"Hello, it's me... I was wondering if after all those years you'd like to meet." Op even voorspelbare als voortreffelijke wijze trapt superster Adele haar concertvierdaagse in de Ziggo Dome af. Zelden waren de verwachtingen voor een muziekevenement zo hoog gespannen, maar Adele is een wereldster van niveau en bezorgt Nederland dan ook een van de beste en meest memorabele popconcerten van de afgelopen jaren.

Maar wat ging er een hoop vooraf aan Adele's terugkeer in Nederland. Niet alleen viste ruim een kwart miljoen (!) fans achter het net op Ticketmaster, ook zorgde de woekerhandel in Adele-tickets voor een nieuw dieptepunt in de ellende rondom concertkaartjes. De drukbezochte servers van Ticketmaster waren nog niet eens afgekoeld of er werden al kaarten voor het tienvoudige van de officiële prijs verhandeld.

De hele commotie om de buitensporige bedragen legt de druk bij Adele misschien wat hoger, maar gelukkig voor alle fans stelt de popdiva niemand teleur. Adele speelt al haar hits en is vocaal op de top van haar kunnen. Het is ongelofelijk hoe de Britse zangeres iedereen twee uur lang overrompelt met haar prachtige stem, die zelfs op de meest breekbare momenten een enorme kracht behoudt. Zoals bij Hello, dat een schitterende prelude vormt voor een gouden avond. Gehuld in een schitterende zwarte glitterjurk rijst Adele omhoog uit een klein podium midden in de zaal. "Hello from the other side", galmt het door een van vreugde krijsend Ziggo Dome.

Pikkedonker is de zaal en dat blijft ook zo tijdens het intiem opgevoerde Hometown Glory, met beelden uit Amsterdam geprojecteerd op een gigantisch scherm. Tijdens het eropvolgende One and Only rolt het doek omhoog en krijgt het publiek voor het eerst zicht op het decor en op Adele's begeleidingsband. Licht aan en bam: opeens staan ze daar. Een prachtig moment. Omringd door zes strijkers en drie achtergrondzangeressen voelt Adele zich als een vis in het water. "Hallo Amsterdam! Ik ga nu een feestelijk liedje doen. Daar heb ik er niet heel veel van, dus als je wilt dansen: doe het dan nu, want straks kan het niet meer", grijnst ze.

Laat dat nu de kracht zijn van Adele: haar charme en oprechtheid. Ze laat zich kennen als een jolige jongedame met veel humor en lichte zelfspot. Met een grote mok thee in de handen babbelt ze honderduit over haar 'tweede huis' Amsterdam, over het eten van 'stroepwoffels', over haar innige vriendschap met Paul de Leeuw en over haar pasgeboren kroost. Later trekt ze twee zielsgelukkige meisjes van 8 en 10 op het podium. "Verrek!", schreeuwt ze. "Jullie zijn de dochtertjes van mijn celliste!"

Net als je denkt in Adele’s stamkroeg te zitten, grijpt ze je weer bij de lurven met haar overdonderende vibrato. Zo maakt ze een verpletterende indruk met het immer schrijnende Don't You Remember: een ballad met eeuwigheidswaarde. Om nog maar te zwijgen over het ronduit hartverscheurende Someone Like You, welke door duizenden uit volle borst wordt meegezongen.

Of ze nu het bombastische Skyfall opvoert of gas terugneemt in Water Under The Bridge: Adele haalt met het grootste gemak de moeilijkste toonladders. Welgeteld één keer gaat ze vocaal de mist in en wel bij het eerste couplet van Chasing Pavements. Vakkundig als ze is herpakt ze zich meteen en zingt ze onder een plaatselijke regenbui de sterren van de hemel tijdens instant-klassieker Set Fire To The Rain. Afrondend met een uithaal om nooit te vergeten een van de toppers van de avond. Maar het onbetwiste hoogtepunt van de avond komt pas als Adele haar favoriete nummer van stal haalt: When We Were Young, een hartverscheurende ballad waar iedere regel en noot de juiste snaar raakt. Aan het eind doet Adele er nog een schepje bovenop wat uiteindelijk voor haar grootste vocale prestatie van de avond zorgt.

Een swingende gospelversie van classic Rolling In The Deep, compleet met gepersonaliseerde confetti, sluit de avond na dik twee uur af. Het is een avond die aan alle verwachtingen heeft voldaan. Kleine kanttekening is dat Adele muzikaal nergens verrast, maar met zo'n stem en strak geregisseerde show is dat te vergeven. Zo krijgt Nederland na vijf jaar wachten naar wat het verlangt: een bloedstollend mooie avond waarbij Adele haar fans twee uur lang bij de hand neemt en niet meer loslaat. Nog drie prachtavonden te gaan.

Adele, 1 juni 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Door Sebastiaan Quekel / Foto: Wenn.com

Zoeken

Laatste concertverslagen