De top 3 album releases & recensies!

Uit Magazine

  Soundz Magazine heeft in elke editie pagina’s vol met interessante recensies over de meest bekende albums van wereldberoemde artiesten. Deze keer Freddie Mercury’s soloalbum ‘Never Boring’, Van Morrison’s album ‘Three Chords And The True’ en The Cure’s ’40LIVE – Cureation 25+ Anniversary’.

Freddie Mercury – Never Boring | Jean-Paul Heck

Freddie Mercury was een grootheid. Maar na de film Bohemiam Rhapsody heeft zijn naam haast John Lennon en Elvis Presley-achtige proporties aangenomen. Terecht overigens, want zijn stem is het kroonjuweel van de pop- en rockhistorie. Zijn werk buiten Queen werd nooit echt goed ontvangen en dat was wel een beetje terecht. Zijn eerste soloalbum Mr.Bad Guy oogde als een haastklus en werd ogenschijnlijk meer uit onvrede gemaakt over de koers van zijn band. Queen-technicus Justin Shirley-Smith boog zich over het materiaal van die plaat en mixte het hele zaakje opnieuw. Mr. Bad Guy klinkt nu veel meer coherent en in balans. Ook de special edition van Barcelona mag er zijn, al blijft dat voor die hard Queen-fans een vreemde eend in de bijt. De twee DVD’s die erbij zitten zijn alleraardigst. Vooral de performances op La Nit en het interview met Mercury en Dave Clark zijn leuk om te zien. Dat maakt Never Boring tot een box die zin naam recht doet.

 

 

Van Morrison – Three Chords And The True | Jean-Paul Heck

Kwantiteit kan schadelijk zijn. Het zal Van Morrison een worst wezen. In vier jaar tijd bracht hij, dit nieuwe werkstuk meegerekend, zes nieuwe platen uit. allemaal goed en bij vlagen uitstekend. De veertien songs op Three Chords And The True laat de Noord-Ierse veteraan in absolute topvorm horen. If We Wait For Mountains pende hij met Don Black waarmee Van Morrison de laatste jaren al vaker samenwerkte. Three Chords And The True heeft de brille die ook latere platen zoals Avalon Sunset en These Days had. Het merendeel van de songs zijn een schot in de roos en Van Morrison zingt beter dan op de platen die hij de laatste 15 jaar uitbracht. Bijna achteloos vanaf de ijzersterke opener March Winds In February tot het fraaie duet met Bill Medley in Fame Will Eat The Soul. Dat gezeur voer snel werken gaat bij Van Morrison niet. Vergeet niet dat hij ook in de jaren 70 maar al te vaak in een handomdraai met nieuw werk de studio kwam uitlopen. Three Chords And The True glinstert weelderig in zijn toch zo indrukwekkend oeuvre.

 

The Cure – 40LIVE – Cureation 25+ Anniversary | André de Waal

Dit is een release waarbij iedere liefhebber van deze band een van de meest succesvolle zo niet de succesvolste uit de new wave van de jaren 70 van de vorige eeuw, inderdaad 40 jaar geleden de vingers zal aflikken. Twee concertopnamen met in totaal 57 (!) songs waarvan er maar negen overlappen. Ja, dat kun je als je zo lang bestaat. Mooier kun je het toch niet krijgen? Onder aanvoering van oerlid en bandvoorman, zanger en gitarist Robert Smith gaan long-term bandbassist Simon Gallup, drummer Jason Cooper, toetseniste Roger O’Donnel, en de van David Bowie bekende gitarist Reeves Gabrels op ‘Curætion-25: From There To Here | From Here To There’ los op twee songs van ieder van de studioalbums (van 1979 naar 2008 en dan weer terug) plus twee nieuwe songs. Dat gebeurt in de Royal Albert Hall die in mooi gotisch duister gehuld is. Meer licht, en eigenlijk ook een meer indrukwekkend decor vormt het later in 2018 opgenomen ‘ANNIVERSARY: 1978-2018 Live In Hyde Park London’ waar de band een ‘four-decade deep set’ speelt met louter hoogtepunten uit haar omvangrijke oeuvre. Dat A Forest tijdens beide concerten wordt gespeeld, maakt het alleen nog maar prachtiger voor mij. En vast ook voor u, want deze release mag u niet ontlopen.