Joe Bonamassa

Amerikaan met een Engels muziekhart | Joe Bonamassa

Joe Bonamassa verborg nooit zijn warme liefde voor de Britse blues, Op zijn nieuwe album Royal Tea durft hij Engeland te omhelzen. Hij charterde de tekstschrijver van Cream en de gitarist van Whitesnake en toog naar de Abbey Road Studios. ‘De Britse blues heeft mij de muzikant gemaakt die ik nu ben.’

Door: Jean-Paul Heck

Ik sprak Bonamassa de laatste 20 jaar bijna bij elke albumrelease. En altijd was daar wel een moment dat er Britse helden voorbijkwam. Zijn liefde voor grootheden zoals Jeff Beck, Eric Clapton, John Mayall en Peter Green is te horen in het spel van de Amerikaanse superster. Vaak hoorde je het terug in zijn muziek en gitaarspel. Nooit eerder durfde Bonamassa de Britse bluesgeschiedenis zo weldadig te omarmen zoals op Royal Tea. Logisch ook. Bonamassa bracht de zomer van 2019 grotendeels door in hartje Londen om daar te werken aan zijn jeugddroom.

 De Britse blues was nooit ver weg in jouw muziek.

‘Ik heb er een tijdje met mijn producer Kevin Shirley over gesproken en we vonden dat we die plaat ook in Londen moesten opnemen. Ik ben eerst begonnen met het schrijven van de songs. Dat heb ik dit gedaan met Bernie Marsden en tekstschrijver Pete Brown. Ik ben gek van beider werk. Bernie heeft samen met David Coverdale talloze bluesrock classics voor Whitesnake geschreven (Fool For Your Loving, Walking In The Shadows Of The Blues: red). Maar ook zijn oude werk met zijn band Babe Ruth en de plaat Malice in Wonderland die hij met Paice Ashton Lord maakte. Pete Brown was een belangrijke tekstschrijver voor de groep Cream. Hij is ondermeer verantwoordelijk voor de tekst van de song White Room. Ik groeide op met zijn teksten dus het was een droom voor mij om met hem samen te werken.’

Je ging veel verder. Je verhuisde zelfs voor een paar maanden naar Londen.

‘Ik wilde niet alleen in Londen opnemen. Ik moest de sfeer voelen. Nu speel ik al jaren regelmatig in de Royal Albert Hall en ken de stad goed. Maar er echt een paar maanden geeft je als muzikant en als mens toch een heel ander inzicht. Ik had een hotel nabij Hyde Park en Kensington High Street. Dat is de perfecte plek om in Londen te zitten. De songs hebben we ook daadwerkelijk in een kleine kamer in de Abbey Road Studios geschreven. Je hoopt dat al die invloeden van buitenaf ook daadwerkelijk tijdens dat schrijfproces en de uiteindelijke opnames terug te horen zijn. Toen het plan in 2018 op tafel werd geworpen, was het allemaal theorie. Leuk maar het moet wel uitgevoerd worden. Je weet niet of het echt gaat werken.’

Wat maakt Londen zo aantrekkelijk voor jou?

‘Ik heb in Londen een soort van ander leven. Ik heb er veel vrienden maar het ging er vooral om dat ik in een bepaalde routine zou komen. Ik vind het heerlijk om elke dag naar mijn werk te lopen. Ik hou van die stad. Van de mensen, van het ritme en van de collegialiteit. Er speel er graag, ook omdat de muziekliefhebbers de afkomst van mijn muziek snappen. Blues is niet alleen een Amerikaanse feestje. Het zit net zo diep in de historie van de Engelse popmuziek. Zij hebben het genre in de jaren ’60 en ’70 in leven gehouden.’

Het blijft toch wel een gok. Samenwerken met mensen die je amper kent.

‘Tijdens het schrijven met Bernie en Pete wist ik al snel dat het goed zat. Bernie is niet alleen een geweldige gitarist en een erg goed zanger. Als songschrijver is hij briljant. Het leverde ook hele leuke discussies op. Dan kwam Bernie met een songidee binnen en zei ik tegen hem: ‘Bernie, dit klinkt wel erg Amerikaans. Wat zouden die Britse blues-muzikanten doen? Wat zou Peter Green doen?’ In het verleden deed ik dat ook met Glenn Hughes ( in de band Black Country Communion) Hun Britse invloed is er gewoon en het was mijn taak om die bij hen op te roepen.’

Je schreef de song Lonely Boy met televisiester en pianist Jools Holland. Het is een echte boogiewoogie-song geworden’.

‘Jools is een heerlijke kerel met een enorme kennis van de blues en jazz. We hebben het nummer razendsnel geschreven. Het past ook echt in de Engelse blues, zeker door de manier waarop hij het interpreteert. Veel mensen beseffen niet wat voor een geweldige muzikant Jools is.’

Moest je jouw vaste producer Kevin Shirley niet overhalen om mee te gaan in jouw plan?

‘Kevin was volledig op mijn hand. Zijn visie was simpel. We maken een fraaie bombastische Britse blues-plaat. Je moet weten dat opnemen in Engeland en werken met Britse blues-helden is een droom die ik al op mijn tiende had.  Ik ben bijvoorbeeld opgegroeid met de teksten van Pete Brown. Ik kwam Pete tegen toen ik voor het album Cream Acoustic dingen moesten inspelen voor Ginger Baker. Ook Bernie werkte mee aan dat project. Ik speel mee op deze allerlaatste plaat van Ginger. We deden Sunshine Of Your Love en ik legde Peter toen het idee voor. Toen ik uiteindelijk met hem ging zitten, bleek hij nog beter te zijn dan ik al vermoedde. Het kan voor hem niet gek of wild genoeg zijn. Mijn favoriete Cream-song is She Walks Like A Bearded Rainbow. Die tekst is geniaal. Maar als ik zoiets in Nashville zou laten vallen, zouden ze mij aankijken alsof ik een idioot ben. Maar als je Pete’s woorden leest klopt het gewoon. Hij is authentiek en niet gezocht.’

Ik begreep dat je ook een groot fan van de Engelse band Foghat bent.

‘Absoluut! Foghat, Savoy Brown. Wat een geweldige bands. Ik vond Lonesome Dave (Dave Peverett) altijd al een geweldenaar. De platen die hij maakte met Savoy Brown maar ook de eerste albums voor Bearsville Records samen met Todd Rundgren en Dave Edmunds.

Het valt mij op dat je veel meer durf toont. De song Royal Tea is daar een voorbeeld van. Ik hoor een combinatie van stomping blues en de melodie van een band als Queen.

‘Die song heb ik te danken aan presentator Piers Morgan van het programma Good Morning Britain. Ik zat in de ochtend naar de televisie te kijken. Het was de eerste dag van de opnames en ik zou die ochtend met Bernie aan een song starten. Piers was op televisie en het grote nieuws van die dag was dat prins Harry en Megan afstand namen van hun koninklijke status. Piers ging helemaal los op dat onderwerp en ik had de titel Royal Tea al in mijn hoofd. Opeens legde ik het verband tussen die titel en de Royals (koninklijk). Pier is een vreselijke man maar in dat geval kwam hij wel van pas.’

Opvallend buitenbeentje is het nummer Savannah. Dat is classic country als je het mij vraagt.

‘Het mooie is dat Bernie met het songidee kwam. Het is een echte America-song. Na 20 minuten wisten we dat dit op de plaat moest komen. Het is wel typisch Bernie. Een deel van deze song en nog veel meer opnames hebben we op het allerlaatste moment gedaan in een kleine studio in Clearwater, Florida. Dat was in februari, net voordat alles in een shitsituatie geraakte. Veel van de zaken hebben we ook in januari in Londen nog opgenomen. Het was een ‘close call’.’

Je geeft op 20 september een concert in de Ryman Theater in Nashville. De fans kunnen je dan online zien.

‘Het is een geweldige zaal en ik heb er in het verleden zeven keer gespeeld. Dit zal de eerste keer zonder publiek zijn. Het is een prima manier om Royal Tea te promoten. Weet je, ik moet iets doen. Het heeft geen zin om hier te zitten wachten tot mijn pensioen. We moeten nu alles goed navigeren en dat is best lastig. Maar ja, dat geldt voor elke artiest. Ik heb echt een geweldig team om mij heen die ook hele innovatieve dingen durft te doen.’

Royal Tea van Joe Bonamassa is al vanaf 23 oktober uit. Voor de live-stream Joe Bonamassa Live in Concert, ga je naar:  https://joeb.me/JBW 

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Meer nieuws