Bastille geeft een leuk feestje, maar is nog geen wereldtop

De Britse hitmachine Bastille visualiseerde gisteravond de toekomst met een concert dat voor een groot deel rondom technologie en sciencefiction draait. In een niet meer dan redelijk verkocht Ziggo Dome (de bovenste ringen waren afgesloten) ondersteepte de band garant te staan voor een leuk feestje, maar tegelijkertijd werd ook duidelijk dat er dringend iets moet gebeuren wil Bastille de absolute wereldtop halen.

Tekst: Sebastiaan Quekel | Foto’s: Slashley Photography

Toegegeven: de verwachtingen voor het concert in de Ziggo Dome – door een last-minute afzegging in Brussel de onverwachte aftrap van de Europese tournee – waren bij ons niet zo hooggespannen. Het vierde album Give me to the Future beloofde met twee aardige singles en een interessant thema over technologie en sciencefiction het beste in diens oeuvre te worden, maar uiteindelijk bleek de plaat een verzameling aan gemakzuchtige popliedjes die stuk voor stuk niet eens in de schaduw mogen staan van knallers als Pompei, Things We Lost in the Fire en Laura Palmer.

Met heel wat van die nieuwe liedjes en een decor dat doet denken aan de cockpit van een ruimteschip probeert Bastille de luisteraars in zijn eigen sciencefictionwereld te slepen. Gewapend met een achthoekig scherm en 48 lichtgevende kruisen boven én op het podium ziet het er bijzonder fraai uit wat Bastille laat zien. De boodschap komt alleen minder goed over, grootdeels dankzij een hoop matige nieuwe liedjes (No Bad Days, Plug In) en de storende intermezzo’s waarin Bastille Black Mirror-achtige beelden toont over de gevaren en kansen van technologie. Clichématig en slaapverwekkend.

Laat Bastille de nieuwe plaat los, dan is het blij vlagen één groot feest in de Ziggo Dome. De dubbele sitdown bij danceklassieker Off the Night is een schot in de roos en lijkt zelfs tot een kleine aardbeving te zorgen. En halverwege de monsterhit Happier, goed voor ruim een miljard streams (!) op Spotify, springt zanger Dan Smith de mensenmassa in en loopt gemakshalve een rondje door de Ziggo Dome. Dat hij in het slotstuk van het nummer duidelijk buiten adem is en in alle enthousiasme zelfs een hamstringblessure oploopt, is hem vergeven.

Daartegenover staat wel dat de 35-jarige Londenaar echt nog een hoop te leren heeft. Zo vallen zijn praatjes continu in herhaling en zijn z’n (goed bedoelde) pogingen om in het Nederlands de fans toe te spreken behoorlijk flauw en cliché. Wanneer hij – net zoals de vorige keer in de Ziggo Dome (!) – halverwege de avond languit op een ronddraaiende sofa gaat liggen en nonchalant twee matige nummers bezingt, benadrukt hij nog even dat Bastille echt nog een hoop aan de show en productie moet schaven om het tot festivalheadliner te schoppen.

Daar is bovendien meer voor nodig. Na vier albums en dito tournees mag je verwachten dat Bastille live nog iets extra’s voegt aan diens liedjes. Jazeker, Bastille weet als geen ander hoe ze superaanstekelijke, euforische liedjes kunnen schrijven. Maar tegelijkertijd is Bastille ook een band die zo goed als nooit van het gebaande pad afwijkt en keurig hun nummertjes van begin tot eind opvoert. Wil Bastille de absolute wereldtop halen en de volgende keer ook de bovenste ringen van Ziggo Dome vullen, dan luidt ons advies: werk nog even aan je performance, en laat die laatste cd in de platenkast.

 

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws