All posts by Soundz Beheerder

John Prine (73) overleden aan de gevolgen van Coronavirus

De legendarische America singer-songwriter John Prine is gisteren overleden aan complicaties ten gevolge van het Coronavirus. Hij werd 73 jaar. Prine won in zijn carrière 2 grammy’s en had talloze bewonderaars. John Prine had al een zwakke gezondheid zoals hij ons vertelde in het interview dat wij 2 jaar geleden met hem hadden.

De gemoedelijke grijswangschildpad neemt een slok water. Hij heeft de eindigheid van het leven aan den lijve ondervonden. Toen er in 1996 voor de eerste keer kanker bij hem werd geconstateerd, in zijn nek, hebben de chirurgen niet alleen een deel van zijn nekvlees weggesneden, maar ook zijn speekselklieren verwijderd. Sindsdien staat zijn hoofd scheef en heeft hij een chronisch droge mond, waardoor zijn doorrookte gravelstem nog gruiziger is geworden. Gnuivend: “Mijn arts had het in eerste instantie moeilijker met die diagnose dan ik. Misschien moet ik de goede man maar meene- men naar het circus, dacht ik, om hem een beetje op te vrolijken.”

Jaren later, in 2013, sloeg het noodlot opnieuw toe: kanker in de longen. Een operabele variant, dat wel. “Ja, dat was schrikken geblazen. Wederom. Met als gevolg dat de artsen me nu extra goed in de gaten houden. Als je kanker hebt gehad, zitten ze er in het ziekenhuis bovenop. Ik ben nu weer in goede vorm. Onlangs heb ik een versleten knie laten vervangen, zodat ik tijdens mijn optreden in Paradiso weer ouderwets kan swingen. Rocken als een jongeman.”

Bent u niet bang voor de dood?
“Niet in het bijzonder, nee. Ik weet namelijk niet hoe het voelt om dood te zijn. Heb het nog nooit gedaan.”
De dood is wel een thema van het album.
“De dood is altíjd een thema. Net als de liefde, in al haar vormen. Ik vind dat maar moeilijk, thema’s. Eigenlijk is het enige thema van dit album dat ik alle liedjes heb geschreven.”
Waarom hebben we dertien jaar moeten wachten op nieuwe liedjes van uw hand?
“Omdat ik werkelijk iedere mogelijkheid aangrijp om niet te hoeven schrijven. In die zin kwam dat ziekbed wel goed uit. Ik ben traag, erg traag. Lui. En áls ik dan eindelijk ga zitten om een liedje te schrijven, moet het onderwerp krankzinnig genoeg zijn. Anders ebt mijn interesse weg. Waarschijnlijk word ik een oude viespeuk, net als Bukowski.”
Wie zijn uw vijf favoriete songwriters?
“Bob Dylan staat met stip bovenaan. Hij is de reden dat ik songwriter ben geworden. En verder: Kris Kristofferson, Gordon Lightfoot, Leonard Cohen en Van Morrison.”
En van de jongere garde?

“Jason Isbell, die meedoet op het album, en Sturgill Simpson, met wie ik een schrijfkan­ toor deel. Hun muziek stemt hoopvol, geeft me een trap onder mijn kont.”

John Legend geeft vanavond thuisconcert via Instagram!

Alle John Legend-fans opgelet want de zanger geeft vanavond een thuisconcert! Omdat wereldwijd heel veel mensen thuis moeten blijven en optredens niet door kunnen gaan in verband met het coronavirus heeft John besloten vanavond vanaf 22:00 uur, Nederlandse tijd, een thuisconcert te geven via Instagram Live. Wat een hartverwarmende actie!

‘Ik treed waarschijnlijk op zonder broek aan’, grapte John over zijn thuisconcert. Afgelopen maandag gaf Coldplay-zanger Chris Martin ook al een live thuisconcert via social media.

 

Bron: Nu.nl Beeld: Instagram

Rufus Wainwright Live te zien bij het Amsterdamse Bostheater!

Maandag 13 juli zal singer-songwriter Rufus Wainwright Live te zien zijn bij het Amsterdamse Bostheater! De artiest die ooit werd bestempeld door Elton John als beste muziekschrijver ooit en die wordt verafgood door Sting, mochten wij voor onze jubileumeditie interviewenover zijn nieuwste album: Unfollow The Rules!

Op Unfollow The Rules leg je je eigen leven, angsten en passies onder de loep. Is het een typische plaat voor iemand met een midlifecrisis?

“Haha, dat hoor ik wel meer. Nou: het is eerder een middle-aged-crisis-album geworden. Ik ga nu richting de vijftig en dan maak je wel een verandering mee als mens en als artiest. Ik vond het daarom tijd om als een echte volwassene de balans op te maken en mezelf op te maken voor een volgende fase in mijn carrière. Ik zie het een beetje als toen Paul Simon Graceland maakte of Leonard Cohen The Future uitbracht. Dat herdefinieerde ook hun bestaan als singer-songwriters. Die ambitie had ik met dit album ook”

Op Damsel In Distress verklaar je de liefde aan het werk van Joni Mitchell, die je pas later in je leven bent gaan waarderen. Vanwaar die late ontdekking van haar werk?

“Ik kende haar muziek wel, maar heb er nooit écht goed naar geluisterd. Joni heeft, net als ik nu, een tijdje in Laurel Canyon gewoond. Daardoor ben ik me meer in haar gaan verdiepen. De akkoordwisselingen in haar nummers, het perspectief dat de tekst bij de melodielijnen brengt in combinatie met de hele vibe in haar muziek, maakt het fantastisch en tijdloos. Alleen de echt grote singer-songwriters kunnen dat.”

Het titelnummer Unfollow The Rules komt van je dochter toch?

“Klopt. Zij bedacht die zin, zoals alleen kinderen ontwapenende opmerkingen kunnen maken. Het nummer gaat vooral over je verstand niet verliezen in een knotsgekke wereld. Soms moet je de regels laten vallen om niet gek te worden. Het is momenteel geen pretje om Amerikaan te zijn nu Trump president is. Er is veel polarisatie en daar moet je niet in meegaan. Niet alle republikeinen zijn immers slecht, net zo min als dat alle democraten fijne mensen zijn. Trump is volgens mij ook niet de belichaming van het kwaad, maar hij staat wel symbool voor alles dat in onze samenleving speelt. Ik zal altijd blijven vechten tegen dit soort verscheuring van de samenleving. Andere artiesten houden te vaak hun mond, maar ik kan dat niet omdat ik slecht in liegen ben.”

Je leest het hele interview met de flamboyante Rufus Wainwright in de jubileumeditie van Soundz Magazine!

Interview: Beck Hansen Goes Electric

Alleskunner Beck in een muzikaal hokje plaatsen is ondoenlijk. Al decennialang zweeft de Amerikaanse singer-songwriter tussen verschillende rock- en americana genres, waarbij hij zijn fans altijd weet te verrassen. Op zijn nieuwe album Hyperspace tovert hij een nieuw konijn uit zijn hoge hoed. Hij bewandelt onder de productionele hoede van Pharell Williams een voor hem nog kakelvers pad: de elektronische muziek.

Sommige artiesten zijn altijd relevant, zonder ooit echt met de muzikale hype van het moment mee te gaan. Beck is daarvan een goed voorbeeld. De multi-instrumentalist uit Los Angeles tikt komend jaar de vijftig aan en is sinds het begin van de jaren negentig een artiest die zichzelf voortdurend heruitvindt. Van zijn doorbraakalbum Mellow Gold (1994), met daarop de alternatieve meezinger Loser, tot het op pop en hiphop gedreven Odelay (1996) naar het cinematische Midnite Vultures (1999) of het beklemmende Modern Guilt (2008): Beck is vooral altijd Beck.

TWEE GRAMMY’S

Na zijn flirt met eighties-pop en psychedelische rock op Colors (2017), waarvoor hij twee Grammy’s binnensleepte, besloot Bek David Campbell, de naam die in het paspoort van de Amerikaan staat, voor zijn nieuwe plaat weer uit een totaal ander vaatje te tappen. Op Hyperspace, alweer de veertiende studioalbum-release, omarmt Beck de wereld van de elektronica, al was dit voor hem een kleinere stap dan gedacht. “Ik heb altijd al veel elektronische muziek gemaakt”, vertelt hij vanuit New Orleans, waar hij voor een paar shows is neergestreken. “Maar ik heb die nooit uitgebracht. Ik heb elektronische muziek altijd fascinerend gevonden en altijd al eens een plaat willen maken, waarbij het de basis vormt. Maar op een of andere manier is het er eerder nog nooit van gekomen.”

EEN PROCES VAN JAREN

Beck is een man die ideeën graag laat groeien. Zijn vorige album Colors zat naar eigen zeggen al meer dan 15 jaar in zijn hoofd, voordat hij de tijd rijp achtte om de opgebouwde inspiratie en ambitie daadwerkelijk om te zetten in concreet werk. “Ik geloof dat ieder muziekstuk dat een artiest maakt al een heel leven ergens in zijn of haar hoofd rond- spookt”, legt hij uit. “Mijn goede vriendin Sia vertelde onlangs dat ze haar grootste hitin twee uur schreef, maar dat de geestelijke basis voor het nummer een proces was van vele jaren. Een creatieve, momentum explosie wordt ingeleid door heel veel factoren: levenservaring, hartzeer, schrijfroutine of frustratie. Alles wat je meemaakt, draagt bij aan jouw manier van songwriting of muzikale keuzes. Soms duurt het simpelweg lang om een bepaalde sound te ontwikkelen en je moet het geduld kunnen opbrengen om dat te accepteren.” Hyperspace is volgens Beck daar wederom een goed voorbeeld van. De verkenningstocht om daadwerkelijk een elektronisch gedreven album te maken, begon namelijk al aan het einde van de vorige eeuw. “Ik dacht: als ik het ooit doe, moet het met Pharell Williams zijn. Maar in die tijd was ik veel te verlegen om hem daarvoor te vragen. Pas toen we elkaar jaren later persoonlijk leerden kennen, hebben we wat ideeën uitgewisseld en is het in mijn hoofd gaan groeien. Dat de daadwerkelijke samenwerking nu pas is gebeurd, voelt enerzijds als een gemiste kans, maar aan de andere kant hadden we destijds misschien een heel andere plaat gemaakt dan nu. Misschien moest het gewoon zo zijn.”

 

Exclusief Interview: Simply Red

Natuurlijk hield hij de wereld voor de gek toen hij een paar jaar terug aankondigde te stoppen. “Maar vooral mijzelf. Diep van binnen wist ik dat ik deze band nooit helemaal kan loslaten.” Met het nieuwe werkstuk Blue Eyed Soul neemt hij revanche op alle criticasters die hem al meerdere keren afschreven. In Londen gooide hij voor Soundz alle kaarten op tafel.

Hucknall is nooit een man van de klok geweest. In de afgelopen 20 jaar sprak ik hem meerdere keren en niet één keer meldde hij zich op het afgesproken tijdstip. Zo ook dit keer niet. Het is een drukte van belang in de foyer van het bijna eng chique Landmark Hotel nabij het treinstation Marlybone. Ruim 30 minuten te laat arriveert Hucknall met zijn entourage. Lange jas, zonnebril op de en grijzende rode krullen kletsnat. Het slechte weer maakt rijden door hartje Londen haast onmogelijk. Het excuus is dus geldend. Als hij de cover van de laatste Soundz op de tafel ziet liggen, pakt hij deze er meteen bij. “Freddie Mercury, Jeff Lynne, allemaal helden van een generatie voor mij. Nice!”

De tijd dat je eerst een kwartier nodig had om de destijds vaak humeurige zanger te ontdooien, is voorbij. De gezinsman is tegenwoordig een fijn causeur met rake verhalen. Grappig dat hij hier ook meteen over begint. Daarop confronteer ik hem met een uitspraak die hij in 2003 tegen mij deed: Het establishment heeft nooit grip op mij kunnen krijgen. Ik hou van alternatieve pop en soul maar ook van commerciële liedjes. Daarnaast hou ik van vrouwen, veel vrouwen. Hij begint meteen te lachen. “Hoe anders was mijn leven toen. Ik was een vrije vogel, niet gebonden. Maar tegenwoordig ben ik een huisvader, getrouwd en gelukkig getrouwd. Ik riep het al acht jaar terug en ik roep het nog steeds: de vrouw van mijn leven [Gabrielle, red.] heeft mijn leven gered. Zijn heeft mij behoed van een verder roekeloos leven met een wellicht sneu einde.’

Voìla. Je kunt zeggen van Hucknall wat je wilt, maar zijn directheid is bewonderenswaardig. “Logisch”, meent hij. “Ik ben de politieke correctheid voorbij. Ik meen elk woord wat ik zeg en elke noot die ik zing. Ik heb niets meer te bewijzen.” Zijn soms wat botte uitspraken hebben niet echt bijgedragen aan de populariteit van de man die in 1960 in Manchester werd geboren. Hucknall werd als tiener gegrepen door de punk en richtte uiteindelijk met twee leden van de lokale avant-gardisten The Durutti Column de band Simply Red op. Een rare tijd meent de zanger nu. “Ik groeide op met jazz en rhythm & blues, maar om erbij te horen, moest je aanklampen bij de soul en new wave van die tijd. Het was verwarrend. Morrissey, die ik goed kende uit het uitgaanscircuit, richtte The Smiths op. Diep in mijn hart had ik niets met die stijve, koude, gestructureerde popmuziek. Ik ben een man die al als kind fluitend door het leven liep. Natuurlijk zag ik de ellende in Manchester toen ik opgroeide. De armoede, de werkeloosheid, het geweld. Het is niet aan mijn deur voorbijgegaan, maar ik vond niet dat donkere muziek het medicijn daarvoor was.’

AMERIKAANSE SOUL

Juist in die periode zocht hij zijn heil in de oude Amerikaanse soulmuziek. Platen die werden gemaakt door artiesten die vaak in miserabele omstandigheden leefden. “Ik luisterde naar de platen van ondermeer het label Dakar Records. Onbekende zangers zoals Tyrone Davis en Hamilton Bohannon zijn zangers die mij vormde.” Het is ook terug te horen op Blue Eyed Soul. Een Simply Red-plaat die eindelijk weer eens weet te beklijven, simpelweg omdat Hucknall er weer eens in geslaagd is om samen met zijn vaste kompanen een handvol rake liedjes te schrijven. Een werkstuk dat ook veel beter is dan al die hommages die de zanger het afgelopen decennia vastlegde. Hij heeft er nu wel een verklaring voor. “Ik was gestopt met Simply Red en wilde terug naar mijn roots, maar een echte focus had ik toen nog niet. Ik ben mij toen als een idioot gaan verdiepen in de historie van de oude Amerikaanse soul. Dat schatzoeken leidde uiteindelijk tot een best aardige plaat, American Soul. Maar ik wilde meer. Ik wilde songs schrijven die ook mensen zoals James Brown of Otis Redding zouden kunnen zingen. Het moest ook een vrolijke plaat zijn. Het is als Engelsman zo gemakkelijk om nu in de Brexit-val te trappen en bundel gitzwarte liedjes te schrijven. Maar zo sta ik niet in het leven. Soulmuziek moet troost en een uitweg bieden. Dat wilde ik met Blue Eyed Soul bereiken.’ Echte hits scoort Simply Red de laatste jaren niet meer. Het is iets wat Hucknall steekt. “Ik schrijf songs die kunnen wedijveren met mijn grootste hits. Dat is geen grootspraak. Maar blijkbaar mag je als vijftiger geen hits meer scoren. Ik stoor mij ook aan de achteloosheid waarmee mijn albums worden gerecenseerd. Altijd drie sterren, nooit twee of vier. Ach ja, het is het lot van een oudere artiest.” Gelukkig is zingen slechts een deel van zijn activiteiten. De schatrijke Engelsman is een bezige bij met talrijke andere ventures. Zo is hij eigenaar van het restaurant Barca Castle- field in hartje Manchester. Daarnaast is hij mede-eigenaar van een serie publieke panden in Engeland en heeft Hucknall een wijnboer- derij in de Siciliaanse stad Catania waar hij het wijnmerk Il Cantante bestierd. Het restaurant Man Ray in Parijs dat hij kocht met de filmsterren John Malkovich en Johnny Depp is van naam veranderd. “Maar thuis kook ik alles zelf. Wij hebben een geweldige tuin waarin alles is te vinden. Als ik niet op tournee ben, doe ik alles. Ik sta om half 8 op en maak ontbijt voor mijn dochter en mijn vrouw. Ik hou van variatie en we zijn gek van Indiaas eten. Dat heb ik meegekregen uit de periode dat ik Manchester woonde. Dat was vlak bij de wijk Rusholme waar alle mensen uit India woonden. Zo kwam ik in aanraking met hun geweldige keuken. Thuis ben ik de echte huisman die zich overigens wel over vele zaken druk maak. Ik ben iemand die alles volgt en ziet hoe we de wereld aan het kapot maken zijn. Ik heb niet de illusie dat ik op grote schaal iets bijzonders kan bijdragen, maar als ik de zalmpopulatie kan redden door stukken rivier te kopen in Ierland of Sicilië dan doe ik dat.” Dat klinkt bijna belachelijk, maar uit de mond van een rijke popster weer wat minder. “Ik heb dat dus ook echt gedaan en ik zorg samen met mijn team dat die rivieren die van mij zijn, niet vervuild worden waardoor de zalmstand daar erg gezond is. Ja, het is een gloeiende druppel op de plaat, maar toch. Ik vind het van belang.”

Bron: Soundz Magazine

 

 

Danny Vera ontvangt award voor meest gedraaide nummer in 2019!

Afgelopen dinsdagmiddag  heeft Danny Vera de NPO Radio 5 Award ontvangen. Zijn hit Roller Coaster is namelijk bestempeld als meest gedraaide nummer van 2019 op NPO Radio 5.

Het is de eerste keer dat deze award wordt uitgereikt aan een artiest. MAX-/NPO Radio 5-presentator Henkjan Smits zegt het volgende over de artiest: “Het is mooi om te merken hoe de luisteraar van NPO Radio 5 reageert op deze nieuwe song. Ontzettend veel mensen voelen zich aangesproken door het nummer, omdat het leven vol ups en downs zit en daardoor aanvoelt als een achtbaan; een roller coaster. Ik vind het opmerkelijk dat het nummer nu al eeuwigheidswaarde lijkt te hebben, waardoor het in november vorig jaar al op 16 al als hoogste nieuwe binnenkomer in de Evergreen Top 1000 terechtkwam. En nu is het dus het meest gedraaide nummer in 2019 op onze zender.”

De 42-jarige zanger kwam ook onverwacht binnen in de top 10 van de Top 2000 vorig jaar. Danny zelf was ontzettend verrast door deze ludieke overval van Henkjan Smits en Manuëla Kemp.

Bron: Maxvandaag | Beeld: Instagram

Concertverslag: De betovering van Alanis Morissette

Ze werd beroemd als dat boze meisje met dat lange haar. Meestal struinend over het podium met het hoofd omlaag. Haar doorbraakplaat Jagged Little Pill was er eentje van woede en frustratie. 25 jaar geleden alweer. Het maakte van Alanis Morissette een wereldster. In de jaren daarna bleef ze bij vlagen prima platen maken maar dat exorbitante succes van het debuut bleek ze als een blok aan haar been meeslepen.

Morrisette komt binnenkort met het nieuwe album Such Pretty Forks On The Road uit. Een plaat, dat mogen we al wel zeggen, die echt kan wedijveren met het genoemde Jagged Little Pill. Later dit jaar komt ze naar de Ziggo Dome maar gisteravond mocht een select gezelschap genieten van akoestisch concert in Carré. Het mooie is dat de stem van de Canadese niets aan zeggingskracht en emotie heeft verloren. Maar waar ze in het verleden nogal eens over de top ging, bleek in Amsterdam dat juist die kenmerkende strot is gegroeid. Ze zingt met meer warmte, meer diepte en minder agressie. Het maakt haar omvangrijke oeuvre alleen maar interessanter. De 45 jarige Morissette is wel wat gewend en een zaal als Carré is voor haar een peulenschilletje. De songs die ze vertolkte met twee van haar muzikanten, werden vooral van Jagged Little Pill gehaald. Een plaat die onvermoeibaar mooi blijft. Gek toch, aangezien de zangeres de songs schreef toen ze nog niet eens de 20 had aangetikt. Gisteren kregen de toehoorders hits zoals You Oughta Know, Head Over Feet, Ironic en Thank U in een ander jasje te horen. Een jasje dat past bij een dame die het leven heeft geleefd en weet wat relativeren is. Als moeder van drie kinderen kijkt ze heel anders tegen de wereld aan. Maar wat blijft is die geweldige stem. Eentje die weet te beklijven en die je bij elke uithaal bij de strot pakt. Ook een nieuwe song als Smiling past perfect in de nieuwe muzikale wereld van Morissette. We mochten haar haast vergeten zijn maar in Carré maakte ze één ding duidelijk: met Alanis Morissette zijn we nog niet klaar en dat is maar goed ook.

Alanis Morissette: gezien en gehoord, gisteravond in het Carré in Amsterdam

Soundz Magazine Alanis Morisette

Tenacious D: een act die nooit volwassen zal worden

Tenacious D is een act die nooit volwassen zal worden. De zelfverklaarde beste band van de wereld gedijt na ruim twintig jaar nog steeds op foute piemelgrapjes, het nemen van zo veel mogelijk vrouwen en het verheerlijken van de duivel. Hun debuut in de Ziggo Dome was er dan ook één om totaal niet serieus te nemen, en gelukkig hoefde dat ook niet. 

Tenacious D mag dan wel wereldberoemd zijn geworden om z’n flauwe grappen, de muzikale drang om te blijven vernieuwen is allesbehalve flauw. Het is geen geheim dat Hollywoodster en oprichter van de band Jack Black een groot liefhebber is van conceptalbums als The Wall (Pink Floyd) en Tommy (The Who), en met dat in het achterhoofd creeërde hij samen met zijn net zo zwaarlijvige compagnon Kyle Gass een krankzinnig fantasyverhaal dat anderhalf jaar geleden zowel als animatiefilm als cd werd uitgebracht.

Post-Apocalypto mag dan wel op momenten tamelijk hilarisch zijn, de kwaliteit van het half uur durende album laat redelijk te wensen over. Eigenlijk staat er niet één knaller op, en dat maakt de keuze om het album in de Ziggo Dome in zijn totaliteit te spelen een gewaagde gok. Op zich was het nog niet eens zo slecht, maar als echte liefhebber heb je de film al gezien, en voelt het nogal als tijdverspilling om hem nog eens op een groot scherm te aanschouwen. Tussen de knullige animatie speelt de band achter een groot doek enkele songs, maar doordat de muziek vrij kort is en geen uitbarstingen kent komt de sfeer er nog niet echt in.

Na het verslaan van de Crackalacka Ding Dong (een monster bestaande uit een piemel en een vagina, waarom ook niet) wordt de vernietigde aarde opnieuw opgebouwd en mag Tenacious weer dat doen waar ze zo groot mee zijn geworden: het spelen van hun bij vlagen belachelijke liedjes. Het wordt een greatest hits set, verzekert Jack Black ons, waarna hij het vervolgens niet kan laten om Post-Apocalypto in hetzelfde rijtje als The Wall te scharen. Tenacious D blijft immers toch de beste band van de wereld.

En zo voelt Tenacious D zich ook. Het catchy gitaarriedeltje in opener Rize of the Fenix galmt als een hymne door de zaal en de Ziggo Dome lijkt voor het eerst écht op te leven. Jack Black en Kyle Gass kruipen uit de schaduw en lopen helemaal naar de voorgrond, waarna het feest eindelijk kan beginnen. Over elke hit is vanavond nagedacht en zo verschijnen er bij ‘Roadie’ enkele roadies op het prachtige decor om Black overeind te helpen, halen ze bij het gelijknamige dansliedje de opblaasbare sax-a-boom van stal en lukt het de band opnieuw niet om het hysterische Master Exploder live te zien. ,,Iedereen in de muziekindustrie gebruikt tenslotte backingtracks”, grapt Jack Black achteraf.

Tenacious D neemt zichzelf na al die jaren nog steeds niet serieus, maar wat je bijna zou vergeten is dat Jack Black en Kyle Gass twee uiterst getalenteerde muzikanten zijn. Onderschat vooral Black niet: hij zingt anderhalf uur lang uit zijn tenen, schakelt moeiteloos over in zijn bereik en geeft zijn hits nog wat extra schwung door middel van zijn acteerkwaliteiten. De meester van de gelaatsuitdrukkingen wordt hij ook wel genoemd in Hollywood, en de Ziggo Dome smult ervan.

De ene meezinger na de andere vuurt ‘The D’ op het hongerige publiek af, met uiteraard Tribute als het grote hoogtepunt. Ze moesten het beste liedje allertijden schrijven van de duivel, en het werd inderdaad de beste song van de avond. Een stadionrocker van formaat, waarbij Tenacious D eens temeer laat zien dat ze meer zijn dan alleen een flauwe comedyact. Op naar het volgende krankzinnige concert.

Vinyl is back! Albums van Prince worden opnieuw uitgebracht op vinyl

De albums The Rainbow Children en One Nite Alone van Prince zullen binnenkort opnieuw te koop zijn op vinyl. Via The Prince Estate en Legacy Recordings zullen de albums in maart worden uitgebracht.

Steeds meer albums van grote artiesten worden opnieuw uitgebracht op vinyl. Deze vorm van muziek beluisteren doet zijn rentree en muziekliefhebbers zijn massaal platenspelers aan het aanschaffen. Sommige vinden de kwaliteit van de muziek beter op vinyl dan digitaal. Over smaak valt te twisten, maar over het algemeen is een vinyl plaat vriendelijk voor het oor. De schelle klanken zijn minder aanwezig op vinyl dan als je de muziek digitaal luistert.

Ben jij de klanken van een LP gaan waarderen of ben je nooit gestopt met het luisteren van platen op Vinyl? Dan behoren deze parels van Prince zeker in je LP collectie. Naast deze twee iconische albums brengt Prince Estate ook One Nite Alone… Live! En One Nite Alone…The Aftershow:It Ain’t Over! uit. De eerstgenoemde  is een verzameling van tracks van zijn post-The Rainbow Children tour en de laatsgenoemde betreft opnames van aftershow optredens van Prince.

Heather Nova: Tussen de Oester en de Parel

In 2019 maakte Heather Nova duidelijk dat de cirkel voor haar nu rond was. Met Pearl leverde ze een album af dat in zowel muzikaal, als thematisch opzicht een directe lijn trok naar haar in 1994 verschenen doorbraakplaat Oyster. Ze was voor Soundz dus graag bereid om terug te blikken op wat ze in die jaren tussen het vinden van de oester en het blootleggen van de parel heeft afgescheiden.

Pearl, het tiende studioalbum van de uit Bermuda afkomstige Heather Nova, is een mooi voorbeeld van wat in het Engels doorgaans wordt aangeduid als closure. Niet alleen werd de samenwerking met producer Youth hernieuwd om het vijfen- twintigjarig jubileum van Oyster te vieren, ook pende ze met Over The Fields een vervolg op de emotioneel pijnlijkste song van die fameuze doorbraakplaat: Island, het lied over de man die zich ooit aan haar vergrepen had. “Hij was stervende en ik wilde hem laten weten dat ik hem vergeven had”, aldus een inmiddels op berusting afgestudeerde Nova. “Het is ook alweer dertig jaar geleden. Hij had me een brief geschreven die weliswaar weer allerlei pijnlijke herinneringen naar boven haalde, maar waaruit tevens bleek dat ik hier met een ernstig getroebleerde ziel te maken had. Het achterliggende idee bij die song was: ik hoop dat je in een volgend leven de kans krijgt om het beter te doen. Want ik was niet de enige die hij pijn gedaan had.”
Berusting dus, zoals gezegd. En wanneer je een kwart eeuw na het uitbrengen van een plaat getiteld Oyster op de proppen komt met een album dat Pearl wordt gedoopt, dan laat je er ook geen enkele twijfel over bestaan dat je de balans hebt opgemaakt van wat zich in de tussentijd heeft aangediend. Een perfecte aanleiding dus om Nova eens aan de tand te voelen over haar huidige perspectief op de albums die ze sinds eerstgenoemde cd het licht heeft laten zien.

SIREN (1998)

Oyster was een album dat met een zekere onschuld gemaakt was. Met Siren wilde ik iets totaal anders doen. Vandaar dat Youth ook maar twee nummers op die plaat heeft geproduceerd. Ik wilde mezelf niet herhalen. Er werd veel van die plaat verwacht, omdat het na Oyster als mijn tweede album werd gezien, daarbij voorbijgaande aan Glow Stars (‘93), dat ik in Zuid-Londen met mijn vriendje op een lo-fi multi-track cassetterecorder had opgenomen. Die hoge verwachtingen leidden er ook toe dat ik terugkeerde naar Bermuda, want ik wilde me even helemaal terugtrekken uit de Londense muziekbusiness. Ik was overrompeld door de respons die Oyster had veroorzaakt. Kon niet omgaan met de roem. In een klein hutje heb ik toen Siren geschreven. Songs als London Rain en What A Feeling gaan ook echt over het zoeken naar mezelf in de chaos waarin ik terechtgekomen was. Daarnaast wilde ik een echte poprockplaat maken en daar ben ik redelijk in geslaagd.”

SOUTH (‘01)

“De platenmaatschappij wilde nu weleens een hit en dus werd ik gedwongen om met meerdere producers te werken. Ik werd van Zweden via Los Angeles naar Londen gekatapulteerd, dus het eindresultaat South is erg verbrokkeld. Ver van mezelf en mijn eigen visie verwijderd. Ik heb me toen ten aanzien van de platenmaatschap- pij te onderdanig opgesteld, omdat men te veel druk op me uitoefende.”

STORM (‘03)

“De plaat Storm heb ik zelf gefinancierd, omdat ik mijn onafhankelijkheid wilde heroveren. De platenmaatschappij maakte de kunstenares in mij kapot. Al die executives die zich met je creativiteit bemoeien, het voelde totaal verkeerd aan. Ik heb Storm gemaakt met Mercury Rev, van wie ik fan was. Ik hield van hun heiige, wazige sound en ze waren volledig bereid om mijn begeleidingsband op die plaat te zijn, ook al was dat iets heel anders dan ze gewend waren. Het was tevens het compleet tegenovergestelde van wat de platenmaatschappij van me verlangd zou hebben.”

REDBIRD (‘05)

“Ik voelde me herboren nadat ik een kind had gekregen. Alsof mijn hart geëxplodeerd was. Veel van de songs zijn liefdesliedjes, zij het dan gericht aan mijn kind. Maar het album is deels over geproduceerd, niet rauw genoeg.”

THE JASMINE FLOWER (‘08)


“Noem het mijn unplugged album, zo je wil. The Jasmine Flower is gemaakt in mijn thuisstudio. Ik wilde alles terugbrengen tot de naakte essentie. Maar het kan nog naakter, vind ik nu: gewoon een microfoon die aan het plafond hangt en naast mij alleen nog een cellist in de kamer of zo.”

300 DAYS AT SEA (‘11)

“Een duiker had het kompas opgedoken van de boot waarop ik opgegroeid ben en dat riep veel herinneringen en inzichten op. Ik was nu moeder en dacht veel na over het verleden en wat voor rol die boot in mijn leven gespeeld had. Ik heb overigens in geen jaren meer naar de plaat 300 Days At Sea geluisterd. Ook hier vind ik dat bepaalde gedeelten over geproduceerd zijn, al zijn er aspecten van dat album die me zeker bevallen.”

THE WAY IT FEELS (‘15)

“Ik wilde in de Verenigde Staten een echte laid-back, Americana-achtige plaat maken, want dat had ik nog niet eerder gedaan. Het beviel me, dat onderkoelde geluid, maar ik heb nu het gevoel alsof ik iets achterhield. En niet alleen omdat ik niet voor pure country ben gegaan. Ik hoor ook een zekere droefheid. Dat is het grote verschil met Pearl: er is veel passie, ik sta in vuur en vlam! Dat uitte zich trouwens eveneens in het opnieuw samenwerken met Youth. We zijn totaal verschillende individu- en en soms leidde dat tot botsingen, maar dan wel in een vriendelijke sfeer. Onze verschillen complementeren elkaar meestal, gek genoeg. Of ik me ten tijde van Oyster bewust was van zijn werk in Killing Joke? Nee, niet echt en ik was ook niet bepaald een fan toen ik me er wel bewust van werd. In het begin van mijn carrière ben ik eens het voorprogramma tijdens een van hun tournees geweest en dat was de enige keer dat ik ooit ben uitgefoeterd. Ik was destijds zo’n meisje met alleen een akoestische gitaar en voor het podium stond een getatoeëerde meid die gedurende mijn hele set dezelfde kreet bleef schreeuwen: Fucking bollocks!