Bospop knalt ook zonder de gedroomde afsluiter!

Concertverslag
Soms zit het mee. Afgelopen weekend gold dat niet voor de organisatie van Bospop. Kon die het laat cancelen van Snow Patrol, de hoofd-act op vrijdag, nog waardig opvangen (Toto was in de buurt en vrij), het afblazen van afsluiter Sting op de zondag zelf was toch een enorme domper. Gelukkig maakte de prima shows van onder meer Foreigner, Joe Jackson en de wel aanwezige uitsmijter op de zaterdag, John Fogerty, veel goed.

Tekst: Willem Jongeneelen
Fotografie: Dave van Hout

John Fogerty tourt met een show genaamd My 50 Years Trip. Het is anno 2019 precies 50 jaar geleden dat hij met zijn Creedence Clearwater Revival op het vermaarde festival der festivals speelde: Woodstock. Bospop is van origine een festival waar oudere rockliefhebbers graag een klassieker meezingen onder het genot van wat gerstenat. De oudere jongeren schuiven zaterdagnacht al een uur op voorhand richting podium en worden daar meesterlijk bezig gehouden met arbeidsvitaminen uit de jaren zestig, met vloeistofdia’s opgesierde oude beelden van festivals op de schermen en zelfs dansers die in de leer bij Penny de Jager lijken zijn geweest. De sfeer zit er al geweldig in vóór de 74-jarige meester van classic rocksongs als Bad Moon Rising, Down On The Corner en het als opener gespeelde Born On The Bayou het podium betreedt.

De vitale zeventiger is bijzonder goed bij stem en soleert ook nog als een jonge God op zijn gitaar. Bovendien blijkt hij een prima leermeester, want een van zijn ‘Fortunate Sons’, de 28-jarige Shane, soleert beurtelings naast hem op de zes snaren. Om het familiefeest compleet te maken mag zijn één jaar jongere broer Tyler ook nog een nummertje meezingen tijdens de show die zich gedurende het optreden als een soort Woodstock-revue ontvouwt. Niet alleen vertelt John het ware verhaal achter zijn nachtelijke optreden na The Grateful Dead op dat legendarische festival dat qua tijdschema compleet uit de hand liep, dat optreden blijkt ook de aanleiding te zijn geweest voor het schrijven van zijn hit Who’ll Stop The Rain. Voor een aantal bezoekers had hij dat nummer ook wel iets eerder op de druiligere dag mogen spelen. Tijdens het optreden van Fogerty blijft het trouwens droog, tot hij op het eind ervan Have You Ever Seen The Rain inzet en het prompt toch weer gaat miezeren.

Het grote aantal covers tijdens de revue had niet gehoeven, hoewel zijn versie van With A Little Help From My Friends, in de versie van Joe Cocker, en Give Peace A Change van John Lennon hun effect niet missen. Shane speelt à la Hendrix op Woodstock een noisy versie van het Amerikaanse volkslied met veel effecten, dat in brand steken van de gitaar als extra showelement was er iets teveel aan. Dat Fogerty ook twee van Woodstock bekende tracks van soullegende Sly Stone covert is niet vreemd, hij trok veel vaker prima soultracks (I Heard It To The Grapevine bijvoorbeeld) naar zichzelf toe. Maar het liefst horen en zien we John Fogerty toch in razende vaart kwartjes gooien in zijn eigen jukebox aan heerlijke hits, of daar nu de ene keer wat meer southern rock, blues, country of swamp pop in zit. Met een meesterlijke band, drie blazers en een heus hippiekoortje zorgt zijn beresterke optreden in Weert voor ‘a trip down to memory lane’ om niet snel te vergeten.

Als Bospop iets heel goed doet, dan is het oudere helden op waarde schatten en laten schitteren. De organisatie staat wel open voor wat versere namen (My Baby, Kovacs, John Butler en mogen we daar ook de heel succesvolle Danny Vera toe rekenen?) of een krachtig uitstapje in diverse stijlen (Rival Sons, Skunk Anansie, Flogging Molly), het zijn de oudere namen die goede sier maken en mensen vroeg naar de wei lokken (Living Colour, Level 42). Waar de, met respect, oudjes Daryll Hall & John Oates weliswaar ook een set vol herkenningspunten (van opener Maneater, Rich Girl tot I Can’t Go For That (No Can Do), maar ook You’ve Lost That Lovin’ Feelin’ van The Righteous Brothers) voortoveren, het geheel klinkt bijzonder braaf en helaas ook zonder veel bezieling. Te vroeg op de dag? Beter op zijn plaats in een zaal op North Sea Jazz? Het blijft gissen.

Foreigner brengt het er vroeger op de zondagmiddag een stuk beter vanaf. Met zanger Kelly Hansen, die al veertien jaar Lou Gramm moet doen vergeten en daar wonderwel in slaagt. Double Vision, Cold As Ice, Feels Like The First Time en Hot Blooded rocken en doen het publiek beschaafd meezingen- en/of headbangen. Als in de toegift de ballad I Want To Know What Love Is voorbij komt, blijkt hoe die monumentale klassieke popsong in het collectieve geheugen is opgeslagen. Wie op de weide zong het nummer niet mee? Het is een van de momenten op de door de afwezigheid van Sting gemankeerde zondag die het festivalleed verzachtte.

Dat er geen plan B was, of reserve-act uit een lagere categorie paraat was, zorgde voor een gapend gat op de zondagmiddag. Maar wie zei er ook weer dat ieder nadeel ook zo zijn voordelen kent? Bospop kon daardoor dansend besloten worden met de lome ska van The Specials en de revues van soulvolle en/of funky (disco)hits van Al McKay’s Earth, Wind & Fire Experience en Nile Rodgers & Chic. Ook was het slim om de regionale helden van Rowwen Hèze van de rocktent naar de Mainstage te verplaatsen. Het leek wel of heel licht gefrustreerd Weert het gemis aan Sting van zich af feestte bij deze Limburgse helden die vanaf het grote open podium hun op Amerikaanse leest geschoeide rootsklanken met oerdegelijke, vaak ook poëtische mooie teksten in het eigen dialect, over het dankbare volk voor hen uitstorten. Pas op: Rowwen Hèze kan ook ontroeren en heeft op hun nieuwe album Voorwaartsch weer een aantal parels van nieuwe klassiekers in de aanbieding, zoals Leidingwater. Jack Poels kan ook ontroeren en het dankbare publiek weet ook dat te waarderen. Tot de eerste plastic bekers van 2,75 Euro (de prijs van een biertje) uit euforie door de lucht vliegen, omdat het in de ogen van de verspillers van het nat nog altijd steeds een kwestie van geduld is voor ook de rest van Nederland volgens hen Limburgs lult. Weg bier? Ook daar heeft de band in de toegift een oplossing voor: Bestel Mar! En zo werd het toch nog een mooie beregezellige Zondag In Het Zuiden.

En dan moet het absolute hoogtepunt van die dag nog komen: Joe Jackson. Het wordt een overwinningstocht om lang van na te genieten. Een set van een uur is voor Jackson eigenlijk veel te kort, maar dat geeft hem wel de kans meteen te knallen met een paar van zijn grootste hits van zijn debuut Look Sharp, dit jaar exact veertig jaar jong. Tijdens deze toer brengt hij hoogtepunten uit alle decennia, maar de hits van de eerste vijf jaar blijven voor het luid meezingende publiek (zelfs nadat songs zijn afgelopen) veruit favoriet. Natuurlijk zijn One More Time, Is She Really Going Out With Him, Sunday Papers, It’s Different For Girls, Real Man en het luide I’m The Man klassiekers voor zijn fans, dat zouden ook de tracks van zijn album Fool (de titelsong, met heerlijk latin-intermezzo, klinkt ook in de openlucht in Weert weergaloos) moeten kunnen worden. Joe Jackson heeft het geweldig naar zijn zin en geniet zichtbaar van zijn succes. Het eigen spel achter de toetsen, en dat van zijn drie bandleden op bas, drums en gitaar, is van buitencategorie: strak, technisch subliem en vol bezieling, power en souplesse. Het publiek op Bospop mag dan graag feesten en bier gooien, het weet ook een bijzonder sterk optreden prima op waarde te schatten. De editie van 2020 van Bospop gaat ongetwijfeld top worden; alle pech hadden ze dit jaar al.