10 Vragen aan: Chrissie Hynde

Nieuws Uit Magazine

Gestopt is Hynde nooit echt. De laatste jaren toert ze ferm over de wereld met The Pretenders. Dit najaar spendeert ze grotendeels in de studio om met haar bandje een nieuw album op te nemen. Maar ze kneep er even met topproducer Marius de Vries tussenuit om een aparte afslag te nemen. Hij bracht in 1998 Madonna terug met de plaat Ray Of Light en produceerde de muziek voor films zoals Moulin Rouge en LaLa Land. Niet echt rock-‘n-roll dus. “Maar wel een man met visie en durf. Alleen met hem wilde ik mijn favoriete liedjes opnemen”, zegt Hynde gedecideerd. Reden voor een goed gesprek.

Je bent eigenlijk een exponent van de Punkbeweging. Alleen was de muziek The Pretenders te sophisticated en eigenlijk te goed om die kwalificatie mee te krijgen.

“Punk was destijds de redding van de muziek. Jammer dat zoveel popsterren het destructieve element al te letterlijk namen. Ik heb altijd een punk-attitude gehad. Vanaf het moment dat ik vanuit Ohio naar Londen kwam. Ik had het daar met Dan Auerbach van The Black Keys over. Hij produceerde een plaat van mij en zat tijdens dat proces continu te blowen. We kregen het over de eerste gitarist van The Pretenders en hoe hij door een ongelukkige overdosis zo vroeg aan zijn einde kwam. Ik vond daar helemaal niets punk aan. De term is afgelopen decennia nogal eens misbruikt. Punk zit hem niet in het aantal sluitspelden door je neus of hoeveel gram coke je achter je kiezen hebt. Het zit in je hart en in je hele DNA.”

Toch moet je enorm geschrokken zijn toen na de tweede plaat zowel je gitarist James Honey-man-Scott, als bassist Pete Farndon overleden?

“Pete was al uit The Pretenders, omdat hij naar niemand luisterde. Pete was puur rock-‘n-roll, maar wel een maatje te veel. Zijn dood was eigenlijk onafwendbaar. Dat James stierf, was een tragedie. Ik zag het ook absoluut niet aankomen. Hij was in The Pretenders mijn counterpoint. Ons gezamenlijke gitaarspel vormde de ruggengraat van de band. Hij overleed hier in Londen, twee dagen na een meeting waarin we hadden besloten om Pete te ontslaan. Hij bleek intolerant voor cocaïne. Ik heb het daar heel moeilijk mee gehad, maar zijn dood was voor mij ook de absolute push om verder te gaan met The Pretenders.”

Jaren terugsprak ik je voor het eerst en toen leefde je nog ‘the wild life’. Hoe is dat nu?

“Ik ben een aantal jaren terug met alles gestopt. Overigens heb ik met drank en drugs immer goed kunnen functioneren. Maar de jaren gaan tellen en Magere Hein staat onherroepelijk klaar met de zeis. Lemmy (van Motorhead), één van mijn allerbeste vrienden vanaf het moment dat ik in Engeland kwam wonen, heeft altijd dik over de rand geleefd. Hij ging ervan uit niet ouder te worden dan 35 of 40. Maar hij is voor zijn doen natuurlijk stokoud (70 jaar) geworden. Ik geloof dat ik ook een sterk gestel heb, maar ik ga het niet tarten. Ik vind het leven hier veel te leuk. Elke keer als ik weer een plaat mag maken en The Pretenders op tournee ga, voel ik me bevrijd.”

Je toerde een poosje terug met Stevie Nicks van Fleetwood Mac in Amerika. Zij is een echte popdiva. Hoe ging dat?

“Stevie Nicks is een vreselijk tof wijf. Zeker zo ruig als ik. Wat zij heeft meegemaakt, grenst aan het ongelooflijke. Ik werd begin jaren 80 een ster. Maar de frontvrouw van The Pretenders zijn, is heel wat anders dan door het leven gaan als droomprinses van Fleetwood Mac. Zij is ook grotendeels van haar leven in Los Angeles blijven wonen. De meest onechte stad die ik ken. Oppervlakkig en afstotend. Maar zij is hardcore LA en heeft op het juiste moment het goede pad genomen. Hoe ik mijzelf zie? Als een hardwerkende vrouw die continu met haar bandje op tournee is en tussendoor plaatjes maakt. Ik doe het niet voor de prijzen of de lof. Fuck de Grammy Awards! Fuck alle prijzen!”

Je bent één van de weinige vrouwen die al jarenlang het opperhoofd is van een succesvolle rockband. Raar eigenlijk.

“Belachelijk! In de popmuziek zijn er maar weinig vrouwenbands of bands met een vrouw die de kar trekt. Daar moeten we niet zielig om doen. Blijkbaar hebben de vrouwen gewoonweg niet het lef om te zeggen: ik ben de baas. Ik heb daar nooit aan gedacht. Toen ik hier (in Londen) in 1973 kwam, wilde ik mijn eigen band leiden. Ik heb in die tijd veel geleerd van Mick Jones en Joe Strummer van The Clash. Zij hebben mij veel bijgeleerd over attitude en doorzettingsvermogen. Niemand gaf een cent om mij, totdat ik wereldhit met Brass In Pocket scoorde.”

Je hebt weleens gezegd dat vrouwen die uitda-gend gekleed gaan verkeerde aandacht vragen.

“Ik wil dat nuanceren. Je hebt gradaties. Als een vrouw een bar inloopt met haar tieten bijna uit haar jurk, weet je dat sommige mannen hun oerinstinct aanspreken. Dat levert vaak nare situaties op. Ik vind ook dat je als vrouw nee moeten zeggen als marketingmensen je dingen vragen waar je niet achterstaat. Ik heb nog nooit een videoclip opgenomen waar ik op een overdreven manier mijn vrouwelijkheid toon. Dat leidt alleen maar af van waarom ik liedjes maak.” 

Wat vind je eigenlijk van de muziek van vandaag?

“Ik vind er helemaal niets aan. Er zijn nauwelijks nog gevaarlijke bands of artiesten met een fuck off-houding. Het draait allemaal om mode en samenwerkingen met anderen. Het is eigenlijk triest dat de mythologie van de punk nog altijd zoveel invloed op de jeugd heeft. Tieners die met Ramones- en Seks Pistols-shirt rondlopen en totaal niet weten waar het destijds allemaal om draaide. Ik heb mijn twee dochters opgevoed met goede muzikale normen en waarden. Maar of ze het hebben onthouden? Ik weet het niet.’

Heb je nog altijd contact met de vaders van je dochters Natalie en Yasmin?

“Jazeker. Met beiden. Het waren allebei bijzondere mannen. Ray (Ray Davies van The Kinks) een superslimme kerel, maar onmogelijk om mee te leven. Ray kreeg pas contact met haar toen zij al een tiener was. Jim (Jim Kerr, zanger van The Simple Minds) is heel anders. Een prachtig mens, een dromer ook, maar een nomaden. Hij reist het liefst elke dag over de wereld. Vorig jaar hebben we nog met The Simple Minds getoerd en het was geweldig. De laatste keer (in 1984) eindigde het in een huwelijk tussen mij en Jim. Nadat ik moeder werd, heb ik 8 jaar lang niet getoerd, omdat ik voor mijn dochters wilde zorgen. De beste beslissing uit mijn leven.’

Je staat bekend als een rockbitch, maar op je nieuwe album laat je jezelf van je zachte kant zien en omarm je het American Songbook en songs van je helden zoals Nick Drake en Brian Wilson.

“Ik heb dit al jaren willen doen, maar ik wilde werken met een moderne producer die het op een totaal andere manier zou benaderen. Marius de Vries (Björk) bleek de perfecte man te zijn. Het is een soort jazz/dub album. Ik had al eerder bij een opname voor een soundtrack ontdekt dat ik met mijn stem nummers zoals Hello Young Lovers van Rodgers en Hammerstein, maar ook Caroline No van The Beach Boys prima kan zingen. Ik ben erg trots op de plaat, maar het is niet iets wat ik blijf doen. Er komt een nieuwe Pretenders-plaat en die bevat volledig onversneden rock-‘n-roll.’