De groei van Panic! At The Disco is nooit gestaag geweest, maar dat de band de HMH heeft uitverkocht is toch een applausje waard. Zanger Brendon Urie moest daarvoor tegen wil en dank de band voortzetten zonder maatje Spencer Smith (drummer, naast Urie het enige bandlid dat deel uitmaakte van de oorspronkelijke line-up), maar dat bood hem wel de ruimte voor de nieuwe plaat Death Of A Bachelor, dat Panic! definitief uit de popzalen trapte en in de arena’s.

De verregende kleedjes en campingstoeltjes op de stoep verraden dat de die-hard fans best een dag in de kou wilden zitten om up close and personal te komen met hun held. Nadat de band (met het opzwepende Misirlou van Dick Dale) de stage op rent, lijkt het alsof Urie vannacht ook in een tentje heeft gelegen. Opener Don’t Threaten Me With A Good Time wordt met de grootste moeite in de (gouden) microfoon geperst. Er lijken muzikaal een aantal verhoudingen niet te kloppen, maar het ergste is dat de show niet spettert.

xpanicatthedisco20

Death Of A Bachelor, dat begin dit jaar verscheen, vormt met haar punky swingpoptracks een fantastisch decor om live lekker mee over de top te gaan, maar op dat gebied verzuimt de band. Urie raakt gelukkig steeds beter bij stem (schiet graag en vaak lekker omhoog) en huppelt ritmisch van z’n microfoon naar het drumstel en andersom. Alleen vergeet hij het eerste volle uur de stampvolle zaal eens toe te spreken, geen clichématig zinnetje kan er vanaf. Maar zolang de band hits (lees: singles na 2013) pompt blijft de HMH wel juichen. De oudjes in de discografie komen er bekaaid vanaf. Toch zijn de uitvoeringen van Nine In The Afternoon en Ready To Go de hoogtepuntjes van de avond.

xpanicatthedisco24

De singles van Death Of A Bachelor maken graag gebruik van blazers, en dus wordt er bij tijd en wijlen een blaaskwartet het podium op gesleept voor wat moves met het koperwerk in handen. Het is lastig te vertellen of de dingen daadwerkelijk bijdragen aan de muziek of slecht decoratie zijn, maar het begint op een gegeven moment te vervelen. Ook gitarist Kenneth Harris blijft zonder hoorbare gitaar aan de snaren pielen, waardoor het idee rijst dat Panic! At The Disco de HMH vaak voor de gek houdt. Dat er voor sommige partijen een computer bij moet komen is te begrijpen, maar de band lijkt erbij te zweren en dat maakt het eerder een zooitje dan een showtje. Wanneer Urie bij Death Of A Bachelor met slechts de vier (nep)blazers op het podium staat, is alle gêne er voor de band ook vanaf. Goed klinken gaat boven een goede (stage)performance, en alles is geoorloofd. Jammer.

xpanicatthedisco4

Ook de cover van Queens Bohemian Rhapsody (die de band opnam voor de soundtrack van Suicide Squad) is een weinig spannende adaptatie, maar de nieuwe fans vinden het prachtig. Is de avond dan nu gered? Neen. De toegift (I Write Sins Not Tragedies, This Is Gospel en Victorious) begint in de richting te schuiven van de wilde feestjes waar Urie al de hele avond over zingt, maar de HMH zal niet trillen vanavond. De hele show lijkt uit een instant-pakje geschud te zijn en er is spaarzaam omgegaan met de smaakmaker. Zowel ogen als oren hadden hier meer van verwacht.

Panic! At The Disco, 14 november 2016, Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Jaap Smit / Fotografie: Hans Kreutzer

Zoeken

Laatste concertverslagen