buiten Frankrijk indruk maakte. De in Nantes geboren zangeres heeft in feite doodsimpele liedjes, maar de sound is zo lekker dat je niets anders kunt dan blijven luisteren. Dat in combinatie met die zwoele Franse stem en de headlinewaardige act (inclusief dansers, allemaal in het wit gestoken) blijkt ze nog veel meer te zijn dan een bloghype – want dat is ze vooral. Het totaalplaatje klopt volledig bij Christine & The Queens en met een compleet doordachte liveshow als deze kan het niet anders dan dat deze ‘hype’ een blijvertje is.

sfeer10

Terug naar stage TWO, waar het bijzonder productieve Beach House – met twee platen in één jaar – van de partij is. Een zeer geliefde live-act bovendien, die doorgaans geweldig klinkt. Doorgaans, want vanavond is het enigszins een zooitje. Dat heeft niet zozeer te maken met de manier waarop Victoria Legrand en Alex Scally spelen, maar voornamelijk met de immense muur van geluid waar je als luisteraar op stuit. De dromerigheid die op alle platen zo waanzinnig is, valt hier op Best Kept Secret volledig weg. En dat terwijl er met onder meer Myth en het nieuwe(re) PPP fantastische songs op de setlist staan. Vanavond blijkt hoezeer Beach House gehuisd is op een goede sound, want afgezien van de uitstekende drummer komt vrijwel geen enkele toon binnen zoals het hoort. Volgende keer toch maar weer in een normale zaal?

beck4

Gelukkig zijn er altijd nog goede headliners om zulks recht te trekken. Niemand minder dan Beck mag de boel op stage ONE afsluiten en wat muzikale duizendpoot hier neerzet is van een weergaloos hoog niveau. Apart is dat hij – heel typisch – de nieuwe, soort van hiphop-achtige track Wow niet speelt, terwijl er juist heel veel voorbij komt van het in 2005 uitgebrachte Guerro, met heerlijke songs als Girl en Black Tambourine. Je zal Beck, hoe monotoon hij ook klinkt, nooit een noot vals horen zingen, en als het wel zo is, dan is het de bedoeling, zo ervaren en getalenteerd is-ie dan ook wel weer. Hij sluit uiteindelijk af met twee covers, die bovendien zorgvuldig uitgekozen zijn: David Bowie’s China Girl en Prince’s 1999. En als iemand covers eigen kan maken, dan is het Beck wel. Een dijk van een show.

honne2

We sluiten de eerste dag af bij HONNE in stage THREE, een podium dat inmiddels is dichtgebouwd en daarmee als een veredelde varkensstal oogt. Voor het clubgevoel, zo is de uitleg. Soit. Het Londense duo maakt meer dan goede liedjes, maar, zo blijkt vanavond, heeft geen flauw hoe deze over te brengen. Iets met ideeën en een uitvoering, denken we dan maar. En da’s best zonde, want als je naar de Izzy Bizu-samenwerking Someone That Loves You luistert, of überhaupt de debuut EP Gone Are The Days, dan weet en snap je dat ze zoveel beter kunnen. Het is niet muzikaal niet slecht, maar ze hikken live gewoon een beetje tegen de aanvaardbare grens van een deugdelijke performance aan. Hier valt nog wel wat winst te behalen, zo lijkt het.

ZATERDAG

julienbaker3

Na een redelijke eerste dag met redelijk weer, gaan we op dag twee op zoek naar wat we op de openingsdag een beetje gemist hebben: verrassingen. Wat dat betreft komt het meer dan goed uit dat Julien Baker op stage THREE staat, want als er iemand is die kan verrassen (en verbazen), dan is zij het wel. Het is ergens wel jammer dat het podium dit jaar zo dicht is, maar voor Baker zou het prima moeten werken. Althans, dat denk je. Ware het niet dat het schijnbaar het praatuurtje is, waardoor het meer een kroeg dan een podium is. En dat is doodzonde, want de Amerikaanse singer-songwriter zet hier een dijk van een set neer. Debuutplaat Sprained Ankle is al goed, maar als je haar live hoort, snap je pas echt waarom dit een van de sensaties van het moment is. Er zijn maar weinig acts bij wie het zo erg klopt als bij Baker, van haar gitaarspel tot aan de perfecte beheersing van haar stem. Nooit te luid, maar altijd precies zo dat het ontzettend intens is, met Everybody Does als beste voorbeeld. De oplettende luisteraar – en daar zijn er helaas maar weinig van deze middag – loopt na het optreden met kippenvel naar buiten.

blackboxrevalation3

Dat kippenvel hebben we bij de zuiderburen van Black Box Revelation eveneens, maar dat komt eerder door de stortbui die vrij abrupt over het terrein trekt. Veel lol beleven we niet aan de show van de Belgen: hitje My Perception klinkt ook nu alleraardigst, maar het is verder wel veel van hetzelfde wat de groep hier laat zien. Op naar de volgende band.

sfeer4

Dat is Blossoms, dat met tracks als Charlemagne en At Most A Kiss reeds indruk maakte. Live blijkt het viertal echter ook niet veel meer in huis te hebben dan die twee tracks. Tijd om een beetje bij te praten, om over de eerste dag te lullen, of over het hopeloze weer. Zo’n act.

blockparty1

In deze regen is een pauze wel zo aangenaam, dus wordt er even geschuild alvorens we naar Bloc Party gaan. Best een rare boeking, eigenlijk, want sinds het in 2012 verschenen FOUR, waarna de band een paar maanden later ook hier stond, is er eigenlijk vrij weinig gebeurd. Sterker nog: behalve het onlangs uitgebrachte (en niet erg sterke) Hymns, is er bar weinig dat nog relevant is aan de band rondom Kele Okereke, die overigens zelden slechter heeft geklonken als vandaag. Kortom: van het ooit zo goede Bloc Party – Silent Alarm, iemand? – is niet zo heel veel meer over. Als een kaartenhuis is het ingestort. En da’s toch wel knap, als je zoveel goede liedjes hebt.

Haha, die Samm Henshaw. Met man en macht opgehemeld, mee als voorprogramma bij de radiovriendelijke singer-songwriter James Bay en door een lading blogs omschreven als een van de sensaties van het jaar. Op stage THREE blijkt echter binnen een mum van tijd dat hier niets van waar is. Het valt bovendien op hoe goed zijn nummers, zoals bijvoorbeeld Autonomy (Slave), geproduceerd zijn, want op een podium blijft er helemaal niets van overeind. Een beetje zielig is het bijna, al helemaal als Henshaw denkt covers als Wonderwall nodig te hebben om te overtuigen. Het zegt eigenlijk genoeg, wanneer je dat pad gaat bewandelen. Veel wanhopiger wordt het niet.

air1

Air dan. Ook best een verrassende boeking. Iedereen kent het wel, voornamelijk vanwege het in 1998(!) uitgebrachte debuut Moon Safari, maar verder dan All I Need en misschien La Femme d’Argent komt menig bezoeker niet. Maar ook voor de ongeoefende luisteraar zet de uit Versaille afkomstige band een dijk van een set neer. Beweeglijk is het vooral, want hoewel het op plaat af en toe best stug kan zijn, werkt het op een podium als stage ONE als een tierelier. Alle vraagtekens rondom deze boeking verdwijnen als sneeuw voor de zon.

editors5

Maar goed, ‘t is allemaal heel leuk en aardig, maar dé reden dat de zaterdag van Best Kept Secret uitverkocht is, is natuurlijk Editors. Even kwam de boel in gevaar toen bleek dat frontman Tom Smith een flinke infectie op had gelopen, maar gelukkig bleek het allemaal wel mee te vallen. De uit Stafford afkomstige band is de afgelopen tien à vijftien jaar muzikaal gezien alle kanten op geschoten, maar lijkt nu eindelijk de balans tussen indie, new wave en elektronica gevonden te hebben. Zoveel wordt vanavond ook wel duidelijk, want Editors laat andermaal zien dat het een headliner is die op geen enkel festival zou misstaan. De Engelsen flaneren een beetje tussen alle platen, met Open Your Arms en No Sound But The Wind als verrassing. Het is vooral die laatste track die enorm veel indruk maakt, met Smith, de man van het grote gebaar, in z’n eentje op het podium achter de piano, waarmee hij weer eens aantoont waarom hij met zijn Editors zo’n alom geroemde band is. En dan kun je het hem dus best vergeven dat-ie een nieuw liedje als The Pulse – dat overigens geweldig klinkt – enigszins verprutst. De song moet opnieuw worden ingezet, maar dat is helemaal geen ramp. Een stampende baslijn, een behoorlijk catchy refrein, plus de geweldige stem van Smith. Met dit soort songs blijft Editors nog jarenlang relevant.

ZONDAG

Terwijl we op de laatste dag lichtelijk geconfronteerd worden met de nodige opstartproblemen, is de indie karaoke een heel aardige manier om de dag mee te beginnen, zo denken we. En we krijgen groot gelijk, want degene die bedacht heeft dat het misschien wel eens een goed idee zou kunnen zijn om willekeurige mensen (die zich vooraf kunnen opgeven) het podium op te halen om deze zo indieklassiekers te laten zingen, verdient een heuse onderscheiding. De muziek komt niet uit een kastje, maar wordt gespeeld door een gelegenheidsformatie met onder meer leden van Blaudzun, Sue The Night en Triggerfinger in de gelederen, terwijl de presentatie in de handen ligt van John Coffey-frontman David Achter De Molen. Vermaak van de bovenste plank.

halfmoonrun1

Even later staat Half Moon Run op het hoofdpodium verrassend veel harten te winnen. Muzikaal is het niet echt heel interessant te noemen, maar het enthousiasme van zanger Devon Portielje en het plezier dat de band uitstraalt, zorgt ervoor dat dit best de moeite waard is. Ondertussen is de zon eindelijk doorgebroken. Half Moon Run is precies wat Best Kept Secret op deze laatste dag nodig heeft.

yeasayer3

We hadden gehoopt dat ook van Yeasayer te kunnen zeggen, dat op papier toch een van de fraaiste en interessantste acts van het festival is. Althans, dat hoop je dan. Stiekem was het in april verschenen Amen & Goodbye al een beetje een teken aan de wand; de Amerikanen zullen het niet bepaald gewend zijn geweest dat een album zo ondersneeuwt. En dat terwijl er inhoudelijk weinig mis mee is. Toch hebben we de band wel eens scherper en strakker gezien en is het simpelweg best saai wat Chris Keating en zijn maten hier laten horen. De uitschieters (2080, O.N.E) zijn inmiddels zo oud dat de relevantie wel redelijk ver te zoeken is, waardoor we ons eigenlijk liever in de rustige Secret Garden nestelen.

bandofhorses1

Terug naar het hoofdpodium dan maar, waar Band Of Horses met een nieuwe plaat op zak zomaar voor een van de hoogtepunten van de dag tekent. Want wat moet het toch fijn zijn om een figuur als Ben Bridwell in je band te hebben. Hij beschikt niet alleen over een waanzinnige strot, maar is ook nog eens een charmante, alleraardigste kerel. Tel daarbij op dat de Amerikanen beschikken over een partij meer dan goede liedjes en je weet zeker dat dit een set van formaat is. Naarmate het optreden vordert, wordt het alleen maar beter, met een heel fraai blokje in de vorm van The Great Salt Lake, Is There A Ghost’ en – natuurlijk – The Funeral, dat je overigens gerust mag scharen onder de beste nummers van deze eeuw. Wat een dijk van een optreden.

twodoorcinemaclub9

De lat is dus nogal hoog gelegd, maar daar heeft Two Door Cinema Club geen problemen mee. De steengoede debuutplaat Tourist History is alweer zes jaar oud en zo goed als de liedjes toen waren, zijn ze nooit meer geworden, maar dat neemt niet weg dat het een grote hitparade is. Je vergeet soms dat ze bestaan en al helemaal hoe eindeloos veel goede songs ze hebben. What You Know is natuurlijk de grootste, wat dat betreft, en dat weet Best Kept Secret ook dondersgoed, getuige de behoorlijke publieksreactie die het nummer oplevert. Maar van dat soort platen hebben de Ieren er dus nog wel een paar, zo herontdekken we vanavond: Sun, I Can Talk, Something Good Can Work en Undercover Martyn. Het is heel veel van hetzelfde, dat wel, maar voor zo’n festivalset werkt het meer dan geweldig. En dus perst het volle veld nog maar even die laatste restjes energie eruit. Hartstikke terecht.

jamiexx1

Eigenlijk veel headlinerwaardiger dan Jamie xx, die een uur later het festival op het hoofdpodium af mag sluiten. En hoewel inmiddels vrijwel alles al over de The xx-beatmaker gezegd is – zoals over zijn fenomenale debuutplaat In Colour, dat een van de hoogtepunten van het vorige jaar was - valt er nog genoeg te melden over zijn liveshows. Zoveel is na vanavond wel duidelijk. Want wat een vreemde set is dit eigenlijk. De jonge Brit schiet van links naar rechts, via Idris Muhammad naar New Order en van doodsaaie intro’s naar zijn geweldige remixwerk voor Gil Scott-Heron en dus kun je wel stellen dat het nogal een wisselvallige set is. Dat leidt ertoe dat er maar weinigen op het veld zijn die er echt lekker inkomen; het helpt ook niet echt dat-ie een halfuur lang plaagt met flarden Loud Places, om die uiteindelijk dan toch maar te draaien. Helemaal aan het einde, als het stiekem al een beetje te laat is. Nu is die track zo verschrikkelijk goed dat het nog enigszins compenseert, maar dit is precies waar we bang voor waren: een DJ-set die amper aanslaat. En dat is gezien het geweldige materiaal waar Jamie xx over beschikt behoorlijk zonde. Hij maakt ook compleet onbegrijpelijke keuzes, door monsterhit en Popcaan-samenwerking I Know There’s Gonna Be (Good Times) niet te draaien en ook het (voor dit tijdstip ideale) Stranger In A Room wordt volledig overgeslagen. Dat hij zijn songs live niet durft te spelen is nog tot daar aan toe, maar als je op zo’n manier met je eigen werk omspringt, dan wordt het een vrij lastig verhaal om het ongelijk van de sceptici te bewijzen.

Best Kept Secret, 17 – 19 juni 2016, Hilvarenbeek

Door Julien L'Ortye / Fotografie: Hans Kreutzer

Zoeken

Laatste concertverslagen