In een uitverkochte Ziggo Dome werden concertbezoekers gisterenavond onderdeel van een uitbundig feest. De Londense folkrockband Mumford & Sons deed de concertzaal meerdere malen bijna uit zijn voegen barsten van plezier. De heren kennen het recept voor een overweldigende, collectieve blijdschap.

 

Het doet in de verte denken aan een bevalling: een door de massa veroorzaakte stuwing geeft de laatste zet en met vier man sterk trekken de beveiligers de zanger naar zich toe. Dan staat hij weer aan de andere kant van het hek.

Hij rolt met zijn ogen en een glimlach siert zijn mond. Marcus Mumford lijkt in zijn element. Enkele momenten geleden stond hij tussen zijn fans. Met een losse microfoon in zijn hand zong hij de hit Ditmas te midden van de zelfveroorzaakte feestvreugde. Tientallen ogen van beveiligers en andere regelneven hielden hem nauwlettend in de gaten, maar het bleek niet nodig: de sfeer in de zaal is goed vanavond.

Mumfords bezoekje aan het publiek heeft zijn sporen nagelaten, te zien aan zijn strompelende beweging en zijn slaphangende ledematen. Met zijn haar uit model en zijn kleding gedraaid beweegt hij zich, uitgeput van een enorme adrenalinekick, weer richting zijn plek.

Daar aangekomen gaat het concert onverminderd door met Dust Bowl Dance, waarvoor de zanger zelf plaatsneemt achter de drums. Mumford & Sons brengt de zaal naar een van de vele hoogtepunten die deze avond rijk is. De nummers van Mumford & Sons staan bekend om de opbouw en live brengen deze vanavond zelfs meerdere malen een extatisch gevoel teweeg. Overal staan mensen te dansen en te springen, zelfs tot in de hoogste tribunes lijkt het een opgave om stil te zitten. Tussendoor krijgt de band nog ondersteuning van twee Afrikanen, waaronder de Senegalese zanger Baaba Maal, waarmee de band volgende maand een nieuwe EP uitbrengt.

De verschillende instrumenten spelen een belangrijke rol op Mumford & Sons-platen. Tijdens de show wordt er dan ook regelmatig van gitaar gewisseld. Het geluid is zo ingesteld dat alle instrumenten een bijdrage leveren aan het geheel. Bij rustige nummers komt er een stellage met gekleurde spots naar beneden en worden de opgestelde instrumenten zo belicht dat er ook om de artiesten heen nog veel te ontdekken is.

Vanaf de energieke opening met Snake Eyes, direct gevolgd door het bekende Little Lion Man is de trein in beweging en lijkt hij niet te stoppen. Op muzikaal gebied klopt iedere seconde; de vaste bandleden, maar ook de violist en blazers, zijn goed op elkaar ingespeeld.  Ook de opbouw van de show zit doordacht in elkaar. Toch krijg je geen moment de indruk dat hier van alles voor uit de kast is gehaald; het lijkt de heren hun natuur. Met het vrolijke en opzwepende I will wait geven de mannen hun fans de ideale grande finale.

Mumford and Sons: dinsdag 24 mei 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Door Susanne Buijze / Foto's: Dennis Beekelaar

Zoeken

Laatste concertverslagen