Column | Mijn Robsessie

Een van mijn leukste hobby’s in de muziek is de strijd tussen het origineel en de cover van beroemde nummers. Ik heb er de laatste jaren nog meer aardigheid in gekregen vanwege een podcastserie Originals Alfabet die ik voor de NPO mocht maken. Zo’n 35 afleveringen met heel veel songs waarvan ik nooit wist dat ze een andere, oorspronkelijke versie hadden. Ik merk dat die sensatie gedeeld wordt door de luisteraars van de podcast.

Mijn Robsessie (hij maakt um) begon ooit, toen ik het boekje Originals van Arnold Rypens onder ogen kreeg. Zijn eerste editie kwam in 1982 en vanaf dat moment probeerde ik de droge letters van papier in muziek om te zetten. We hadden nog geen Spotify, Internet, YouTube en alle andere hulpmiddelen die verzamelingen aanleggen zoveel gemakkelijker maken. Mijn zakgeld was ook niet van dien aard dat ik alle platenwinkels ongemerkt van hun hele voorraad af kon helpen. Een paar jaar later werd ik aangenomen door de VARA om wat programma’s te maken en één van de grote voordelen daarvan was dat je de beschikking had tot de zogenaamde NOS Fonotheek, inclusief een heus pasje waar je mee mocht lenen. Ze hadden daar veel, heel veel.  Dus zo kon ik in elk geval mijn verzameling wat uitbreiden door het illegaal te kopiëren. Hometaping is killing music was een beroemde slogan in die tijd, maar ik kon die sticker meestal niet lezen.

Ik heb het vanaf het begin jammer gevonden dat je de muziek uit dat boek niet kon horen, dus daar heb ik op deze manier wat aan kunnen doen. Ik moest er weer aan denken, omdat veel artiesten nu carbonsongs aan het maken zijn.

Wellicht willen ze met écht nieuw werk wachten tot ze weer volbloed de mensheid op een podium live aan kunnen kijken. Zo kwamen de door mij zeer geliefde Teskey Brothers met Never Tear Us Apart, de onvolprezen klassieker van INXS. Ook Mel en Vintage Future zijn aan het bladeren door favoriete songs en kwamen zelfs uit bij Only A Fool. Een jaren 60-ballad van Mighty Sparrow & Byron Lee die ineens in 1978 weer boven water kwam en een half jaar in de Top 40 stond, midden tussen progrock, disco, punk en meisjes-die-mooi-gelijk-konden-dansen-groepen.

‘Het zijn leuke ruzies over welke versie nou het beste is’

Dankzij bonusheld Arnold Rypens weet ik nu overigens dat het origineel van Only a Fool toebehoort aan Arthur Prysock. (Voor de volledigheid, ja ook die is te horen in het Originals Alfabet). Er zijn ook leuke ruzies te maken over welke versie nou het beste is. Dylan is een fijn voorbeeld om over te steggelen. Tambourine Man (Byrds), die hadden er trouwens best veel. Make you Feel My Love (Adele), Leven Naaaa de Doood, (Na de Dood) (Freek de Jonge), Knockin’ on Heavens Door (Guns ‘N Roses), All Along the Watchtower (Jimi Hendrix), Mighty Quinn (Manfred Mann); ze zijn zonder uitzondering allemaal beroemder geworden dan de originelen van de Bob-ster.

Hele clubjes liefhebbers maken elkaar het leven zuur en bestrijden elkaar met de ernst van een Palestijns-Israëlisch conflict over wat nou de beste versie is. Het is een leuke sport. Ik heb er zelf ook lol in als je een versie draait waar de ontvanger gaarne de andere van had willen horen. Dat gaat vaak ook met veel verbaal geweld. Sympathy van Steve Rowland krijgt als repliek meestal: “Geef mij de Marillion versie maar”.

Hallelujah is ook zo’n mooie. Elke middle of the road-zangwedstrijd op TV kent wel een kandidaat die zich aan dit nummer waagt. Deze ultra gevoelstrack is al menigmaal van een ongekend braderie arrangement voorzien. Cohen is de originele, de meeste zweren (ja ook ik Brutus) bij de Jeff Buckley-interpretatie.

Lollig is ook altijd als je het origineel draait en mensen schelden je uit en zeggen: heeeej draai de echte versie eens, bende gij nou unne dj? Het overkwam me recent met Sound of Silence van Simon & Garfunkel (1965). Hoe ik het durfde om niet de originele van Disturbed (2015) te draaien? Welke muffe mislukte demo versie had ik nou in godsnaam opgezet?

Wat is de beste cover ooit voor mij? Ik denk Hurt van Johnny Cash, het origineel van Nine Inch Nails is meer dan om aan te horen en daar komt wel al de tekstuele wanhoop vandaan. Ik denk dat het originele nummer me niet zou zijn opgevallen als Johnny Cash ermee niet zijn eigen onsterfelijkheid had ingezongen.

ROB STENDERS

– Radiopresentator

Meer Columns van Rob Stenders in 2021:

Kom maar Rob!

In de Overgang

 

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws