anneke van giersbergen

Anneke van Giersbergen vecht en komt boven | Interview

Anneke van Giersbergen zag even de bodem van de put. Haar eigen band VUUR kwam niet echt van de grond en ook privé liep de zangeres tegen een muur. Maar de klasse vocaliste uit Eindhoven herpakte zich ferm en komt nu met het hemels mooie The Darkest Skies Are The Brightest op de proppen.

Tekst: Jean-Paul Heck

Een gebrek aan vastberadenheid kun je van Giersbergen niet verwijten. Sinds haar doorbraak als frontdame van The Gathering stuurt ze haar carrière met vaste hand door muziekland. Met de band VUUR ging ze nog een stapje verder. Ze leegde haar spaarvarken en nam in 2016 het bijzonder mooie debuutalbum In This Moment We Are Free – Cities op. De reacties waren grotendeels positief. Toch kwam de band nooit echt van de grond. Van Giersbergen kreeg een gigantische tik en componeerde zich letterlijk uit de misère. Ze verhuisde met man- en zoonlief naar de binnenstad van Eindhoven en krabbelde gestaag weer op.

Anneke, je komt van ver. Het liep de laatste jaren allemaal niet zo soepel.
“In 2018. Zo rond die tijd liepen alle lagen van mijn bestaan niet zo soepel. Ik was bezig met nieuwe nummers voor VUUR. Het ging niet zo lekker om die band op de kaart te zetten. Ik wilde absoluut doorpakken, maar het lukte gewoon niet. Ik schreef wel, maar dat waren alleen maar melancholische en rustige dingen. Terwijl ik dacht: ik draai dat wel naar vette progrock metal toe. Maar dat kreeg ik niet voor elkaar.” Er bleven maar teksten en muziek uitrollen, maar nooit heavy. In die periode beseften mijn man Rob en ik dat onze relatie ook niet zo lekker liep.

In die periode zijn we ook vanuit de Rips, een gehucht in het meest oostelijk puntje van Brabant, naar de binnenstad van Eindhoven verhuisd. Ik was kapot moe en mijn man Rob heeft onze oude huis helemaal in zijn eentje losgetrokken.”

VUUR liep uiteindelijk op de klippen. De band bestaat nog wel, maar de focus moest om.
“Dat klopt. Ik heb echt alles in VUUR gestopt. Geld, tijd en energie. Uiteindelijk kregen wij financieel een flinke tik, want ik heb die tours opgezet en er alles voor opgegeven. Rob en ik regelden de tournees en wij betaalden ook de muzikanten. Natuurlijk was het een gok, want je hebt een bandnaam die voor iedereen nieuw is. Ik had een metalband die ik met mijn eigen visie had opgezet. Ik wilde die band leiden. Veel mensen gingen uit van een soort The Gathering 2.0. De muziek van VUUR was echter totaal anders. Voor mij was het allemaal heel logisch, maar niet voor de buitenwacht. Mede daardoor liep het boeken van optredens vrij stroperig.”

Toch verrassend, want jullie debuutalbum werd destijds wereldwijd goed ontvangen.
“Die plaat heeft helemaal niet zo slecht verkocht. We mochten met Epica op tour en deden best toffe dingen. Alleen kosten tours als support veel geld. Na 4 dagen met Epica komt Thomas [Thomas Waber], de baas van mijn platenlabel Inside Out Music langs en hij vraag: Zo Anneke, hoe gaat het met VUUR? Voordat ik het wist, barstte ik in tranen uit en vertelde hem dat het gewoon niet lukte om alles op te zetten. Nu kan ik heel goed met hem praten en hij begreep al snel dat alles uit mijn vingers glipte. Ik kon het niet meer betalen en heb zelfs geld bij mijn schoonvader geleend om alles draaiende te houden.”

Uiteindelijk ging het ook aan het thuisfront wringen. Hoe merkte je dat?
“Rob zat aan de andere kant, want hij is mijn manager. We hadden een vijfjarenplan en er kwam veel druk op hem te liggen. Wij zijn het normaliter altijd met elkaar eens, maar nu voelden we wel dat we een beetje uit elkaar aan het drijven waren. Tijdens de festivals speelde ik ’s middags vaak akoestisch, zodat ik het met geld dat ik verdiende ’s avonds die jongens kon betalen. Soms speelde ik drie keer op een dag. We zagen elkaar een lange tijd niet en opeens waren we beiden moe en blut. Dat was vreselijk. We zijn al meer dan 23 jaar samen en opeens beseften we dat we elkaar een beetje waren kwijtgeraakt.”

Hoe reageerde jij daar op?
“Alles en iedereen weg moest weg van mij en ik wilde even helemaal niets. Niemand zien, niets schrijven, maar gewoon nadenken. Dat is moeilijk voor mij, want ik ben een gevoelsmens. Uiteindelijk heb ik nabij Tilburg een hutje op de hei gehuurd en ben daar aan de slag gegaan. Dat was heel pittig, al ging ik telkens niet voor lang weg. Ik huurde regelmatig een midweek om alleen maar te schrijven en koos voor een bed & breakfast waar ik normaliter helemaal niets mee heb. Geef mij maar een hotel midden in de stad, dat inspireert mij veel meer. Rob zei tegen mij: ga maar muziek maken, het komt allemaal wel goed. Hij bleek volkomen gelijk te hebben. Weet je, we zijn elkaars grote liefde en dat krijg je niet kapot.”

Kon je omgaan met de teleurstelling rond VUUR?
“Ik heb weleens eerder [in 2014] een band opgericht [The Sirens] die ook faalde. Ook dat vond ik destijds een geniaal idee, maar het sloeg niet aan. Drie zangeressen uit verschillende metalbands samen, dat werkte toch niet. Maar The Sirens was niet mijn geestenkind. VUUR wel. Dat was helemaal van mij en dan komt een teleurstelling keihard binnen.”

Was je bang dat het klaar was met je carrière?
Nee, maar ik heb wel gevreesd voor VUUR. Dat zijn ook allemaal mannen met aspiraties en ideeën en dat flikkerde uit elkaar. Daar ben ik nog altijd verdrietig over. Ze werden opeens door mij in de wacht gezet. Ik kon ze ook niet betalen op dat moment. Uiteindelijk heb ik ze verteld dat ik eerst een paar soloplaten moet maken. Jij was destijds de eerste waar ik aan vertelde dat ik met mijn eigen band VUUR aan de slag ging en ook nu ben je weer de allereerste, dat is wel bijzonder. Of de naam verkeerd is gekozen? Dat vind ik niet. Je moest er wel bij vermelden: Anneke van Giersbergens VUUR.

De eerste recensies van de plaat waren goed, maar voor mijn vaste volgers bleek het toch wel moeilijk te zijn. De oude Gathering-fans gingen mopperen dat het niet die band was en mensen die mij uit het theater kennen, vonden het te hard. Ook voor de Epica-fans is de muziek van VUUR te veel progrock. Gek is dat een jaar na de release veel liefhebbers opeens die plaat begonnen te begrijpen. Dat was al eerder gebeurd met het Gathering-album How To Measure a Planet? Ook toen viel het kwartje pas veel later.”

Soms dacht ik weleens: Anneke, wat haal je jezelf allemaal op je hals? Zoveel verschillende projecten door elkaar heen.
“Tja, maar ik word daar heel vrolijk van en niemand houdt mij tegen. Anderzijds verlamt het mij soms ook om zoveel bordjes draaiende te houden. Er waren periodes bij waarin ik in 1 week vijf verschillende gigs deed. Soms zelfs ook drie op 1 dag en ik ben geen 18 jaar meer. Door de coronacrisis kan ik mij wel weer helemaal focussen op iets wat erg puur is. Met dit album kan ik echt iets moois uitwerken.”

Met wat voor een idee begon je aan The Darkest Skies Are The Brightest?
“Ik had geen enkel doel of idee. Ik heb het er gewoon maar uitgegooid en dat is wel een fijn veld om in te werken. Dan maakte ik een song die ik niet aan iemand liet horen. De eerste tien nummers heb ik ook echt voor mijzelf gehouden. Uiteindelijk heb ik ze wel aan Rob voorgelegd. Niet alleen omdat het Rob is, maar hij kan muziek heel goed duiden en in een sfeer zetten. Hij begrijpt helemaal waar ik vandaan kom. Uiteindelijk heb ik alles met Gijs [Gijs Coolen] afgemaakt in zijn studio in Utrecht.”

Dan ben je uit die crisis en dan steekt opeens corona de kop op.
“Het zal al goed voor het begin van de coronatijd, maar die periode is wel een extra test. Het liefst laat ik elke avond die bal van energie los, maar nu zaten we te netflixen. Alles ging dicht, net voordat ik de tournee Anneke Goes To Church langs een aantal kerken zou doen. Eigenlijk bleef ik daar heel rustig onder. In het verleden werd ik echt knorrig als ik niet kon optreden, maar nu niet. Rob, onze zoon Finn en ik zijn heel erg close. We zijn ook heel open geweest over onze relatiecrisis. We zijn geen over emotionele mensen.

Tijdens de afgelopen periode viel wereldwijd het hele sociale stelsel in elkaar en ik had wel zoiets: zal ik mijn probleem dan wel vertellen? Het gaat immers alleen over ons. Maar ik merkte tijdens The Isolation Sessions die ik online deed vanuit de Effenaar dat ik daar enorm veel reacties vol begrip op kreeg. Veel mensen konden zich vereenzelvigen met mijn teksten en dat was voor mij een teken dat ik hier wel openhartig over kan zijn.”

Anneke van Giersbergen: The Darkest Skies… | Album van de week

The Darkest Skies Are The Brightest van Anneke van Giersbergen is nu uit. Voor meer info, ga naar: www.annekevangiersbergen.com