Je hoeft geen briljant componist te zijn om miljoenen albums te verkopen. Rod Stewart is daar zonder meer het beste voorbeeld van. De 'witte man met de zwarte stem' heeft tientallen hits op zijn naam staan, maar schreef er zelf niet meer dan vijf. Voor het stijf uitverkochte concert in de Ziggo Dome put het voormalig bandlid van Faces dan ook rijkelijk uit andermans repertoire.

 

Nu is dat natuurlijk niet zo gek: Stewart, 71 is hij alweer, brak als soloartiest in de jaren zeventig door met zijn covers. Het nummer Sailing van Sunderland Brothers werd was bekend toen de doorgewinterde Celtic-fan er een prachtige ballad van maakte. Het was het begin van een lange reeks covers die dankzij zijn raspende whiskeystem internationale bekendheid kregen.

Nu is het niet alleen die stem die Rod kenmerkt. De in Londen opgegroeide Schot geldt nog steeds als de meest ondeugende popster. Dat imago koestert hij in de Ziggo Dome zorgvuldig. Hij is nog altijd de man van de kekke danspasjes en glanzende colberts en laat zich maar al te graag omringen door extreem mooie vrouwen. Even een arm om de beeldschone violiste slaan of met pretoogjes naar de slanke benen van de achtergrondzangeres staren: Rod voelt zich in Amsterdam als een kind in een snoepwinkel.

Zijn ongebreidelde energie slaat vanaf het eerste moment over op zijn (veelal even oude) luisteraars. Zodra het doek valt en het feest in alle hevigheid losbarst met Having a Party, verlaten honderden bezoekers hun stoel en sprinten naar voren om een glimp van hun rockster op te vangen. Al snel worden de dolenthousiaste fans teruggestuurd naar hun stoel, maar die lach verdwijnt niet meer van hun gezicht.

Dat het vooraan dringen geblazen is, lijkt Rod allemaal niet mee te krijgen. Hij heeft het veel te druk met feestvieren en maakt zijn status als womaniser meer dan waar. Tijdens de Jimi Hendrix-cover Angels huppelt hij met de tong uit de mond achter zijn drie zangeresjes aan die heel toepasselijk als engeltjes verkleed zijn. Als een jonge rockgod daagt hij de dames uit en zwaait hij met zijn microfoonstandaard alsof het zijn laatste avond op deze wereld is.

In de loop der jaren heeft Rod een krankzinnig grote catalogus opgebouwd om uit te kiezen bij optredens. Zo brengt hij tussen zijn grootste hits door tweemaal een ode aan zijn voormalige band Faces, waar het voor hem allemaal mee begon. Dankzij de royale inzet van een pedalsteelgitaar worden Ooh La La en Stay With Me de kant van de country opgetrokken.

Zoals gezegd laat Rod zich omringen door beeldschone vrouwen, die zelf nog muzikaler zijn dan de meester zelf. Zo trekken de violistes halverwege Forever Young ten strijde en laten ze zien en horen wat ze in hun mars hebben. Later mogen de drie zangeressen van de oude baas zelfs een nummer volledig voor hun rekening nemen: de Candi Station-cover Young Hearts Run Free.

Tegen het einde van de show is er een akoestisch blok waarbij het publiek als tweede stem fungeert. Rod brengt zijn meest bekende ballads ten gehore, waarvan enkel het tranentrekkende You're in My Heart uit eigen koker komt. Tussendoor reageert Rod, zoals het publiek hem kent, zogenaamd verbeten op de lichtmannen, die nogal moeite hebben om de spotlights fatsoenlijk op zijn bandleden te richten.

Net als zijn gevoel voor humor heeft ook zijn stem nauwelijks aan kracht ingeboet. Vooruit, aan die lange uithalen in Hot Legs brandt hij zijn vingers niet meer, maar met die heerlijk raspende stem maakt de 71-jarige nog altijd indruk. Verderop in het lied komt zijn liefde voor voetbal nog even aan bod en trapt hij, alsof hij weer twintig is, tientallen ballen de zaal in.

Het slotstuk, met zijn bekendste ballad Sailing en de ongenaakbare discohit Da Ya Think I'm Sexy, brengt de hitparade na dik twee uur tot een einde. Honderden gekleurde ballonnen vallen vanuit het plafond en zorgen voor een knallende afsluiter.

De witte man met de zwarte stem mag dan wel de zeventig gepasseerd zijn, op deze manier kan onze favoriete rokkenjager nog wel twee decennia mee.

Rod Stewart, 14 mei 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Door Sebastiaan Quekel / Foto: Andreas Terlaak

Zoeken

Laatste concertverslagen