Afgelopen weekend stond de vijfentwintigste editie van Lowlands op de festivalkalender. Een mijlpaal voor het in een kwart eeuw tot fenomeen uitgegroeide muziekfeest in de Flevopolder, die uiteraard gevierd moest worden. De organisatie koos daarbij voor verrassende vernieuwing op meerdere vlakken, maar zocht op de podia toch vooral het verwachte succes van de grote namen. Een verslag vanaf het jubilerende feest in Biddinghuizen.

TEKST: JOHN DEN BRABER

FOTOGRAFIE: KIM BALSTER

Het is voor de eerste bezoekers van A Camping Flight To Lowlands Paradise, zoals het driedaagse festival ooit het levenslicht zag, even wennen. De poorten gaan nog eerder open dan normaal, de security is – om het campingterrein op te komen – nog strenger dan voorheen, maar eenmaal binnen gloort er een oase van vrijheid en ongedwongenheid. Zo is de traditionele ingang van het festivalterrein – met de meters hoge hekken – verdwenen. Er staan wat beveiligers, maar die knikken meestal glimlachend, als er wordt gepasseerd. Sterker nog: er lijkt van een echt, grondige check – wat je in tijden van toenemende aanslagen zou verwachten – amper spraken.

LL2 Alt J

Alt J (Kim Balster)

Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg en zijn crew hebben er namelijk voor gekozen om de look-en-feel van het festival grondig te veranderen en daar hoort een meer ongedwongen sfeer duidelijk zicht- en voelbaar bij. Zo ontstaat door de samensmelting van het camping- en festivalterrein een totaal andere vibe, die doet denken aan de vrolijke chaos op Glastonbury en vooral het informele van het kleine broertje van Lowlands: Down The Rabbit Hole. Ook het terrein zelf is flink op de schop gegaan. Alles oogt ruimer en er is veel meer plaats om rustig rond te banjeren en je helemaal op te laten gaan in de magie van een gecreëerde creatieve en muzikale vrijstaat. De grootste verandering op het festival met het zilveren jubileum zijn echter de tenten. De Bravo en Alpha zijn namelijk compleet anders en bieden meer zicht voor bezoekers die buiten in het gras met een drankje in het gras van de acts willen genieten.

LL2 Bastille

Bastille (Kim Balster)

Dat een dergelijke innovatie kinderziektes met zich meebrengt, blijkt vrijdag al bij een van de eerste headliners van de openingsdag. Nadat het opzwepende Nothing But Thieves, misschien wel de opvolger van Muse, de Alpha wél omver blies, gaat het mis in die andere nieuwe tent. De Amerikaanse zangeres Solange, zus van superster Beyoncé en al vijf jaar de hype die je gezien moet hebben, kan de vernieuwde Bravo - die onder de bezoekers al snel omgedoopt tot de vuilniszakkenkerk, vanwege de hoge constructie en zwart glimmende bekleding - nooit echt in haar greep te krijgen. Dat komt mede door de wat statische, arty, ingestudeerde show, maar ook door het geluid, dat vooral aan de zijkant van de Bravo, alle kanten op lijkt te suizen. Veel festivalgangers laten na een half uurtje het concert van Solange links liggen, wat zonde is - want op North Sea Jazz was de Texaanse diva wel steengoed - maar zeker geen voorbode voor de rest van de dag.

LL2 Elbow

Elbow (Kim Balster)

Iggy Pop weet namelijk diezelfde Bravo met speels gemak op sleeptouw te nemen tijdens een reis door zijn muzikale rockgeschiedenis. Het is ongelofelijk knap hoe de inmiddels zeventigjarige veteraan – nog immer met afgetraind, ontbloot bovenlichaam – zijn grote hits als Passenger, I Wanna Be Your Dog en Lust For Life nog ten gehore brengt, met een passie en drive, waar menig jonge popster een puntje aan kan zuigen. Terwijl in de India de garagerockers van Ty Segall hun fans rond laten stuiteren, bedient Alpha-afsluiter The XX het overige publiek, dat liever wat meer mellow de nacht ingaat. Het Britse trio is na de soloplaat van beatmaker Jamie XX namelijk live flink gegroeid. Het ingetogen navelstaren is verdwenen, waarbij het zangduo Romy Madley-Croft en Oliver Sim zelfs met het publiek durft te spelen. De chemie tussen beiden is ongeëvenaard en de visuals zijn wonderschoon. Voeg daarbij muzikaal hoogtepuntje On Hold, de aanstekelijke hit met Hall & Oates-sample, en de beste show van de eerste Lowlandsdag is bekend.

Lowlands 1 Nothing But ThievesNothing But Thieves (Kim Balster)

Op zaterdag is Kovacs de eerste die in een wat lege Alpha mag aftrappen. De zangeres uit Eindhoven leek een paar jaar geleden de vaderlandse indiesoul-aanvoerder te worden, maar moest zichzelf hervinden om een volgende stap in haar carrière te maken. De wolvenmuts ging af en Kovacs toont zich op alle gebieden puurder dan ooit. Ze speelt vol zelfvertrouwen maar liefst tien nummers van haar nog te verschijnen nieuwe album en weet met het inktzwarte My Love weer kippenvel op de armen te toveren. In de Heineken-tent doet The Shins simpelweg waar het goed in is: meeslepende, melodieuze softrock, waarbij evergreens als New Slang en Saint Simon klinken als een klok. Echt spannend wordt het nergens, maar dat is ook niet de inzet van de Amerikanen.

Lowlands 1 The XXX

The XX (Kim Balster)

Wie ook hun fans van hetzelfde trucje voorzien, zijn de drie mannen van The Bloody Beetroots. Energie, beukbeats en harde riffs zorgen ervoor dat de Heineken verandert in een kolkende massa vol springende mensen. Wie buiten de tent op het gras hangt, krijgt echter weinig van dit voorspelbare feestje mee en zal eerder een stukje verderop plaatsnemen om wél een normaal gesprek te kunnen voeren. In de Alpha doet Alt-J het een stuk rustiger aan. Toegegeven: de Britse, zelfbenoemde nerds, maken muziek die niet voor iedereen is weggelegd, maar ze doen het wel op een verdomd goede manier. De complexe structuur van hun nummers dwingt tot luisteren en de kopstemzang van frontman Joe Newman blijft het hele concert wonderschoon in takt. Elbow blijkt in de Bravo ook weer een niet bepaald gelukkige keuze, omdat de ingetogen rock van de groep van Guy Garvey ook wat verwaait door publiek geroezemoes, die concerten op een later uur nu eenmaal vaak met zich meebrengen. The Editors blijken niet veel later gelukkig de gedroomde zaterdagafsluiter. Want ondanks dat de band al jaren meegaat en de meeste hits van de eerste albums komen, is de show wervelend en retestrak.

LL3 At The Drive in

At The Drive In (Kim Balster)

De slotdag van Lowlands 2017 is in tegenstelling tot het verrassend goede weer – er was namelijk veel regen voorspeld, maar op een enkel hoosbuitje na was het goed toeven in de Flevopolder – vrij wisselvallig. Een absolute tegenvaller was Halsey, de in Amerika razend populaire zangeres weet slechts een handjevol fans naar de Alpha te trekken en beloont hen met een voorspelbaar optreden vol inwisselbare nummers. ‘Deze show is één lang Boomerang-filmpje’, grapt iemand in het publiek, wat eigenlijk de repeterende inhoud van haar optreden wel aardig weergeeft. Veel beter is het bij de droompop van het Zweedse First Aid Kit en de hiphopveteranen van Cypress Hill, die veruit de grootste meute van dit weekend naar de Alpha weten te trekken. Oldskool beats en vlammende raps met als prijsnummer natuurlijk klassieker Insane In The Brain.

LL3 Cypress hill

Cypress Hill (Kim Balster)

De nieuwe rapgereneratie wordt door het Amerikaanse Migos echter geen dienst bewezen. Een clichéshow met over hun eigen vocalen mee rappende artiesten is echt iets wat in deze tijden van florerende hiphop niet meer kan. Future Islands daarentegen bewijst een steeds betere liveact te worden. De Amerikanen met de ludieke en energieke frontman Samuel Herring zijn de gimmick van hit Seasons bij The Late Show van David Letterman allang voorbij en zetten een memorabele show neer. Festivalafsluiter Mumfords & Sons staat al jaren garant voor een feestje, maar de glans is er toch wel een beetje af. De hapklare folk gaat er echter in als koek bij het massaal toegestroomde publiek en dat hit Little Lion Man als tweede op de setlist staat, zorgt ervoor dat de sfeer er ook meteen inzit en erin blijft.

LL3 Munford and sons

Mumford and Sons (Kim Balster)

Was het 25-jarig jubileum van Lowlands memorabel? Zeker. Kwam dat door de programmering? Niet echt. Een conclusie met voor- en nadelen. Het festival onderging een metamorfose en dat is gedurfd en knap. De trouwe bezoeker weten namelijk waar ze een kaartje voor kopen en daar mee proeftuinen is een gok. Maar die gok pakte heel goed uit. Het was simpelweg prettig om op het terrein van het festival rond te lopen en dezelfde vlinders in de buik te ervaren als tijdens de eerste edities van de vorige eeuw. Mag het qua bands volgend jaar wat spannender? Graag. Maar misschien hoeft dat wel helemaal niet. Na een kwart eeuw staat Lowlands nog als een huis en lijkt niets een gouden jubileum in de weg te staan.   

       

 

 

Zoeken

Laatste concertverslagen