Blues zette Grolloo in de jaren zestig op de kaart, maar anno 2017 zet het piepkleine dorp de blues zélf op de kaart. De reden: Holland International Blues Festival, een muziekfeest voor en door bluesliefhebbers. Met de 81-jarige legende Buddy Guy en grote talenten als Laurence Jones heeft het festival zich definitief ontpopt tot het meest gerenommeerde bluesfeest van de Lage Landen.
 
door: Sebastian Quekel
foto's: Hans Tak
 
Holland International Blues Festival is in eerste instantie een ode aan Harry Muskee, oprichter van Cuby and The Blizzards, de belangrijkste band in de geschiedenis van de Nederlandse bluesmuziek. De vijfkoppige band schreef grote klassiekers vanuit hun garage in Grolloo en bombardeerde hun piepkleine woonplaats in één klap tot het bekendste bluesdorp van Nederland. 
 
hblues 1
Voetbalanalist en groot bluesliefhebber Johan Derksen wil die titel in ere houden en stampte vorig jaar de eerste editie van Holland International Blues Festival uit de grond. Het werd een onwijs groot succes met een uitverkocht huis, een gemoedelijke sfeer en belangrijker: een indrukwekkend lijstje aan namen. Daarmee is het plafond nog lang niet bereikt. De ambitie is om grootheden als Eric Clapton en Joe Bonamassa op korte termijn naar Grolloo te krijgen.
hblues 2
 
Voor de doorgewinterde bluesliefhebbers is de line-up, net als vorig jaar met soulkoningin Beth Hart, opnieuw om je vingers bij af te likken. We noemen een Buddy Guy, de grootste nog levende blueslegende die in zijn loopbaan nauwelijks in ons land gespeeld heeft. Of wat te denken van Kenny Wayne Shepherd, naast Bonamassa een van de meest bevlogen en getalenteerde bluesgitaristen van dit moment.
hblues 4
 
Veteranen genoeg dus, maar Holland International Blues Festival wil ook een springplank zijn voor aanstormende talenten. De in Liverpool geboren Laurence Jones is pas 25, maar nu al een van de bekendste bluesgitaristen van Engeland. Hij begon op zijn zeventiende al zijn eigen bluesband en kreeg vijf jaar later de prijs voor de beste jonge artiest van Engeland.
hblues 5
Johan Derksen is groot fan van Jones en introduceerde hem als het grootste talent in de blues van dit moment. Probeer jezelf met zo'n introductie dan nog maar eens te bewijzen, maar de goedlachse Jones krijgt het voor elkaar, met lekker dik aangezette bluesrock en heerlijke, poppy meezingrefreintjes. Leuke gast ook. Totaal geen sterallures of arrogant gedrag, gewoon een sympathieke knul waarbij het het plezier en de passie voor de blues voorop staat.
hblues 7
In Grolloo overtreft Jones zowaar zichzelf. Op de plaat hebben zijn songs een nogal poppy karakter, maar op het podium trekt deze posterboy alle registers open met brullende refreinen, spetterende solo's en stevig gitaarwerk. Toch is het niet alleen maar raggen. Zo wordt Lead Belly-cover Good Morning Blues op een respectvolle manier opgedragen aan de slachtoffers van Manchester en maakt Jones in My Eyes Keep Me In Trouble veel indruk door onversterkt te zingen. Het eerste kippenvelmoment van de dag.
hblues 10
 
Van een hele andere orde, is Rival Sons. Op het eerste oog een doorsnee rockband met invloeden uit hardrock, rock 'n roll en blues, maar wie aandachtig luistert hoort gewoon goede liedjes met een lekkere vibe die onmiddellijk je aandacht vasthouden. Door het harde geluid misschien een vreemde eend in de bijt, maar de jonge, 'bloeddorstige' Amerikanen walsen werkelijk over de duizenden luisteraars. Zanger Jay Buchanan laat in opener 'Electric Man' meteen horen wie de baas is met zijn rauwe strot en overdonderende vibrato. 
hblues 3
'Pressure & Time' is nog zo'n klasse nummer, met een lekkere Jimmy Page riff en een rammende baslijn. Wel verliezen de Sons halverwege de aandacht door geluidsproblemen en door de eigen frontman, die wel erg vaak verdwaasd op en neer loopt en schaapachtig het publiek in blijft kijken. Tijdens Hollow Bones, de nieuwste single, blijft hij ook gek genoeg achter de drummer met zijn tamboerijn spelen. Waarom toch? 
 
 
Afsluiter Keep On Swinging swingt echter weer de pan uit en brengt iedereen weer bij de les. Al met al een degelijke show.
Weer een half uur later is Kenny Wayne Shepherd aan de beurt. In een stomend tempo laat hij aan Grolloo horen waarom hij een van de meest begenadigde bluesrockgitaristen van dit moment is. Dat doet hij niet meteen: de set begint nogal rommelig. Kenny en zijn vaste zanger Noah Hunt, die absurd veel lijkt op Dave Grohl, moeten even hun draai vinden, maar na een minuut of tien gaat de knop om en is het een uur lang volop genieten. 
 
Van de hedendaagse bluesgitaristen is Kenny Wayne Shepherd absoluut de man die het meeste in de buurt van de legendarische Stevie Ray Vaughan komt. Wanneer hij met een grote grijs en veel plezier de cover 'House of Rockin' opvoert, lijkt het alsof de gitaarmeester zelf uit de dood is opgestaan. Een mooi eerbetoon aan iemand die tot op de dag van vandaag gemist wordt, door iedereen die de blues een warm hart toedraagt. 
 
blues1
De trein die Kenny Wayne Shepherd heet blijft in Grolloo een uur lang doordenderen. Hij rockt, swingt, ontroert en zorgt van voor tot achter voor uitbundige reacties. Absoluut hoogtepunt is het ruim een kwartier durende Voodoo Child. Weergaloos gitaarwerk met een onvermoeibare Kenny en een uitzinnige 'Dave Grohl' die spelen alsof hun levens ervanaf hangen. Een gedenkwaardig optreden. 
 
Dan is het tijd voor het klapstuk van de avond: Buddy Guy. De hele middag en avond is er volop plek in de grote tent, maar voor deze legende is het van voor tot achter dringen geblazen. Het mag duidelijk zijn: hier is Grolloo voor gekomen. "Hij heeft alles en iedereen overleefd. Wij zijn zo ontzettend trots dat hij hier mag staan", zegt mede-organisator Johan Derksen zichtbaar tevreden. En dat mag ook, want Buddy Guy is een artiest die amper in Nederland te zien is.
 
De goedlachse Amerikaan, gestoken in een aandoenlijke stippeltjestrui, heeft er zichtbaar zin in en strooit meteen met een ultieme blueshit: Damn right, I’ve got the blues. De bejaarde veteraan balanceert op de handen van zijn bewonderaars, zorgt voor humor met ondeugende blikken en rake one-liners en laat zijn fans als een kudde dieren achter hem aan lopen. Ontzettend knap zo pal na de ronkende set van Shepherd.
 
blues 2
Buddy Guy bewijst zich in Grolloo als een groot liedjesschrijver en verhalenverteller, maar toch maakt hij vooral indruk als entertainer. Op geen enkel moment wordt duidelijk dat we hier met een tachtiger te maken hebben. Sterker nog: Guy leeft zijn tweede jeugd op het podium. Zo doet hij op het ritme van Hoochie Coochie Man smerige trucjes met en op zijn gitaar en maakt hij mondbewegingen alsof er zojuist een jonge griet voorbij komt lopen. Vrij ongepast, maar daardoor niet minder hilarisch.
blues 3
 
Toch is Guy vooral ook een voortreffelijk gitarist, met een groot gevoel voor subtiliteit. Zijn klassieker Born to Play Guitar zit vol vernuftige gitaarloopjes en brengt het beste in hem naar boven. Onvermoeibaar is hij echter niet. Tegen het einde van het optreden dooft zijn vlam en haalt hij Laurence Jones erbij, die er met zijn ongebreidelde enthousiasme er weer vaart in brengt. 
blues 4
Onvergetelijk wordt het als Jones zijn grote voorbeeld uitdaagt voor een spannend gitaarduel. Zo trekt het grootste talent ten strijde tegen de grootste levende legende. Een betere afsluiter kon Holland International Blues Festival zich niet wensen.

 

Zoeken

Laatste concertverslagen