Dit weekend vond in het Limburgse Landgraaf alweer de 47ste editie van Pinkpop plaats. Een vooraf veelbesproken editie, want muzikaal lagen de stijlen zelden verder uiteen dan dit jaar. Of het werkte? Soundz checkte de leukste, verrassendste en meest beklijvende acts, maar uiteindelijk gingen de vertrouwde namen er met de buit vandoor.

Het valt niet mee om tegenwoordig een commercieel festival naar ieders smaak te programmeren. Natuurlijk zijn er de ‘kleine jongens’ die putten uit een flink arsenaal aan opkomende talenten of vertrouwde acts die altijd waar voor hun geld leveren. Maar een festival met de grootte van Pinkpop moet vaak terugvallen op gevestigde namen die in de jaren tachtig al hun sporen verdienden of meeliften op de nieuwste trends: artiesten zelf groot maken. Zo ook deze razendsnel uitverkochte editie van het feestje van organisator Jan Smeets.

Een sloot aan singer-songwriters in combinatie met ‘zekerheidjes’ als afsluiters Red Hot Chili Peppers en Rammstein moesten het wederom zeer diverse publiek behagen en dat lukte uitstekend. Op dag één is in dat kader opener The Common Linnets een voltreffer. Onder een blauwe hemel toont de band van Ilse de Lange en JB Meijers dat goede country-liedjes ook uit Nederland kunnen komen en dat medeoprichter Waylon inmiddels allang vergeten is. Mooie, meeslepende ballades met als hoogtepunt natuurlijk hun songfestival hit Calm After The Storm.

Niet veel later mag Gary Clark jr. de 3FM Stage openen. De Amerikaanse bluesgitarist geeft het festivalpubliek meteen een figuurlijke schop onder de kont met schurende gitaarsolo’s en een bak tomeloze energie. Goed, van hits moet Clark jr. het niet hebben, maar dat maakt voor deze Grammy-winnaar ook helemaal niet uit. Hoogtepuntje van de show is het heerlijk uitgesponnen When My Train Pulls In.

Op het hoofdpodium is James Bay misschien wel de verrassing van de dag. De 25-jarige Britse singer-songwriter toont op deze vrijdagavond dat hij een van de grootste talenten van zijn generatie is met een wervelende show, waar menig doorgewinterde artiest een puntje aan kan zuigen. Bay entertaint, zingt subliem en heeft een - nog weleens onderschat bij singer-songwriters - fantastische band. Zijn onbevangen frisheid is een wapen, maar Bay struikelt - logisch - wel lichtelijk over zijn gebrek aan repertoire, wat in de toekomst uiteraard meer dan goed gaat komen.

Nog veel broeieriger wordt het in de naastgelegen tent, waar De Staat laat zien onze vaderlandse, internationale act van allure te willen zijn. Het keurkorps van zanger Torre Florim is tijdens haar derde Pinkpop-optreden beter dan ooit met de duizelingwekkende publieksdraaikolk tijdens afsluiter Witch Doctor als absoluut hoogtepunt. De Nijmegenaren, die klaar lijken voor een stadionshow, werden na hun optreden bovendien beloond met een invalspot voor de dag nadien, doordat Ghost wegens stemproblemen had moeten cancelen.

Headliner Red Hot Chili Peppers is daarentegen de teleurstelling van de dag. De groep rond frontman Anthony Kiedis kan nooit echt overtuigen en soms lijkt het erop alsof de Amerikanen de automatische piloot hebben aangezet. Het viertal heeft er zichtbaar plezier in, maar - mede door het slechte geluid op het veld - komt het nooit echt goed binnen. Gelukkig blijven nummers als Californication, Scar Tissue en Give It Away natuurlijk steengoede crowdpleasers. Na afloop overheerst toch vooral het gevoel van de gemiste kans.

Op zaterdag is James Morrison een heerlijke opener op het hoofdpodium van Pinkpop. De man van feelgoodhit You Give Me Something ontwapent de festivalmeute met niet echt verrassende, maar goudeerlijke, perfect uitgevoerde knuffelrock. Van eenzelfde laken een pak is Lianne La Havas. De Britse - wederom een singer-songwriter op het toch best immense hoofdpodium - betovert haar publiek met wonderschoon gezongen soulliedjes en haar sprankelende persoonlijkheid. Ondanks dat de zangeres beter tot haar recht komt in een kleine zaal, voelt haar optreden voortdurend intiem en dat is gezien de omstandigheden een hele prestatie.


Niet veel later breekt Nothing But Thieves in de naast gelegen tent, deze figuurlijk af. Het Britse vijftal rond frontman Conor Mason toerde al met Muse en dat is begrijpelijk. Qua intensiteit komt en stemgeluid van de zanger komt de band namelijk akelig dicht in de buurt bij het trio rond Matthew Bellamy. In Nederland blijkt Nothing But thieves al flink populair, want de tent is ramvol en de nummers worden allen luidkeels meegezongen. Een festivalzekerheidje voor de komende jaren dus.

Van een ander kaliber zijn de Nederrockers van Doe Maar. De veteranen zijn met gemak de beste act van de broeierige zaterdag. Vrijwel alle klassiekers komen voorbij en de band werkt de set als een geoliede machine af, die nergens belegen of oubollig klinkt. Een beklijvende show, waar de Peppers een puntje aan kunnen zuigen dit weekend. Het is daarna aan Rammstein om de bal bij het lekker warmgedraaide publiek in te koppen. De Duitsers doen eigenlijk altijd waar ze goed in zijn: shockrocken met veel muzikaal en visueel geweld en dat lukt ook vanavond uitstekend.

De slotdag van Pinkpop 2016 wordt op het hoofdpodium afgetrapt door alweer de tweede Eurovisiesongfestivaldeelnemer van dit jaar – wie had dat ooit gedacht? Douwe Bob zingt onder een voorzichtig zonnetje zijn zomerhit Sweet Sunshine en ontwaakt daarmee de nog wat tamme festivalbezoekers met een brede glimlach. De show van de Amsterdamse rasentertainer is, mede door zijn ervaren band, uitstekend. Slow Down Brother is natuurlijk de meezinghit, waarna niet veel later de hemelsluizen openen en de rest van zijn set in de stortregen plaatsvindt. Bij het overdekte Stage 4, dat sinds vorig jaar is toegevoegd op het terrein, is het gelukkig wel droog. Slaves is daar de spannendste act van de dag met hun kolkende mix van punkrock en rap. Het duo, vorig jaar nog genomineerd als BBC Sound of 2015, is niet bepaald sympathiek met als openingszin: 'What the fuck are you looking at?’, maar dat maakt hen juist zo authentiek. Want een portie vunzige rock - zoals eerder dit weekend ook Parquet Courts op dit podium bevestigden - kan deze toch wat brave editie van Pinkpop immers wel gebruiken.

Het programmeren van dj Kygo op het hoofdpodium voelt als een misser. Natuurlijk zijn er liefhebbers van zijn dancewerk, maar de meerderheid van de bezoekers benut het ‘pauzenummer’ om een hapje te gaan halen en zich te wapenen voor het feestelijke slotakkoord van deze Pinkpop-editie. Want feestelijk werd het. Op North Sea Jazz liet Lionel Richie (66) vorig jaar al zien dat hij nog immer een entertainende grootheid is en een van de beste songwriters van zijn generatie. Hit na hit vliegt om de oren en Richie heeft er zelf ook heel veel plezier in. Natuurlijk is het allemaal niet altijd even scherp en strak en zit met name de Amerikaanse superster er weleens naast, maar het maakt voor de sfeer niet uit. Prijsnummer is uiteraard Dancing On the Ceiling, waarbij zelfs de grootste alternatieveling een dansje inzet.

Afsluiten na een vedette als Richie afsluiten is geen makkelijke opgave, maar Sir Paul McCartney slaagt met vlag en wimpel. Opvallend genoeg durft de Beatle hele delen van zijn show intiem te blijven met liedjes die hij opdraagt aan zijn overleden vrouw Linda en zijn huidige partner Nancy. Een gedurfde move, aangezien het wat verregende publiek op een voortdurend meezingfestijn met greatest hits wacht, maar het pakt prima uit. Evergreens als Lady Madonna, Let It Be, Live And Let Die en Hey Jude gaan erin als koek en ook zijn recente ‘Rihanna-hit’ 4,5 Seconds komt voorbij. Toch wordt het nooit echt spannend voor degenen die McCartney al in de Amsterdamse Ziggo Dome zagen. Daar was hij echt in topvorm en leende de zaal zich uiteraard ook beter voor de visuele en muzikale totaalervaring.

Pinkpop 2016 was een fraaie editie met wat oud - maar nog immer prima - muzikaal bier en enkele positieve verassingen, met Nothing But Thieves als mogelijke headliner voor de nabije toekomst. Daarmee zet het Limburgse festival dan ook in voor de toekomst, want met een steeds breder wordende interesse van de groep bezoekers, toont Pinkpop zich flexibel en niet onverstandig rechtlijnig. De klant heeft immers altijd gelijk.

Pinkpop 2016: vrijdag 10 t/m zondag 12 juni 2016, Landgraaf

Door: John den Braber / Foto's: Dennis Beekelaar  

 

   

Zoeken

Laatste concertverslagen