10 vragen aan | Douwe Bob

Foto: Ilja Meefout

Born to Win, Born to Lose. Het is haast het levensmotto van Douwe Bob. Na een aantal bewogen jaren keert de Amsterdammer terug naar zijn eerste liefde: roots en country. Na de dood van zijn vader én een goede vriend brak de coronacrisis uit. De singer-songwriter trok zich terug op zijn woonschip, ging in conclaaf met producer Daniel Lohues en maakte de beste plaat uit zijn carrière.

Tekst: Jean Paul Heck

Op de warmste dag van april tref ik Douwe Bob op de steven van zijn enorme woonschip. Een plek die zo uit een maritiem sprookjesboek lijkt te komen. Hier, een unieke plek aan het Buiten IJ in Amsterdam, voelt de singer-songwriter zich volmaakt gelukkig. Het uitzicht is de skyline van ‘zijn’ Amsterdam. En als hij de stad toch even wil ontvluchten, springt hij op zijn kleinere bootje om Nederland te verkennen. Het leven is Douwe Bob weer goed gezind.

En toen was er opeens corona. Lekker dan als je net aan een nieuwe plaat werkt.

“Weet je, ik had geen heavy theatertour staan of zo en ik wilde mij net gaan terugtrekken voor het maken van een nieuwe plaat. Eigenlijk was het voor mij een soort uitstel van executie, want ik heb de eerste periode van de coronacrisis erg goed benut. Het maken van Born to Win, Born to Lose is nooit een keuze geweest. Het moest gewoon zo zijn. Ik nam afscheid van mijn manager en muzikale partner en ook van mijn band. Ik ben daarna gaan werken met gasten in mijn omgeving en dat voelde heel bevrijdend voor mij.”

Je had een lastige periode achter de rug en tijdens het maken van dit album overleed ook nog je beste vriend.

“Dat klopt. Mijn vader overleed eerst en in november vorig jaar ook mijn beste Steven Oprinsen. Wij zijn schrijvers en daar maak je dan ook songs over. Maar sowieso is dit wellicht wel mijn meest pure plaat. Ik ben al heel lang onwijs fan van Daniel Lohues. Hij zingt dan wel in dialect, maar hij maakt al jarenlang geweldige platen met Americana-muziek en er zijn maar weinig mensen die zoveel van dat genre weten als hij. Daniel loopt al heel lang mee, maar toch hadden we elkaar nooit eerder ontmoet. Na tien minuten praten was er al een geweldige click.

Hij heeft net als ik iets kwajongens over zich. Daniel zei ook niet meteen ja tegen de vraag om met mij te werken. Zijn eerste reactie was: Ik weet niet of ik dit wil. Laat maar eens horen wat je hebt. Dan ben ik dus meteen verkocht, want daardoor weet je meteen dat hij een hoger doel voor ogen heeft.”

Naast Daniel schreef je het merendeel van de songs met Maurice van Hoek, een jonge en nog vrij onbekende gitarist en songschrijver.

“Maurice en ik zaten samen op school en wij spelen dus al 12 jaar samen. Maar het maken van een album is wel iets anders. Ik heb hem zijn eerste gitaarakkoord aangeleerd en 3 jaar later speelde Maurice mij er volledig uit. Hij zit met vier anderen ook in mijn nieuwe band en ik vind het sowieso verbazingwekkend dat ik deze hele club bij elkaar heb kunnen halen. Zij zingen allemaal en die kwaliteit komt ook zeker bovendrijven op dit album. Daarnaast zijn het vijf gelijkgestemden.”

Born to Win, Born to Lose klinkt als een gestructureerde greep uit je platenkast.

“Dit is alles waar ik altijd naar heb geluisterd. Gospel, blues, country, americana en bluegrass. Het is dus echt puur een greep uit mijn platenkast. Het grappigste is dat het meest countryachtige nummer de song Amsterdam is. Het is er eentje met een knipoog. Ik word soms moe van die Nederlandse country en folk-bands die schermen met Kentucky, terwijl ze toch gewoon een Nederlandse band zijn. Dat hoeft voor mij niet zo nodig. Ik ben een trotse Nederlander, ik hou van Amsterdam en daar zing ik graag over.”

De titelsong gaat over het maken van keuzes in je leven.

“Ik zat er al een hele tijd mee in mijn hoofd en wilde echt iets met Born to Lose doen. Uiteindelijk zaten we in de repetitieruimte van mijn nieuwe drummer Misha Porte. Een prachtige locatie die midden in het bos nabij Amersfoort ligt. Mischa had die avond enorm veel geblowd en ik zat een boek te lezen. Zo ontstond het idee. Uiteindelijk waren bij Daniel thuis en die zag die tattoo Born to Lose in mijn nek staan. Hij zei: daar moeten we iets mee doen. Die tekst is uiteindelijk het thema van dit album geworden. Het gaat over acceptatie. Want ja, je weet dat shit gewoon gaat gebeuren.”

Hold On is een hele persoonlijke tekst. Vasthouden aan je dromen en hoop houden.

Hold On gaat het over een gepest kind. Ik werd zelf vroeger ook gepest en het past bij het concept troost. Dit is de eerste plaat waar positiviteit de overhand heeft. Ik vind veel positiefs hier op het water. Ik heb namelijk iets met het water. Als ik vaar, is dat het enige moment dat ik mijn hoofd kan leegmaken. Ik werk zelfs op dit moment in een haven. Niet omdat ik echt het geld nodig heb, maar ik heb een maatje en die heeft dus echt een haven. Door dat werk kan ik de hele dag varen en met boten slepen. Dat is echt fantastisch. Wonen op een schip met veel privacy is wat ik altijd heb gewild. En ook nog op een ligplek die maar 10 minuten van het centraal station af zit.”

Dat hele bekende Nederlanderschap heb je aan je deur voorbij laten gaan.

“Ik ga heel weinig om met muzikanten. Ik zit niet in dat clubje van zogenaamde bekende Nederlanders, dat klopt. De mensen om mij heen maken corona echt mee zoals het echt is. Een aantal vrienden heeft horecatenten en zij hebben het vreselijk moeilijk. Eentje ervan gaat zelfs naar de voedselbank. Kijk, dat is waar deze coronacrisis echt om draait. Ik heb het 7 jaar goed gedaan en ben best wel slim met mijn geld omgegaan. Daardoor red ik het. Maar het houdt wel een keertje op.”

Je vertelde mij ooit dat die bekendheid je soms irriteerde.

“Ik weet nog wel dat in de tijd van het songfestival in de tram zelfs mijn naam werd opgeroepen als ik er toevallig in zat. Dat is een paar keer leuk, maar uiteindelijk vind ik die betrekkelijke anonimiteit nu wel heel fijn. Zeker hier op mijn schip. Als straks de zomer begint, loop ik in mijn nakie naar buiten en spring in het IJ. Terrasstoelen aan boord, nodig mijn vrienden uit en ga hier relaxen. Dit is wel een hele speciale plek, zeker omdat er maar drie woonboten op het Buiten IJ liggen. Weet je, ik ben wat ouder en misschien wat rustiger. Maar het is hier nog regelmatig gewoon een groot feest. Barbecue aan en gaan!”

Op de song Jesus zeg je eigenlijk: ik heb je niet nodig.

“Ik ben absoluut niet gelovig. Ik som in het nummer alle dingen op die ik volgens mij in mijn leven goed heb gedaan. Ik laat Jezus weten dat hij helemaal geen vat op mij heeft. Het was voor mij wel even de vraag of die song er op zou komen. Ik dacht echt dat Amerikanen dit heel slecht zouden trekken, want schamper over het geloof doen, is een stijlbreuk met de echte country. Maar Daniel gaf aan dat in de country van nu zeker wel dit soort teksten wordt geschreven en gezongen.”

Ik ben even eerlijk: Born to Win, Born to Lose zou het zomaar weleens goed kunnen doen aan de andere kant van de Atlantische oceaan.

“Als er een album is waarmee ik de grens over kan, dan is het deze plaat. Maar ook met deze band. Als ik nu tegen ze zeg dat we ergens in het buitenland 25 keer kunnen spelen in een omstandigheid waarin we slecht slapen en weinig verdienen, dan weet ik 100 fucking procent zeker dat iedereen zegt: let’s do it. Kijk, als je kinderen hebt en je hebt dat leven gehad, dan doe je dat gewoon niet meer. Met een gezin kun je dat allemaal niet meer bijbenen. Maar deze club gaat er vol voor. Mede daardoor heb ik sinds het begin van mijn carrière nooit meer zoveel zin gehad om op pad te gaan als nu. Daarnaast heb ik mijzelf enorm beloond met deze nieuwe songs.”

Born to Win, Born to Lose van Douwe Bob is uit sinds 28 mei.

Deel bericht op

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Meer nieuws