In een tijd waarin alle punks hun veiligheidsspelden gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn en de meeste rocksterren in de ICT werken, is Ron Gallo uit Philly een frisse wind. Wat heet: een orkaan met een afro die zijn gitaar afbeult als een beenhouwer. Op Heavy Meta serveert hij geflipte garagerock met punkattitude en intelligente, duister-humoristische teksten.

In zijn mix van fuzzy garagerock en rauwe New Yorkse jarenzeventigpunk - compleet met in reverb gedompelde vocalen, psychedelische outro’s, echo’s, vertragingen en overstuurde solo’s - klinken Iggy and the Stooges, Patti Smith en punkpionier Richard Hell door. Maar met iets meer fantasie ook Dylan (héél veel woordjes in opener Young Lady, You’re Scaring Me) en The Beatles. In het amper anderhalve minuut durende Please Yourself zit een rockabillylick. Niks is heilig in Gallo’s galmende vergaarbak.

Te lang dooretteren

Met Heavy Meta stelt Gallo met rake teksten wereldproblemen aan de kaak. “De rode draad van het album is dat mensen tegenwoordig geen verantwoordelijkheid meer nemen. Niet voor zichzelf en niet voor de wereld om hen heen. Toch kun je in deze tijd wel degelijk een verschil maken. Een flink deel van de Amerikaanse bevolking maakt zich grote zorgen over wat er gaat veranderen. Van de andere kant bezien heeft de zweer misschien wel veel te lang mogen dooretteren. Dit is hopelijk het moment waarop we wakker schrikken en beseffen dat we moeten vechten en geloven in onszelf en anderen. Achteroverleunen is geen optie meer.”

Lees het complete verhaal in de nieuwe Soundz

 

Zoeken