Eigenlijk kan een concert van Bruce Springsteen alleen maar tegenvallen. The Boss levert namelijk altijd een fantastisch, avondvullend programma, dus de kans dat verwachtingen worden overtroffen lijkt klein. Het 66-jarige rockfenomeen deed het echter en zorgde met zijn drieënhalf uur lange show op het Malieveld voor zijn vijfentwintigste en misschien zijn beste show in ons land.

 

Iedere artiest krijgt wat hij verdient. Tenminste: dat zou je denken als je de actie van de weergoden op maandagavond mag geloven. Na een bijzonder druilerige dag, klaart het aan het einde van de middag op en mogen Springsteen en zijn E Street Band acteren onder een blauwe hemel. Het is een voorteken van een magische avond, want de 65.000 toeschouwers in Den Haag krijgen vanaf de eerste noten van opener Badlands een fitte, ambitieuze Springsteen te zien, met een glimlach die het hele concert niet zal verdwijnen. The Boss is vanavond scherp, meeslepend, ontwapenend en vooral steengoed. Dat we het even weten.

sm3

Het succes van een goede Springsteen-show is altijd de optelsom van het vakmanschap van de artiest en het enthousiasme van het hondstrouwe publiek, dat immer een topavond lijkt te willen afdwingen. Ook vanavond op het ramvolle Malieveld. Zijn fans hebben er inderdaad veel zin in en ondanks dat het geluid op het immense veld nog weleens weg dwarrelt, worden alle nummers met fanatiek gejuich ontvangen en luidkeels meegezongen.

sm2

In het eerste deel van de set pakt de Amerikaan zijn publiek in met prachtige uitvoeringen van No Surrender, My City of Ruins en de Tom Waits-cover Jersey Girl, die hij vanwege het gerenommeerde ‘sign request’, voor het eerst tijdens deze tour speelt. Daarna neemt Springsteen tijdens Hungry Heart uitgebreid de tijd om een rondje langs de eerste rij van het veld te lopen. Hij gaat met fans op de foto, schudt handen en zweept de massa nog meer op. Een ander hoogtepunt is Jungleland, wederom een sign request, waarbij saxofonist Jake Clemons – neef van de overleden Clarence Clemons - met een fantastische solo de show steelt. Net als het vertederende moment dat Springsteen een verbouwereerd jong meisje het podium op tilt om samen met hem Waitin' On A Sunny Day te zingen.

sm4

Eigenlijk is de hele marathonshow van The Boss een aaneenschakeling van piekmomenten, want ieder keer dat het welbekende ‘one, two, three, four…’ klinkt, is het meteen raak met een feest van herkenning en een tomeloze, fanatieke Springsteen als aanvoerder van een verdomd hard rockend seniorengezelschap. Als in de toegift Dancing In The Dark voorbijkomt, staat er al meer dan drie uur op de klok en wanneer Springsteen met de historische ballade This Hard Land akoestisch afsluit, gaat het pak fans meer dan tevreden huiswaarts. Zij waren getuigen van misschien wel de beste show die hun held ooit op Nederlandse bodem gaf. Waarschijnlijk denkt de hoofdrolspeler – gezien zijn stralende gezicht na afloop – er exact hetzelfde over.

Bruce Springsteen, 14 juni 2016, Malieveld, Den Haag

Door John den Braber / Fotografie: Kim Balster

Zoeken

Laatste concertverslagen