Ze zijn waarschijnlijk op één hand te tellen: bands die bijna anderhalf uur de tijd nemen om een toegift af te sluiten. The Cure draait er zijn hand niet voor om en vindt het in de Ziggo Dome zelfs nodig om maar liefst drie keer het podium te verlaten. Veel fans wachten niet op dat moment en verlaten de zaal vroegtijdig, maar daardoor missen zij wel een daverend slotakkoord waarin The Cure met een salvo hits een bijzondere, maar rare avond afsluit.

Groots werd het vooraf al genoemd: The Cure, voor het eerst sinds acht jaar weer in Nederland met een eigen, gloednieuwe show. Onder de paraplu ‘The Cure Tour 2016’ schept de vaandeldrager van de Britse new wave het vermoeden dat het in de Ziggo Dome één groot meezingfestijn gaat worden. Niets blijkt minder waar, want The Cure neemt zijn fans mee in de diepste krochten van hun repertoire. Liedjes die zelden tot nooit gespeeld zijn, passeren de revue: van Other Voices, 39 tot Charlotte Sometimes en The Last Day of Summer. De doorgewinterde fans kunnen hun geluk niet op, maar het geduld van de minder grote liefhebbers wordt danig op de proef gesteld.

Cure Ziggo Soundz 01

The Cure schiet tamelijk zwalkend uit de startblokken. De band opent toepasselijk met Open en High, waarbij frontman Robert Smith duidelijk nog zijn draai moet vinden. Pas bij A Night Like This is het raak en stapt de nog altijd onbegrepen vogelverschrikker uit zijn schaduw. ‘Hello Amsterdam’, stamelt hij in de microfoon. In de Ziggo Dome is Smith een man met vele gedaanten. Hij presenteert zich als de leider van alle gothics, met zijn zwart omlijnde ogen, vogelnestkapsel en beschadigde, zwarte kleren. Aan de andere kant is hij schuchter, verlegen en bovenal een slechte entertainer. Dat maakt in zijn geval niet uit, want als componist en liedjesschrijver kent Smith geen gelijke.

Cure Ziggo Soundz 02

Achter Smith staan vanavond vijf grote verticale schermen, die met regelmaat zijn zweverige gebaren en sensuele danspasjes tonen. Zijn fans, veelal vrouwen die met hem volwassen zijn geworden, kijken hem met verliefde ogen aan. Bijzonder is dat zijn stem na al die jaren nog steeds zo zacht en vol karakter klinkt. In Between Days is nog net zo sfeervol en levendig en Pictures of You ontroert als nooit tevoren. Voor de intro van Burn haalt Smith een fluit tevoorschijn die op een mooie manier door de Ziggo Dome galmt. Muzikaal is er weinig op de show aan te merken: Smith zingt als een nachtegaal, de aanzwellende gitaren bezorgen je nog steeds kippenvel en de drums staan nog altijd in dienst van het nummer. Het probleem ligt dan ook niet daar, maar in de opbouw van de setlist. Smith en de zijnen leggen in de Ziggo Dome een muzikaal parcours af waar lang niet iedereen van gecharmeerd is.

Cure Ziggo Soundz 03

Hits worden uiterst spaarzaam ingezet en eigenlijk vooral bewaard tot de finale. Het zorgt ervoor dat de gedachten van de luisteraars afdwalen en dat er halverwege de show vooral veel gepraat wordt. Veel fans wachten zelfs niet tot het einde en verlaten nog voor het slotstuk de zaal om hun laatste trein te halen. Zonde, want juist in het laatste half uur trekken de muzikanten alle registers open en stuwen ze het optreden naar ongekende hoogten. De klasse van The Cure bereikt zijn absolute top in de derde toegift, waarin de hits elkaar in hoog tempo opvolgen. De prachtige, dromerige escapades van Lullaby worden opgevolgd door vrolijk huppelwerk in Friday I’m In Love. Evergreen Boys Don’t Cry zorgt voor euforische samenzang en honderden smartphones die de lucht in gaan. En bij Close to Me en de klassieke afsluiter Why Can't I Be You? zorgt een kleurrijke lichtshow voor één groot feest op zowel het podium als in het veld. Zo neemt The Cure na een set van twee en een half uur afscheid in stijl. De fans krijgen met dertig songs een indrukwekkende bloemlezing uit de imposante carrière van deze bijzondere band, maar door een slechte opbouw en gekke songkeuzes blijft er wel een zure nasmaak hangen.

The Cure, 13 november 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Door Sebastiaan Quekel / Fotografie: Daniël de Borger

Zoeken